هر کس در بین الطلوعین یعنی بین فجر کاذب و فجر صادق ( ۵ دقیقه قبل از اذان صبح تا ۵ دقیقه بعد از اذان) این ذکر را بگوید هر حاجتی داشته باشد برآورده میشود ولو اگر تشرف به خدمت امام زمان (عج) باشد.

عرش نیوز نوشت: آیت الله العظمی شیخ محمد تقی بهجت در حاشیه قرآن شخصی خود دستور عمل زیبایی را نوشته بودند که در ادامه می خوانید:
 
هر کس در بین الطلوعین یعنی بین فجر کاذب و فجر صادق ( ۵ دقیقه قبل از اذان صبح تا ۵ دقیقه بعد از اذان) این ذکر را بگوید هر حاجتی داشته باشد برآورده میشود ولو اگر تشرف به خدمت امام زمان (عج) باشد:
 
صلوات (۱۴ بار)
 
یا مولای یا صاحب الزمان ادرکنی (۴۰ بار)
 
صلوات (۱۴ بار)
+ نوشته شده توسط یحیی در شنبه پانزدهم آذر 1393 و ساعت 21:28 |
 

در روایات آمده است که در روزهای آخر حیات آقا امیر المومنین هنگامی که در بستر شهادت بودند گروهی از شیعیان جهت عیادت ایشان بر بالینش حاضر شدند که در میان آنها صعصعه بن صوحان از بزرگان شیعه و از اهالی کوفه بود. صعصعه از راویان مورد اعتماد اهل تشیع و حتی اهل تسنن می باشد که هر آنچه از ایشان روایات شده مورد قبول همگان می باشد.

ایشان در آن روز از آقا امیرالمومنین سوال پرسیدند که:


- یا علی (ع) شما برترید یا حضرت آدم؟

آقا امیرالمومنین فرمودند: ای صعصعه خود را تقدیس نمودن زشت و ناپسند است و اگر سخن پروردگار نبود که فرمودند: (از نعمتهای پروردگار خویش ( برای مردم ) سخن بگو. سوره ضحی آیه 11 ) پاسخت را نمی دادم. من برتر از آدم هستم زیرا حضرت باریتعالی همه نعمتهای پاک بهشتی را بر آدم حلال کرد و فقط خوردن گندم را بر ایشان نهی فرمود ولی آدم از فرمان خداوند سرپیچی کرد و از آن گندم خورد. در حالیکه خداوند مرا از هیچگونه نعمتی منع نکرده و مرا از خوردن گندم نیز نهی نفرمود ولی من از خوردن گندم از روی رغبت و اشتیاق دوری نمودم.

( توضیح آنکه آقا امیرالمومنین تا آخر عمر مبارکشان نان جو میل فرمودند و هرگز نان گندم نخوردند)

سپس صعصعه گفت: ای اقا شما برترید یا نوح؟

آقا امیرالمومنین فرمودند: من برتر از نوح هستم، زیرا آنچه را باید تحمل می کرد تحمل کرد ولی هنگامی که از قومش عناد و سرپیچی دید بر اذیت و آزار آنان صبر نکرد و دعا کرد و گفت : ( خداوندا هیچکس از کافران را بر روی زمین مگذار. سوره نوح آیه 26)  اما من بعد از بهترین یار و دوستم آقا رسول الله (ص) اذیت و آزار و عناد ورزی قومم را تحمل کردم در حالیکه به من ظلم فراوانی کردند و من صبر کردم و ایشان را (به بد ) دعا نکردم.

سپس صعصعه گفت: ای آقا شما برترید یا ابراهیم؟

آقا امیرالمومنین فرمودند: من برترم. زیرا ابراهیم گفت: ( پروردگارا به من نشان ده چگونه مردگان را زنده می کنی؟ ندا آمد مگر ایمان نیاورده ای؟ ابراهیم گفت: چرا، ولی (می خواهم) تا دلم آرامش یابد. سوره بقره آیه 260) ولی من گفته ام و می گویم: اگر پرده ( حقیقت) برداشته شود ذره ایی بر یقین من افزوده نخواهد شد. ( توضیح آنکه آقا امیرالمومنین در مقام عین الیقین بوده اند)

صعصعه گفت: ای آقا شما برترید یا موسی؟

آقا امیرالمومنین فرمودند: من از موسی برترم. زیرا وقتی خدا موسی را امر کرد به سوی فرعون برود و رسالتش را به او ابلاغ نماید گفت: ( پروردگارا من کسی از ایشان را کشته ام می ترسم مرا بکشند. سوره قصص آیه 33) ولی زمانی که یار و دوستم آقا رسول الله (ص) به امر خداوند مرا امر فرمودند که به مشرکین مکه سوره برائت را ابلاغ نمایم در حالیکه من بسیاری از مردان و بزرگان آنها را به قتل رسانده بودم لحظه ایی درنگ نکردم و به تنهایی و بدون ترس به سوی کفار مکه رفتم و در میان آنان ایستادم و در حالیکه صدای خودم را بلند کرده بودم آیات سوره برائت را برای آنها تلاوت نمودم و آنها به دقت گوش می کردند.

صعصعه گفت: ای آقا شما برترید یا عیسی؟

آقا امیرالمومنین فرمودند: من برترم. زیرا وقتی مریم دختر عمران می خواست عیسی را وضع حمل نماید داخل بیت المقدس بود، بر ایشان ندا آمد که ای مریم از بیت المقدس خارج شو چرا که این مکان عبادت است نه وضع حمل. پس خارج شد ( تا درد زایمان او را به سوی تنه درخت خرمایی کشانید. سوره مریم آیه 23) اما مادر من فاطمه دختر اسد زمانی که ولادتم نزدیک شد به سوی خانه خدا آمد و به کعبه پناه برد، از پروردگارش درخواست نمود که وضع حمل را بر ایشان آسان گرداند، در آن هنگام دیوار خانه خدا شکافته شد و ندایی آمد که: ای فاطمه داخل شو! پس داخل شد و دیوار به حال قبلی برگشت و مادرم مرا در حرم الهی و خانه امن الهی بدنیا آورد.

منبع: اکتشفتُ الحقیقه نوشته هشام آل قطیط چاپ بیروت سال 2000

توضیح آنکه این روایت در منابع دست اول تشیع هم وارد می باشد ولی این روایت از کتاب کسی است که اهل تسنن بوده و به تازه گی امامیه گشته اند

+ نوشته شده توسط یحیی در سه شنبه یازدهم آذر 1393 و ساعت 20:3 |
 
+ نوشته شده توسط یحیی در شنبه یکم آذر 1393 و ساعت 22:28 |
   به نقل از وبگاه بنیاد امام رضا(ع)، استغفار با کلماتی همچون توبه و انابه اگر چه در نگاه اول یکسان است، اما تفاوت دارد. استغفار طلب آمرزش است ولی «توبه» پشیمانی از گناه با تصمیم بر ترک آن است. بنابراین استغفار با اصرار در گناه ناسازگار است. انابه هم ترک گناه در آینده است و با توبه و طلب آمرزش تفاوت دارد. استغفار با مشتقاتش بیش از 40 بار در قرآن کریم ذکر شده است. توصیه به استغفار (آل عمران/135)، آثار آن (نمل/46)، استغفار انبیاء (مریم/47)، تأثیر استغفار پیامبر(ص) در آمرزش گناه گناهکاران(نساء/64) و محرومان استغفار (توبه/113) از آن جمله است. اما استغفار چیست، چه ویژگی‌هایی دارد، چه آثاری بر آن مترتب است و موارد آن کدام است؟

با استناد به جلد نخست دانشنامه امام رضا(ع) که توسط انتشارات بنیاد بین‌المللی امام رضا(ع) منتشر شده است، به این پرسش‌ها پاسخ می‌دهیم:

طلب غفران از خدا باید حقیقی باشد و آنچه با زبان گفته می‌شود با قلب و اعضا و جوارح سازگار باشد. امام رضا(ع) می‌فرماید: هفت چیز بدون هفت چیز دیگر مسخره‌کردن خود است. یکی از آن‌ها استغفار زبانی بدون استغفار قلبی است. (معدن الجواهر، ص60) ایشان همچنین می‌فرمایند: بنده با این عمل خدا را مسخره کرده است! (کافی، ج2، ص504) در بیان دیگری از حضرت آمده است: مَثل استغفار همچون برگی است که بجنبد و پیاپی فرو ریزد و آنگه از گناهانش آمرزش جوید و باز گناه کند، همچون مسخره‌کنندگان پروردگار خود باشد. (تفسیر عیاشی، ج2، ص206)

ارزش استغفار

سخنانی که از امام رضا(ع) در وصف استغفار رسیده، ارزش آن را نمایان می‌کند. ایشان هفت چیز را نشانه کمال ایمان دانسته که یکی از آنها استغفار است. (معدن الجواهر، ص60)

در سخنان حضرت استغفار بهترین عبادت شمرده شده (جامع الاخبار، ص 57) و معیاری برای شیعه‌بودن دانسته شده است. (مشکاه الانوار، ص247)

به فرموده حضرت، ابلیس هم به ارزش استغفار واقف بوده است، چنانچه ایشان نقل می‌کند که ابلیس نزد امام سجاد(ع) که بود، آمده و از ایشان تقاضای استغفار کرده است. (الهدایه الکبری، ص214)

همچنین وقتی که از علت وجوب نماز میت از امام رضا(ع) می‌پرسند، حضرت پاسخ می‌دهند که میت در این هنگام به شفاعت و استغفار و مغفرت خداوند نیازمندتر است؛ «فإن قال: فلم أمروا بالصلاة على المیت؟ قیل: لیشفعوا ویدعوا له بالمغفرة، لانه لم یکن فی وقت من الاوقات أحوج إلى الشفاعد فیه والطلب والاستغفار من تلک الساعة» (عیون اخبارالرضا، ج2، ص99)

آثار استغفار

در کلام امام رضا(ع) برای استغفار آثار فراوان ذکر شده است، در سخنان حضرت آمرزش گناهان، درمان دردها، آمرزش گناهان والدین، افزایش روزی، نجات از آتش جهنم، محشور شدن در زمره رسول خدا(ص) و کرامت الهی، زدوده‌شدن تعفن گناهان و معطر شدن به عطر استغفار، همراهی با ائمه اطهار، جواز گذر از پل صراط، علامتی برای بندگان خوب خدا، ادای دین، صاحب فرزند شدن، ورود به بهشت، زخم‌زدن به شیطان و بهترین عبادت، از آثار استغفار شمرده شده است.

محرومان از استغفار

امام رضا(ع) می‌فرماید در مواردی استغفار اثر ندارد، از جمله در مورد کافران لجوج و عنود و منافقان. امام با استناد به آیه 80 سوره توبه به عدم استغفار تصریح می‌کند (تفسیر عیاشی، ج2، ص100). مورد دیگر در قضیه اتهام به همسر پیامبر(ص) بود. طبق حدیث رضوی آن شخص نزد رسول خدا(ص) آمد و توبه کرد و درخواست استغفار داشت. حضرت فرمودند: استغفار من برای شما بی‌فایده است. شما چگونه جرأت کردید به زن مؤمن تهمت بزنید؟! آنگاه به آیه 23 سوره نور استدلال فرمود. (البرهان فی تفسیر القرآن، ج4، ص53)

موارد استغفار

در فقه و اخلاق در مواردی استغفار را واجب دانسته‌اند. امام رضا(ع) به بعضی از این موارد اشاره می‌کند: در صورتی که مُحرِم صید کند یا دچار فسق شود، لازم است استغفار کند (فقه الرضا، ص127). مؤمن در صورت قتل نفس عمدی واجب است توبه و استغفار کند (فقه الرضا، ص270).

 


نسخه چاپيارسال به دوستان
چرا بر جنازه میت نماز می‌خوانند+پاسخ امام رضا(ع)

وقتی که علت وجوب نماز میت را از امام رضا(ع) می‌پرسند، حضرت پاسخ می‌دهند: «ليشفعوا و يدعوا له بالمغفرة، لانه لم يكن في وقت من الاوقات أحوج إلى الشفاعة فيه والطلب والاستغفار من تلك الساعة».

خبرگزاری فارس: چرا بر جنازه میت نماز می‌خوانند+پاسخ امام رضا(ع)

به گزارش خبرگزاری فارس به نقل از وبگاه بنیاد امام رضا(ع)، استغفار با کلماتی همچون توبه و انابه اگر چه در نگاه اول یکسان است، اما تفاوت دارد. استغفار طلب آمرزش است ولی «توبه» پشیمانی از گناه با تصمیم بر ترک آن است. بنابراین استغفار با اصرار در گناه ناسازگار است. انابه هم ترک گناه در آینده است و با توبه و طلب آمرزش تفاوت دارد. استغفار با مشتقاتش بیش از 40 بار در قرآن کریم ذکر شده است. توصیه به استغفار (آل عمران/135)، آثار آن (نمل/46)، استغفار انبیاء (مریم/47)، تأثیر استغفار پیامبر(ص) در آمرزش گناه گناهکاران(نساء/64) و محرومان استغفار (توبه/113) از آن جمله است. اما استغفار چیست، چه ویژگی‌هایی دارد، چه آثاری بر آن مترتب است و موارد آن کدام است؟

با استناد به جلد نخست دانشنامه امام رضا(ع) که توسط انتشارات بنیاد بین‌المللی امام رضا(ع) منتشر شده است، به این پرسش‌ها پاسخ می‌دهیم:

طلب غفران از خدا باید حقیقی باشد و آنچه با زبان گفته می‌شود با قلب و اعضا و جوارح سازگار باشد. امام رضا(ع) می‌فرماید: هفت چیز بدون هفت چیز دیگر مسخره‌کردن خود است. یکی از آن‌ها استغفار زبانی بدون استغفار قلبی است. (معدن الجواهر، ص60) ایشان همچنین می‌فرمایند: بنده با این عمل خدا را مسخره کرده است! (کافی، ج2، ص504) در بیان دیگری از حضرت آمده است: مَثل استغفار همچون برگی است که بجنبد و پیاپی فرو ریزد و آنگه از گناهانش آمرزش جوید و باز گناه کند، همچون مسخره‌کنندگان پروردگار خود باشد. (تفسیر عیاشی، ج2، ص206)

ارزش استغفار

سخنانی که از امام رضا(ع) در وصف استغفار رسیده، ارزش آن را نمایان می‌کند. ایشان هفت چیز را نشانه کمال ایمان دانسته که یکی از آنها استغفار است. (معدن الجواهر، ص60)

در سخنان حضرت استغفار بهترین عبادت شمرده شده (جامع الاخبار، ص 57) و معیاری برای شیعه‌بودن دانسته شده است. (مشکاه الانوار، ص247)

به فرموده حضرت، ابلیس هم به ارزش استغفار واقف بوده است، چنانچه ایشان نقل می‌کند که ابلیس نزد امام سجاد(ع) که بود، آمده و از ایشان تقاضای استغفار کرده است. (الهدایه الکبری، ص214)

همچنین وقتی که از علت وجوب نماز میت از امام رضا(ع) می‌پرسند، حضرت پاسخ می‌دهند که میت در این هنگام به شفاعت و استغفار و مغفرت خداوند نیازمندتر است؛ «فإن قال: فلم أمروا بالصلاة على المیت؟ قیل: لیشفعوا ویدعوا له بالمغفرة، لانه لم یکن فی وقت من الاوقات أحوج إلى الشفاعد فیه والطلب والاستغفار من تلک الساعة» (عیون اخبارالرضا، ج2، ص99)

آثار استغفار

در کلام امام رضا(ع) برای استغفار آثار فراوان ذکر شده است، در سخنان حضرت آمرزش گناهان، درمان دردها، آمرزش گناهان والدین، افزایش روزی، نجات از آتش جهنم، محشور شدن در زمره رسول خدا(ص) و کرامت الهی، زدوده‌شدن تعفن گناهان و معطر شدن به عطر استغفار، همراهی با ائمه اطهار، جواز گذر از پل صراط، علامتی برای بندگان خوب خدا، ادای دین، صاحب فرزند شدن، ورود به بهشت، زخم‌زدن به شیطان و بهترین عبادت، از آثار استغفار شمرده شده است.

محرومان از استغفار

امام رضا(ع) می‌فرماید در مواردی استغفار اثر ندارد، از جمله در مورد کافران لجوج و عنود و منافقان. امام با استناد به آیه 80 سوره توبه به عدم استغفار تصریح می‌کند (تفسیر عیاشی، ج2، ص100). مورد دیگر در قضیه اتهام به همسر پیامبر(ص) بود. طبق حدیث رضوی آن شخص نزد رسول خدا(ص) آمد و توبه کرد و درخواست استغفار داشت. حضرت فرمودند: استغفار من برای شما بی‌فایده است. شما چگونه جرأت کردید به زن مؤمن تهمت بزنید؟! آنگاه به آیه 23 سوره نور استدلال فرمود. (البرهان فی تفسیر القرآن، ج4، ص53)

موارد استغفار

در فقه و اخلاق در مواردی استغفار را واجب دانسته‌اند. امام رضا(ع) به بعضی از این موارد اشاره می‌کند: در صورتی که مُحرِم صید کند یا دچار فسق شود، لازم است استغفار کند (فقه الرضا، ص127). مؤمن در صورت قتل نفس عمدی واجب است توبه و استغفار کند (فقه الرضا، ص270).

 

- See more at: http://farsnews.com/newstext.php?nn=13930817000683#sthash.5i6IsDcs.dpuf
نسخه چاپيارسال به دوستان
چرا بر جنازه میت نماز می‌خوانند+پاسخ امام رضا(ع)

وقتی که علت وجوب نماز میت را از امام رضا(ع) می‌پرسند، حضرت پاسخ می‌دهند: «ليشفعوا و يدعوا له بالمغفرة، لانه لم يكن في وقت من الاوقات أحوج إلى الشفاعة فيه والطلب والاستغفار من تلك الساعة».

خبرگزاری فارس: چرا بر جنازه میت نماز می‌خوانند+پاسخ امام رضا(ع)

به گزارش خبرگزاری فارس به نقل از وبگاه بنیاد امام رضا(ع)، استغفار با کلماتی همچون توبه و انابه اگر چه در نگاه اول یکسان است، اما تفاوت دارد. استغفار طلب آمرزش است ولی «توبه» پشیمانی از گناه با تصمیم بر ترک آن است. بنابراین استغفار با اصرار در گناه ناسازگار است. انابه هم ترک گناه در آینده است و با توبه و طلب آمرزش تفاوت دارد. استغفار با مشتقاتش بیش از 40 بار در قرآن کریم ذکر شده است. توصیه به استغفار (آل عمران/135)، آثار آن (نمل/46)، استغفار انبیاء (مریم/47)، تأثیر استغفار پیامبر(ص) در آمرزش گناه گناهکاران(نساء/64) و محرومان استغفار (توبه/113) از آن جمله است. اما استغفار چیست، چه ویژگی‌هایی دارد، چه آثاری بر آن مترتب است و موارد آن کدام است؟

با استناد به جلد نخست دانشنامه امام رضا(ع) که توسط انتشارات بنیاد بین‌المللی امام رضا(ع) منتشر شده است، به این پرسش‌ها پاسخ می‌دهیم:

طلب غفران از خدا باید حقیقی باشد و آنچه با زبان گفته می‌شود با قلب و اعضا و جوارح سازگار باشد. امام رضا(ع) می‌فرماید: هفت چیز بدون هفت چیز دیگر مسخره‌کردن خود است. یکی از آن‌ها استغفار زبانی بدون استغفار قلبی است. (معدن الجواهر، ص60) ایشان همچنین می‌فرمایند: بنده با این عمل خدا را مسخره کرده است! (کافی، ج2، ص504) در بیان دیگری از حضرت آمده است: مَثل استغفار همچون برگی است که بجنبد و پیاپی فرو ریزد و آنگه از گناهانش آمرزش جوید و باز گناه کند، همچون مسخره‌کنندگان پروردگار خود باشد. (تفسیر عیاشی، ج2، ص206)

ارزش استغفار

سخنانی که از امام رضا(ع) در وصف استغفار رسیده، ارزش آن را نمایان می‌کند. ایشان هفت چیز را نشانه کمال ایمان دانسته که یکی از آنها استغفار است. (معدن الجواهر، ص60)

در سخنان حضرت استغفار بهترین عبادت شمرده شده (جامع الاخبار، ص 57) و معیاری برای شیعه‌بودن دانسته شده است. (مشکاه الانوار، ص247)

به فرموده حضرت، ابلیس هم به ارزش استغفار واقف بوده است، چنانچه ایشان نقل می‌کند که ابلیس نزد امام سجاد(ع) که بود، آمده و از ایشان تقاضای استغفار کرده است. (الهدایه الکبری، ص214)

همچنین وقتی که از علت وجوب نماز میت از امام رضا(ع) می‌پرسند، حضرت پاسخ می‌دهند که میت در این هنگام به شفاعت و استغفار و مغفرت خداوند نیازمندتر است؛ «فإن قال: فلم أمروا بالصلاة على المیت؟ قیل: لیشفعوا ویدعوا له بالمغفرة، لانه لم یکن فی وقت من الاوقات أحوج إلى الشفاعد فیه والطلب والاستغفار من تلک الساعة» (عیون اخبارالرضا، ج2، ص99)

آثار استغفار

در کلام امام رضا(ع) برای استغفار آثار فراوان ذکر شده است، در سخنان حضرت آمرزش گناهان، درمان دردها، آمرزش گناهان والدین، افزایش روزی، نجات از آتش جهنم، محشور شدن در زمره رسول خدا(ص) و کرامت الهی، زدوده‌شدن تعفن گناهان و معطر شدن به عطر استغفار، همراهی با ائمه اطهار، جواز گذر از پل صراط، علامتی برای بندگان خوب خدا، ادای دین، صاحب فرزند شدن، ورود به بهشت، زخم‌زدن به شیطان و بهترین عبادت، از آثار استغفار شمرده شده است.

محرومان از استغفار

امام رضا(ع) می‌فرماید در مواردی استغفار اثر ندارد، از جمله در مورد کافران لجوج و عنود و منافقان. امام با استناد به آیه 80 سوره توبه به عدم استغفار تصریح می‌کند (تفسیر عیاشی، ج2، ص100). مورد دیگر در قضیه اتهام به همسر پیامبر(ص) بود. طبق حدیث رضوی آن شخص نزد رسول خدا(ص) آمد و توبه کرد و درخواست استغفار داشت. حضرت فرمودند: استغفار من برای شما بی‌فایده است. شما چگونه جرأت کردید به زن مؤمن تهمت بزنید؟! آنگاه به آیه 23 سوره نور استدلال فرمود. (البرهان فی تفسیر القرآن، ج4، ص53)

موارد استغفار

در فقه و اخلاق در مواردی استغفار را واجب دانسته‌اند. امام رضا(ع) به بعضی از این موارد اشاره می‌کند: در صورتی که مُحرِم صید کند یا دچار فسق شود، لازم است استغفار کند (فقه الرضا، ص127). مؤمن در صورت قتل نفس عمدی واجب است توبه و استغفار کند (فقه الرضا، ص270).

 

- See more at: http://farsnews.com/newstext.php?nn=13930817000683#sthash.5i6IsDcs.dpuf

+ نوشته شده توسط یحیی در شنبه هفدهم آبان 1393 و ساعت 15:55 |
امام العارفین به مالك اشتر علیه الرحمه درباره سپاهیان و چگونگی انتخاب آنان دستوراتی می دهد و مالك را به برگزیدن افراد برای مشاغل نظامی با این ویژگی ها سفارش می كند، فرمان حضرت چنین است:

سپاهیان و فرماندهان نیروهای مسلح و انتظامی را از بین كسانی برگزین كه دارای این ویژگی ها باشند:

- توجه به خدا و رسول و امام در آنان قوی باشد.

- پاكدامن باشند.

- دیر خشم و زودپذیر و بردبار و خویشتن دار باشند.

- بر ناتوانان رحیم باشند و بر قویدستان برآیند.

- ناتوان و ترسو نباشند.

- از خاندان های پارسا و نیك گوهر باشند.

- با سابقه درخشان و نیكو باشند.

- دلیر، رزم آور، بخشنده و جوانمرد باشند كه بزرگواری را در خود فراهم و نیكویی ها را در خویشتن گرد آورده اند.

- فرماندهان با سپاهیان یار و كمك كار باشند و از آنچه دارند به سپاهیان ببخشند. (نامه 53)

حضرت امیرالمومنین علیه السلام مالك را برای انتخاب كارگزاران و مدیران چنین ارشاد می فرمایند:

- كارگزاران را پس از آزمودن به كار بدار.

- به میل خود و بی مشورت دیگران آنان را به كار ویژه ای مخصوص مدار، كارگزاران لازم است:

- از میان كسانی كه تجربه و حیا دارند انتخاب شوند.

- از خاندان های پارسا باشند كه در مسلمانی قدمتی بیشتر دارند.

- دارای اخلاق كریمه باشند.

- در پی حفظ آبرو باشند.

- طمعشان كمتر و عاقبت نگریشان بیشتر باشد. (نامه 53)

برای مراقبت و نظارت بر عملكرد مجموعه های تحت سرپرستی خود با رعایت سلسله مراتب تشكیلات، كارگزاران لازم است:

- بر كار افراد تحت سرپرستی خود مراقبت نمایند و جاسوسان راستگو و وفادار بر آنان بگمارند. (برقراری سیستم اطلاعات با مكانیسم فیدبك منفی)

- مراقبت بر آنان به طور نهانی باشد.

- با مراقبت منظم و مستمر خود، آنان را به رعایت امانت و مهربانی بر رعیت وادارند.

- اگر مسئولی و یا هر یك از افراد تحت سرپرستی، دست به خیانتی گشود و گزارش جاسوس موید آن بود، كارگزار بر این گزارش و گواهی بسنده نموده و فرد خطا كار را تنبیه نماید....

[ 93/06/18 ] [ 10:31 ] [ همشهری ]

+ نوشته شده توسط یحیی در جمعه شانزدهم آبان 1393 و ساعت 11:21 |

س از بررسی روایات چنین به دست می‌آید که درباره حجم و عدد قتل و کشتار افراط و تفریط شده و واقع چیز دیگری است، سیاست امام مهدی(عج)، سیاست پیامبر(ص) است. گاهی مقتضای عدالت و گستردن عدالت بر جامعه این است که دشمنان لجوج کشته شوند.

خبرگزاری فارس: آیا قیام امام مهدی(عج) با کشتار و خونریزی همراه است

به گزارش خبرگزاری فارس، آیا قیام امام مهدی(عج) همراه با خونریزی و کشتار است؟ این سؤالی است که بسیاری از کسانی که علاقه‌مند به مباحث مهدویت هستند، می‌پرسند، آیت‌الله نجم‌الدین طبسی استاد درس خارج مهدویت حوزه علمیه قم این گونه پاسخ می‌دهد:

برخی در مورد قتل و کشتار در دوران ظهور افراط می‌کنند و از امام مهدی(عج) و یارانش چهره‌ای خشن ارائه می‌دهند، آنان به روایاتی استدلال می‌کنند که در آن‌ها به کشته شدن بیشتر مردم و اینکه از کشته‌ها، پُشته ساخته می‌شود و جوی خون جاری می‌شود، اشاره شده است.

برخی دیگر، تفریط می‌کنند و می‌گویند: حتی به مقدار خون در ظرف حجامت خون‌ریزی نمی‌شود!

*بررسی اخبار و روایات

اخباری که در آن‌ها کشتار در حجم وسیعی مطرح شده‌اند، بر دو قسم است:

الف) یک سری از آن‌ها، مربوط به قبل از ظهور است و هیچ ربطی به دوران ظهور ندارند، این روایات عموماً ضعیف هستند و اگر هم این گونه نباشند، هیچ گونه ارتباطی با بحث ما، یعنی قتل ها در دوران حکومت امام مهدی(عج) ندارند.

ب) دستة دیگر مربوط به هنگام ظهور و حکومت امام مهدی(عج) می‌باشند که خود دو گونه‌اند:

1. روایاتی که از طریق اهل سنت است و بیشتر آنها، مشکل سندی دارد، و برخی دیگر، به پیامبر اکرم(ص) منتهی نمی‌شوند بلکه از افرادی مانند «کعب الاحبار» که در زمان آن حضرت مسلمان نشده بود، نقل شده است.

2. احادیثی که از طریق اهل بیت(ع) نقل شده است و در ادامه مقاله به آن‌ها می‌پردازیم.

*اندیشه تفریطی در کشتار به هنگام ظهور

گروهی معتقدند: امام مهدی(عج) از طریق ولایت و تصّرف تکوینی، همه مردم را مطیع می‌کند و کارها را با اعجاز و از راه‌های غیر عادی انجام می‌دهد، بنابراین کشتار، خیلی اندک خواهد بود!

برای دریافت پاسخ به حدیثی از امام باقر(ع) متمسّک می‌شویم:

بشیر گوید: به امام باقر(ع) گفتم: «عده‌ای می‌گویند، هنگامی که آن امر روی دهد، همه کارها برای او درست و استوار می‌گردد و به اندازه یک ظرف حجامت هم خون نمی‌ریزد»!

فرمود: «هرگز چنین نیست! سوگند به آنکه جانم در دست اوست؛ کار به آنجایی انجامد که ما و شما عرق و خون بسته شده را پاک خواهیم کرد(کنایه از سختی‌ها و دشواری‌های جنگ است که موجب پدید آمدن عرق و ایجاد زخم‌های خونین می‌شود)».

تمامی کارها در زمان قیام امام مهدی(عج) به خودی خود و با اعجاز صورت نمی‌پذیرد، هر چند در ولایت تکوینی حضرت و سایر امامان(ع) هیچ گونه تردیدی نیست.

مطابق روایات متعدد نمی‌توانیم ادعا کنیم که در هنگام ظهور هیچ قتلی رخ نمی‌دهد، زیرا در آن دوران بحث از اجرای حدود الهی و اقامه عدل جهانی است و مسلماً این امر عظیم، بدون برطرف کردن موانع میسّر نمی‌شود.

از طرفی، تاریخ گواهی می‌دهد که پیامبر اکرم(ص) و معصومان(ع) سعی داشته‌اند، امور را به طور عادی و در مسیر طبیعی انجام دهند.

به هر حال، لزومی ندارد که ادعا کنیم امام مهدی(عج) تمام کارهایش را از طریق اعجاز انجام می‌دهد و هیچ خونی ریخته نخواهد شد.

*اندیشه افراطی در کشتار به هنگام ظهور

در احادیثی که از طریق اهل سنت رسیده ‌است، خونریزی‌های زیاد و وحشتناک ذکر شده است، اینک، به نقد و بررسی یکی از آن‌ها می‌پردازیم؛

یوسف بن یحیی شافعی در کتاب «عقدالدرر» روایتی را از امیرمؤمنان(ع) درباره حوادث روم نقل می‌کند و می‌گوید: «پس مسلمانان، سه تکبیر می‌گویند و مانند ریگ و شن‌های روانی که از بلندی‌ها فرو می‌ریزند، داخل (روم) می‌شوند و در آنجا 500 هزار جنگجو را می‌کشند و غنائم و اموال را به طور مساوی تقسیم می‌کنند و به هر یک از آنان صدهزار دینار و صد کنیز و یا غلام می‌رسد».

این روایت مشکل سندی دارد و از نظر محتوا قابل اعتماد نیست، پیداست که جاعلان این گونه احادیث در خدمت حکومت‌های ظالم بوده‌اند و به جهت توجیه پاره‌ای از جنگ‌های پس از پیامبر اکرم(ص) این چنین احادیث مجعولی را وارد کتاب‌های روایی کرده‌اند.

خلاصه اینکه یک دسته از روایات در مورد خون‌ریزیها، مربوط به دوران قبل از ظهور است و دسته دیگر از مجعولات و اسرائیلیات است که با هدف و انگیزه‌های مختلف مانند خدشه‌دار کردن چهره نهضت جهانی و حکومت حضرت مهدی(عج) و یا توجیه کشتارها در فتوحات سابق و… وارد کتاب‌های روایی شده است.

*برنامه امام(عج) برای قیام

یقیناً، پیش از ظهور و مقارن آن، ستمگران خونریزی بر دنیا حاکم‌اند که از هیچ جنایتی فرو نمی‌گذارند. حال امامی که قیام می‌کند در برابر این همه کجروی‌ها و بیدادگری‌ها، چگونه باید برخورد کند تا جهان را پر از عدل و داد سازد؟

بی‌تردید معاندانی که دستشان به خون بشریت آلوده است و یا مقامشان به خطر افتاده، در مقابل حرکت اصلاح‌گرانه امام(عج) ایستادگی می‌کنند.

بنابراین، امامی که قیام می‌کند و مأموریت تشکیل حکومت جهانی اسلام را دارد، باید برنامه داشته باشد. در اینجا مروری به این برنامه‌ها خواهیم داشت:

الف) تربیت سپاهیان و تدارک مقدمات نبرد

امام مهدی(عج) برای به ثمر رساندن انقلاب جهانی، ناگزیر از جنگ خواهد بود و در مقابلش، دشمنان تا دندان مسلح با در دست داشتن امکانات گسترده اقتصادی، نظامی و سیاسی پرچم مخالفت برمی‌دارند و مانع اصلاح‌گری امام مهدی(عج) می‌شوند، لذا قبل از قیام، جنگاوران دریادل و کارآمدی، تربیت می‌شوند و تعداد آنان در برخی 10 هزار نفر و در تعدادی 100 هزار نفر و.. ذکر شده است.

ب) تجهیزات جنگی و وسیله دفاعی

تجهیزات آنان طبق روایتی از امام صادق(ع)، از آهن – اما نه آهن شناخته شده – است که اگر یکی از آنان، با آن بر کوهی ضربه زند، آن را دو نیم می‌کند.

ج) قاطعیت امام در رویارویی با دشمنان

امام مهدی(عج) به اقامه حدود الهی می‌پردازد و در برخورد با دشمنان از یک نوع مجازات استفاده نمی‌کند، بلکه نسبت به جرم اشخاص، مجازات متناسب را اجرا می‌کند.

ائمه اطهار(ع) مایه رحمت‌اند و مقتضی رحمت آنان برداشتن موانع از سر راه است.

با توجه به شرایط ویژه ظهور، قاطعیت امام(عج) با دشمنان و ایجاد رعب و وحشت در میان آنان، هر مخالف ستمکاری را به تسلیم وا می‌دارد.

بنابراین، اکثریت مردمِ مظلوم و ستمدیده از کسانی خواهند بود که امام مهدی(عج) آنان را مورد لطف قرار می‌دهد و تنها گروهی اندک مقاومت نشان می‌دهند و اینجاست که چاره ای جز شمشیر نیست.

*چکیده سخن

پس از بررسی روایات، چنین به دست می‌آید که درباره حجم و عدد قتل و کشتار، افراط و تفریط شده و واقع، چیزی دیگر است، سیاست امام مهدی(عج)، سیاست پیامبر اکرم(ص) است. گاهی مقتضای عدالت و گستردن عدالت برجامعه این است که دشمنان لجوج- که هرگز با حکومت حضرت مهدی(عج) کنار نمی‌آیند و البته عدد آنان هم زیاد نیست- کشته شوند، ولی متأسفانه مبالغه بسیاری در این زمینه شده است.

 

*پی‌نوشت:

1. غیبت نعمانی، ص 283.

2. عقدالدرر، ص 189.

3. بصائر الدرجات، ص141.

 

- See more at: http://farsnews.com/newstext.php?nn=13930814000817#sthash.430E79qN.dpuf

گزارش خبرگزاری فارس، آیا قیام امام مهدی(عج) همراه با خونریزی و کشتار است؟ این سؤالی است که بسیاری از کسانی که علاقه‌مند به مباحث مهدویت هستند، می‌پرسند، آیت‌الله نجم‌الدین طبسی استاد درس خارج مهدویت حوزه علمیه قم این گونه پاسخ می‌دهد:

برخی در مورد قتل و کشتار در دوران ظهور افراط می‌کنند و از امام مهدی(عج) و یارانش چهره‌ای خشن ارائه می‌دهند، آنان به روایاتی استدلال می‌کنند که در آن‌ها به کشته شدن بیشتر مردم و اینکه از کشته‌ها، پُشته ساخته می‌شود و جوی خون جاری می‌شود، اشاره شده است.

برخی دیگر، تفریط می‌کنند و می‌گویند: حتی به مقدار خون در ظرف حجامت خون‌ریزی نمی‌شود!

*بررسی اخبار و روایات

اخباری که در آن‌ها کشتار در حجم وسیعی مطرح شده‌اند، بر دو قسم است:

الف) یک سری از آن‌ها، مربوط به قبل از ظهور است و هیچ ربطی به دوران ظهور ندارند، این روایات عموماً ضعیف هستند و اگر هم این گونه نباشند، هیچ گونه ارتباطی با بحث ما، یعنی قتل ها در دوران حکومت امام مهدی(عج) ندارند.

ب) دستة دیگر مربوط به هنگام ظهور و حکومت امام مهدی(عج) می‌باشند که خود دو گونه‌اند:

1. روایاتی که از طریق اهل سنت است و بیشتر آنها، مشکل سندی دارد، و برخی دیگر، به پیامبر اکرم(ص) منتهی نمی‌شوند بلکه از افرادی مانند «کعب الاحبار» که در زمان آن حضرت مسلمان نشده بود، نقل شده است.

2. احادیثی که از طریق اهل بیت(ع) نقل شده است و در ادامه مقاله به آن‌ها می‌پردازیم.

*اندیشه تفریطی در کشتار به هنگام ظهور

گروهی معتقدند: امام مهدی(عج) از طریق ولایت و تصّرف تکوینی، همه مردم را مطیع می‌کند و کارها را با اعجاز و از راه‌های غیر عادی انجام می‌دهد، بنابراین کشتار، خیلی اندک خواهد بود!

برای دریافت پاسخ به حدیثی از امام باقر(ع) متمسّک می‌شویم:

بشیر گوید: به امام باقر(ع) گفتم: «عده‌ای می‌گویند، هنگامی که آن امر روی دهد، همه کارها برای او درست و استوار می‌گردد و به اندازه یک ظرف حجامت هم خون نمی‌ریزد»!

فرمود: «هرگز چنین نیست! سوگند به آنکه جانم در دست اوست؛ کار به آنجایی انجامد که ما و شما عرق و خون بسته شده را پاک خواهیم کرد(کنایه از سختی‌ها و دشواری‌های جنگ است که موجب پدید آمدن عرق و ایجاد زخم‌های خونین می‌شود)».

تمامی کارها در زمان قیام امام مهدی(عج) به خودی خود و با اعجاز صورت نمی‌پذیرد، هر چند در ولایت تکوینی حضرت و سایر امامان(ع) هیچ گونه تردیدی نیست.

مطابق روایات متعدد نمی‌توانیم ادعا کنیم که در هنگام ظهور هیچ قتلی رخ نمی‌دهد، زیرا در آن دوران بحث از اجرای حدود الهی و اقامه عدل جهانی است و مسلماً این امر عظیم، بدون برطرف کردن موانع میسّر نمی‌شود.

از طرفی، تاریخ گواهی می‌دهد که پیامبر اکرم(ص) و معصومان(ع) سعی داشته‌اند، امور را به طور عادی و در مسیر طبیعی انجام دهند.

به هر حال، لزومی ندارد که ادعا کنیم امام مهدی(عج) تمام کارهایش را از طریق اعجاز انجام می‌دهد و هیچ خونی ریخته نخواهد شد.

*اندیشه افراطی در کشتار به هنگام ظهور

در احادیثی که از طریق اهل سنت رسیده ‌است، خونریزی‌های زیاد و وحشتناک ذکر شده است، اینک، به نقد و بررسی یکی از آن‌ها می‌پردازیم؛

یوسف بن یحیی شافعی در کتاب «عقدالدرر» روایتی را از امیرمؤمنان(ع) درباره حوادث روم نقل می‌کند و می‌گوید: «پس مسلمانان، سه تکبیر می‌گویند و مانند ریگ و شن‌های روانی که از بلندی‌ها فرو می‌ریزند، داخل (روم) می‌شوند و در آنجا 500 هزار جنگجو را می‌کشند و غنائم و اموال را به طور مساوی تقسیم می‌کنند و به هر یک از آنان صدهزار دینار و صد کنیز و یا غلام می‌رسد».

این روایت مشکل سندی دارد و از نظر محتوا قابل اعتماد نیست، پیداست که جاعلان این گونه احادیث در خدمت حکومت‌های ظالم بوده‌اند و به جهت توجیه پاره‌ای از جنگ‌های پس از پیامبر اکرم(ص) این چنین احادیث مجعولی را وارد کتاب‌های روایی کرده‌اند.

خلاصه اینکه یک دسته از روایات در مورد خون‌ریزیها، مربوط به دوران قبل از ظهور است و دسته دیگر از مجعولات و اسرائیلیات است که با هدف و انگیزه‌های مختلف مانند خدشه‌دار کردن چهره نهضت جهانی و حکومت حضرت مهدی(عج) و یا توجیه کشتارها در فتوحات سابق و… وارد کتاب‌های روایی شده است.

*برنامه امام(عج) برای قیام

یقیناً، پیش از ظهور و مقارن آن، ستمگران خونریزی بر دنیا حاکم‌اند که از هیچ جنایتی فرو نمی‌گذارند. حال امامی که قیام می‌کند در برابر این همه کجروی‌ها و بیدادگری‌ها، چگونه باید برخورد کند تا جهان را پر از عدل و داد سازد؟

بی‌تردید معاندانی که دستشان به خون بشریت آلوده است و یا مقامشان به خطر افتاده، در مقابل حرکت اصلاح‌گرانه امام(عج) ایستادگی می‌کنند.

بنابراین، امامی که قیام می‌کند و مأموریت تشکیل حکومت جهانی اسلام را دارد، باید برنامه داشته باشد. در اینجا مروری به این برنامه‌ها خواهیم داشت:

الف) تربیت سپاهیان و تدارک مقدمات نبرد

امام مهدی(عج) برای به ثمر رساندن انقلاب جهانی، ناگزیر از جنگ خواهد بود و در مقابلش، دشمنان تا دندان مسلح با در دست داشتن امکانات گسترده اقتصادی، نظامی و سیاسی پرچم مخالفت برمی‌دارند و مانع اصلاح‌گری امام مهدی(عج) می‌شوند، لذا قبل از قیام، جنگاوران دریادل و کارآمدی، تربیت می‌شوند و تعداد آنان در برخی 10 هزار نفر و در تعدادی 100 هزار نفر و.. ذکر شده است.

ب) تجهیزات جنگی و وسیله دفاعی

تجهیزات آنان طبق روایتی از امام صادق(ع)، از آهن – اما نه آهن شناخته شده – است که اگر یکی از آنان، با آن بر کوهی ضربه زند، آن را دو نیم می‌کند.

ج) قاطعیت امام در رویارویی با دشمنان

امام مهدی(عج) به اقامه حدود الهی می‌پردازد و در برخورد با دشمنان از یک نوع مجازات استفاده نمی‌کند، بلکه نسبت به جرم اشخاص، مجازات متناسب را اجرا می‌کند.

ائمه اطهار(ع) مایه رحمت‌اند و مقتضی رحمت آنان برداشتن موانع از سر راه است.

با توجه به شرایط ویژه ظهور، قاطعیت امام(عج) با دشمنان و ایجاد رعب و وحشت در میان آنان، هر مخالف ستمکاری را به تسلیم وا می‌دارد.

بنابراین، اکثریت مردمِ مظلوم و ستمدیده از کسانی خواهند بود که امام مهدی(عج) آنان را مورد لطف قرار می‌دهد و تنها گروهی اندک مقاومت نشان می‌دهند و اینجاست که چاره ای جز شمشیر نیست.

*چکیده سخن

پس از بررسی روایات، چنین به دست می‌آید که درباره حجم و عدد قتل و کشتار، افراط و تفریط شده و واقع، چیزی دیگر است، سیاست امام مهدی(عج)، سیاست پیامبر اکرم(ص) است. گاهی مقتضای عدالت و گستردن عدالت برجامعه این است که دشمنان لجوج- که هرگز با حکومت حضرت مهدی(عج) کنار نمی‌آیند و البته عدد آنان هم زیاد نیست- کشته شوند، ولی متأسفانه مبالغه بسیاری در این زمینه شده است.

 

*پی‌نوشت:

1. غیبت نعمانی، ص 283.

2. عقدالدرر، ص 189.

3. بصائر الدرجات، ص141.

 

- See more at: http://farsnews.com/newstext.php?nn=13930814000817#sthash.430E79qN.dpuf
به گزارش خبرگزاری فارس، آیا قیام امام مهدی(عج) همراه با خونریزی و کشتار است؟ این سؤالی است که بسیاری از کسانی که علاقه‌مند به مباحث مهدویت هستند، می‌پرسند، آیت‌الله نجم‌الدین طبسی استاد درس خارج مهدویت حوزه علمیه قم این گونه پاسخ می‌دهد:

برخی در مورد قتل و کشتار در دوران ظهور افراط می‌کنند و از امام مهدی(عج) و یارانش چهره‌ای خشن ارائه می‌دهند، آنان به روایاتی استدلال می‌کنند که در آن‌ها به کشته شدن بیشتر مردم و اینکه از کشته‌ها، پُشته ساخته می‌شود و جوی خون جاری می‌شود، اشاره شده است.

برخی دیگر، تفریط می‌کنند و می‌گویند: حتی به مقدار خون در ظرف حجامت خون‌ریزی نمی‌شود!

*بررسی اخبار و روایات

اخباری که در آن‌ها کشتار در حجم وسیعی مطرح شده‌اند، بر دو قسم است:

الف) یک سری از آن‌ها، مربوط به قبل از ظهور است و هیچ ربطی به دوران ظهور ندارند، این روایات عموماً ضعیف هستند و اگر هم این گونه نباشند، هیچ گونه ارتباطی با بحث ما، یعنی قتل ها در دوران حکومت امام مهدی(عج) ندارند.

ب) دستة دیگر مربوط به هنگام ظهور و حکومت امام مهدی(عج) می‌باشند که خود دو گونه‌اند:

1. روایاتی که از طریق اهل سنت است و بیشتر آنها، مشکل سندی دارد، و برخی دیگر، به پیامبر اکرم(ص) منتهی نمی‌شوند بلکه از افرادی مانند «کعب الاحبار» که در زمان آن حضرت مسلمان نشده بود، نقل شده است.

2. احادیثی که از طریق اهل بیت(ع) نقل شده است و در ادامه مقاله به آن‌ها می‌پردازیم.

*اندیشه تفریطی در کشتار به هنگام ظهور

گروهی معتقدند: امام مهدی(عج) از طریق ولایت و تصّرف تکوینی، همه مردم را مطیع می‌کند و کارها را با اعجاز و از راه‌های غیر عادی انجام می‌دهد، بنابراین کشتار، خیلی اندک خواهد بود!

برای دریافت پاسخ به حدیثی از امام باقر(ع) متمسّک می‌شویم:

بشیر گوید: به امام باقر(ع) گفتم: «عده‌ای می‌گویند، هنگامی که آن امر روی دهد، همه کارها برای او درست و استوار می‌گردد و به اندازه یک ظرف حجامت هم خون نمی‌ریزد»!

فرمود: «هرگز چنین نیست! سوگند به آنکه جانم در دست اوست؛ کار به آنجایی انجامد که ما و شما عرق و خون بسته شده را پاک خواهیم کرد(کنایه از سختی‌ها و دشواری‌های جنگ است که موجب پدید آمدن عرق و ایجاد زخم‌های خونین می‌شود)».

تمامی کارها در زمان قیام امام مهدی(عج) به خودی خود و با اعجاز صورت نمی‌پذیرد، هر چند در ولایت تکوینی حضرت و سایر امامان(ع) هیچ گونه تردیدی نیست.

مطابق روایات متعدد نمی‌توانیم ادعا کنیم که در هنگام ظهور هیچ قتلی رخ نمی‌دهد، زیرا در آن دوران بحث از اجرای حدود الهی و اقامه عدل جهانی است و مسلماً این امر عظیم، بدون برطرف کردن موانع میسّر نمی‌شود.

از طرفی، تاریخ گواهی می‌دهد که پیامبر اکرم(ص) و معصومان(ع) سعی داشته‌اند، امور را به طور عادی و در مسیر طبیعی انجام دهند.

به هر حال، لزومی ندارد که ادعا کنیم امام مهدی(عج) تمام کارهایش را از طریق اعجاز انجام می‌دهد و هیچ خونی ریخته نخواهد شد.

*اندیشه افراطی در کشتار به هنگام ظهور

در احادیثی که از طریق اهل سنت رسیده ‌است، خونریزی‌های زیاد و وحشتناک ذکر شده است، اینک، به نقد و بررسی یکی از آن‌ها می‌پردازیم؛

یوسف بن یحیی شافعی در کتاب «عقدالدرر» روایتی را از امیرمؤمنان(ع) درباره حوادث روم نقل می‌کند و می‌گوید: «پس مسلمانان، سه تکبیر می‌گویند و مانند ریگ و شن‌های روانی که از بلندی‌ها فرو می‌ریزند، داخل (روم) می‌شوند و در آنجا 500 هزار جنگجو را می‌کشند و غنائم و اموال را به طور مساوی تقسیم می‌کنند و به هر یک از آنان صدهزار دینار و صد کنیز و یا غلام می‌رسد».

این روایت مشکل سندی دارد و از نظر محتوا قابل اعتماد نیست، پیداست که جاعلان این گونه احادیث در خدمت حکومت‌های ظالم بوده‌اند و به جهت توجیه پاره‌ای از جنگ‌های پس از پیامبر اکرم(ص) این چنین احادیث مجعولی را وارد کتاب‌های روایی کرده‌اند.

خلاصه اینکه یک دسته از روایات در مورد خون‌ریزیها، مربوط به دوران قبل از ظهور است و دسته دیگر از مجعولات و اسرائیلیات است که با هدف و انگیزه‌های مختلف مانند خدشه‌دار کردن چهره نهضت جهانی و حکومت حضرت مهدی(عج) و یا توجیه کشتارها در فتوحات سابق و… وارد کتاب‌های روایی شده است.

*برنامه امام(عج) برای قیام

یقیناً، پیش از ظهور و مقارن آن، ستمگران خونریزی بر دنیا حاکم‌اند که از هیچ جنایتی فرو نمی‌گذارند. حال امامی که قیام می‌کند در برابر این همه کجروی‌ها و بیدادگری‌ها، چگونه باید برخورد کند تا جهان را پر از عدل و داد سازد؟

بی‌تردید معاندانی که دستشان به خون بشریت آلوده است و یا مقامشان به خطر افتاده، در مقابل حرکت اصلاح‌گرانه امام(عج) ایستادگی می‌کنند.

بنابراین، امامی که قیام می‌کند و مأموریت تشکیل حکومت جهانی اسلام را دارد، باید برنامه داشته باشد. در اینجا مروری به این برنامه‌ها خواهیم داشت:

الف) تربیت سپاهیان و تدارک مقدمات نبرد

امام مهدی(عج) برای به ثمر رساندن انقلاب جهانی، ناگزیر از جنگ خواهد بود و در مقابلش، دشمنان تا دندان مسلح با در دست داشتن امکانات گسترده اقتصادی، نظامی و سیاسی پرچم مخالفت برمی‌دارند و مانع اصلاح‌گری امام مهدی(عج) می‌شوند، لذا قبل از قیام، جنگاوران دریادل و کارآمدی، تربیت می‌شوند و تعداد آنان در برخی 10 هزار نفر و در تعدادی 100 هزار نفر و.. ذکر شده است.

ب) تجهیزات جنگی و وسیله دفاعی

تجهیزات آنان طبق روایتی از امام صادق(ع)، از آهن – اما نه آهن شناخته شده است که اگر یکی از آنان، با آن بر کوهی ضربه زند، آن را دو نیم می‌کند.

ج) قاطعیت امام در رویارویی با دشمنان

امام مهدی(عج) به اقامه حدود الهی می‌پردازد و در برخورد با دشمنان از یک نوع مجازات استفاده نمی‌کند، بلکه نسبت به جرم اشخاص، مجازات متناسب را اجرا می‌کند.

ائمه اطهار(ع) مایه رحمت‌اند و مقتضی رحمت آنان برداشتن موانع از سر راه است.

با توجه به شرایط ویژه ظهور، قاطعیت امام(عج) با دشمنان و ایجاد رعب و وحشت در میان آنان، هر مخالف ستمکاری را به تسلیم وا می‌دارد.

بنابراین، اکثریت مردمِ مظلوم و ستمدیده از کسانی خواهند بود که امام مهدی(عج) آنان را مورد لطف قرار می‌دهد و تنها گروهی اندک مقاومت نشان می‌دهند و اینجاست که چاره ای جز شمشیر نیست.

*چکیده سخن

پس از بررسی روایات، چنین به دست می‌آید که درباره حجم و عدد قتل و کشتار، افراط و تفریط شده و واقع، چیزی دیگر است، سیاست امام مهدی(عج)، سیاست پیامبر اکرم(ص) است. گاهی مقتضای عدالت و گستردن عدالت برجامعه این است که دشمنان لجوج- که هرگز با حکومت حضرت مهدی(عج) کنار نمی‌آیند و البته عدد آنان هم زیاد نیست- کشته شوند، ولی متأسفانه مبالغه بسیاری در این زمینه شده است.

 

*پی‌نوشت:

1. غیبت نعمانی، ص 283.

2. عقدالدرر، ص 189.

3. بصائر الدرجات، ص141.

 

- See more at: http://farsnews.com/newstext.php?nn=13930814000817#sthash.430E79qN.dpuf

 





































































































س از بررسی روایات چنین به دست می‌آید که درباره حجم و عدد قتل و کشتار افراط و تفریط شده و واقع چیز دیگری است، سیاست امام مهدی(عج)، سیاست پیامبر(ص) است. گاهی مقتضای عدالت و گستردن عدالت بر جامعه این است که دشمنان لجوج کشته شوند.

خبرگزاری فارس: آیا قیام امام مهدی(عج) با کشتار و خونریزی همراه است

به گزارش خبرگزاری فارس، آیا قیام امام مهدی(عج) همراه با خونریزی و کشتار است؟ این سؤالی است که بسیاری از کسانی که علاقه‌مند به مباحث مهدویت هستند، می‌پرسند، آیت‌الله نجم‌الدین طبسی استاد درس خارج مهدویت حوزه علمیه قم این گونه پاسخ می‌دهد:

برخی در مورد قتل و کشتار در دوران ظهور افراط می‌کنند و از امام مهدی(عج) و یارانش چهره‌ای خشن ارائه می‌دهند، آنان به روایاتی استدلال می‌کنند که در آن‌ها به کشته شدن بیشتر مردم و اینکه از کشته‌ها، پُشته ساخته می‌شود و جوی خون جاری می‌شود، اشاره شده است.

برخی دیگر، تفریط می‌کنند و می‌گویند: حتی به مقدار خون در ظرف حجامت خون‌ریزی نمی‌شود!

*بررسی اخبار و روایات

اخباری که در آن‌ها کشتار در حجم وسیعی مطرح شده‌اند، بر دو قسم است:

الف) یک سری از آن‌ها، مربوط به قبل از ظهور است و هیچ ربطی به دوران ظهور ندارند، این روایات عموماً ضعیف هستند و اگر هم این گونه نباشند، هیچ گونه ارتباطی با بحث ما، یعنی قتل ها در دوران حکومت امام مهدی(عج) ندارند.

ب) دستة دیگر مربوط به هنگام ظهور و حکومت امام مهدی(عج) می‌باشند که خود دو گونه‌اند:

1. روایاتی که از طریق اهل سنت است و بیشتر آنها، مشکل سندی دارد، و برخی دیگر، به پیامبر اکرم(ص) منتهی نمی‌شوند بلکه از افرادی مانند «کعب الاحبار» که در زمان آن حضرت مسلمان نشده بود، نقل شده است.

2. احادیثی که از طریق اهل بیت(ع) نقل شده است و در ادامه مقاله به آن‌ها می‌پردازیم.

*اندیشه تفریطی در کشتار به هنگام ظهور

گروهی معتقدند: امام مهدی(عج) از طریق ولایت و تصّرف تکوینی، همه مردم را مطیع می‌کند و کارها را با اعجاز و از راه‌های غیر عادی انجام می‌دهد، بنابراین کشتار، خیلی اندک خواهد بود!

برای دریافت پاسخ به حدیثی از امام باقر(ع) متمسّک می‌شویم:

بشیر گوید: به امام باقر(ع) گفتم: «عده‌ای می‌گویند، هنگامی که آن امر روی دهد، همه کارها برای او درست و استوار می‌گردد و به اندازه یک ظرف حجامت هم خون نمی‌ریزد»!

فرمود: «هرگز چنین نیست! سوگند به آنکه جانم در دست اوست؛ کار به آنجایی انجامد که ما و شما عرق و خون بسته شده را پاک خواهیم کرد(کنایه از سختی‌ها و دشواری‌های جنگ است که موجب پدید آمدن عرق و ایجاد زخم‌های خونین می‌شود)».

تمامی کارها در زمان قیام امام مهدی(عج) به خودی خود و با اعجاز صورت نمی‌پذیرد، هر چند در ولایت تکوینی حضرت و سایر امامان(ع) هیچ گونه تردیدی نیست.

مطابق روایات متعدد نمی‌توانیم ادعا کنیم که در هنگام ظهور هیچ قتلی رخ نمی‌دهد، زیرا در آن دوران بحث از اجرای حدود الهی و اقامه عدل جهانی است و مسلماً این امر عظیم، بدون برطرف کردن موانع میسّر نمی‌شود.

از طرفی، تاریخ گواهی می‌دهد که پیامبر اکرم(ص) و معصومان(ع) سعی داشته‌اند، امور را به طور عادی و در مسیر طبیعی انجام دهند.

به هر حال، لزومی ندارد که ادعا کنیم امام مهدی(عج) تمام کارهایش را از طریق اعجاز انجام می‌دهد و هیچ خونی ریخته نخواهد شد.

*اندیشه افراطی در کشتار به هنگام ظهور

در احادیثی که از طریق اهل سنت رسیده ‌است، خونریزی‌های زیاد و وحشتناک ذکر شده است، اینک، به نقد و بررسی یکی از آن‌ها می‌پردازیم؛

یوسف بن یحیی شافعی در کتاب «عقدالدرر» روایتی را از امیرمؤمنان(ع) درباره حوادث روم نقل می‌کند و می‌گوید: «پس مسلمانان، سه تکبیر می‌گویند و مانند ریگ و شن‌های روانی که از بلندی‌ها فرو می‌ریزند، داخل (روم) می‌شوند و در آنجا 500 هزار جنگجو را می‌کشند و غنائم و اموال را به طور مساوی تقسیم می‌کنند و به هر یک از آنان صدهزار دینار و صد کنیز و یا غلام می‌رسد».

این روایت مشکل سندی دارد و از نظر محتوا قابل اعتماد نیست، پیداست که جاعلان این گونه احادیث در خدمت حکومت‌های ظالم بوده‌اند و به جهت توجیه پاره‌ای از جنگ‌های پس از پیامبر اکرم(ص) این چنین احادیث مجعولی را وارد کتاب‌های روایی کرده‌اند.

خلاصه اینکه یک دسته از روایات در مورد خون‌ریزیها، مربوط به دوران قبل از ظهور است و دسته دیگر از مجعولات و اسرائیلیات است که با هدف و انگیزه‌های مختلف مانند خدشه‌دار کردن چهره نهضت جهانی و حکومت حضرت مهدی(عج) و یا توجیه کشتارها در فتوحات سابق و… وارد کتاب‌های روایی شده است.

*برنامه امام(عج) برای قیام

یقیناً، پیش از ظهور و مقارن آن، ستمگران خونریزی بر دنیا حاکم‌اند که از هیچ جنایتی فرو نمی‌گذارند. حال امامی که قیام می‌کند در برابر این همه کجروی‌ها و بیدادگری‌ها، چگونه باید برخورد کند تا جهان را پر از عدل و داد سازد؟

بی‌تردید معاندانی که دستشان به خون بشریت آلوده است و یا مقامشان به خطر افتاده، در مقابل حرکت اصلاح‌گرانه امام(عج) ایستادگی می‌کنند.

بنابراین، امامی که قیام می‌کند و مأموریت تشکیل حکومت جهانی اسلام را دارد، باید برنامه داشته باشد. در اینجا مروری به این برنامه‌ها خواهیم داشت:

الف) تربیت سپاهیان و تدارک مقدمات نبرد

امام مهدی(عج) برای به ثمر رساندن انقلاب جهانی، ناگزیر از جنگ خواهد بود و در مقابلش، دشمنان تا دندان مسلح با در دست داشتن امکانات گسترده اقتصادی، نظامی و سیاسی پرچم مخالفت برمی‌دارند و مانع اصلاح‌گری امام مهدی(عج) می‌شوند، لذا قبل از قیام، جنگاوران دریادل و کارآمدی، تربیت می‌شوند و تعداد آنان در برخی 10 هزار نفر و در تعدادی 100 هزار نفر و.. ذکر شده است.

ب) تجهیزات جنگی و وسیله دفاعی

تجهیزات آنان طبق روایتی از امام صادق(ع)، از آهن – اما نه آهن شناخته شده – است که اگر یکی از آنان، با آن بر کوهی ضربه زند، آن را دو نیم می‌کند.

ج) قاطعیت امام در رویارویی با دشمنان

امام مهدی(عج) به اقامه حدود الهی می‌پردازد و در برخورد با دشمنان از یک نوع مجازات استفاده نمی‌کند، بلکه نسبت به جرم اشخاص، مجازات متناسب را اجرا می‌کند.

ائمه اطهار(ع) مایه رحمت‌اند و مقتضی رحمت آنان برداشتن موانع از سر راه است.

با توجه به شرایط ویژه ظهور، قاطعیت امام(عج) با دشمنان و ایجاد رعب و وحشت در میان آنان، هر مخالف ستمکاری را به تسلیم وا می‌دارد.

بنابراین، اکثریت مردمِ مظلوم و ستمدیده از کسانی خواهند بود که امام مهدی(عج) آنان را مورد لطف قرار می‌دهد و تنها گروهی اندک مقاومت نشان می‌دهند و اینجاست که چاره ای جز شمشیر نیست.

*چکیده سخن

پس از بررسی روایات، چنین به دست می‌آید که درباره حجم و عدد قتل و کشتار، افراط و تفریط شده و واقع، چیزی دیگر است، سیاست امام مهدی(عج)، سیاست پیامبر اکرم(ص) است. گاهی مقتضای عدالت و گستردن عدالت برجامعه این است که دشمنان لجوج- که هرگز با حکومت حضرت مهدی(عج) کنار نمی‌آیند و البته عدد آنان هم زیاد نیست- کشته شوند، ولی متأسفانه مبالغه بسیاری در این زمینه شده است.

 

*پی‌نوشت:

1. غیبت نعمانی، ص 283.

2. عقدالدرر، ص 189.

3. بصائر الدرجات، ص141.

 

- See more at: http://farsnews.com/newstext.php?nn=13930814000817#sthash.430E79qN.dpuf
نسخه چاپيارسال به دوستان
پرسش و پاسخ مهدوی/۱
آیا قیام امام مهدی(عج) با کشتار و خونریزی همراه است

پس از بررسی روایات چنین به دست می‌آید که درباره حجم و عدد قتل و کشتار افراط و تفریط شده و واقع چیز دیگری است، سیاست امام مهدی(عج)، سیاست پیامبر(ص) است. گاهی مقتضای عدالت و گستردن عدالت بر جامعه این است که دشمنان لجوج کشته شوند.

خبرگزاری فارس: آیا قیام امام مهدی(عج) با کشتار و خونریزی همراه است

به گزارش خبرگزاری فارس، آیا قیام امام مهدی(عج) همراه با خونریزی و کشتار است؟ این سؤالی است که بسیاری از کسانی که علاقه‌مند به مباحث مهدویت هستند، می‌پرسند، آیت‌الله نجم‌الدین طبسی استاد درس خارج مهدویت حوزه علمیه قم این گونه پاسخ می‌دهد:

برخی در مورد قتل و کشتار در دوران ظهور افراط می‌کنند و از امام مهدی(عج) و یارانش چهره‌ای خشن ارائه می‌دهند، آنان به روایاتی استدلال می‌کنند که در آن‌ها به کشته شدن بیشتر مردم و اینکه از کشته‌ها، پُشته ساخته می‌شود و جوی خون جاری می‌شود، اشاره شده است.

برخی دیگر، تفریط می‌کنند و می‌گویند: حتی به مقدار خون در ظرف حجامت خون‌ریزی نمی‌شود!

*بررسی اخبار و روایات

اخباری که در آن‌ها کشتار در حجم وسیعی مطرح شده‌اند، بر دو قسم است:

الف) یک سری از آن‌ها، مربوط به قبل از ظهور است و هیچ ربطی به دوران ظهور ندارند، این روایات عموماً ضعیف هستند و اگر هم این گونه نباشند، هیچ گونه ارتباطی با بحث ما، یعنی قتل ها در دوران حکومت امام مهدی(عج) ندارند.

ب) دستة دیگر مربوط به هنگام ظهور و حکومت امام مهدی(عج) می‌باشند که خود دو گونه‌اند:

1. روایاتی که از طریق اهل سنت است و بیشتر آنها، مشکل سندی دارد، و برخی دیگر، به پیامبر اکرم(ص) منتهی نمی‌شوند بلکه از افرادی مانند «کعب الاحبار» که در زمان آن حضرت مسلمان نشده بود، نقل شده است.

2. احادیثی که از طریق اهل بیت(ع) نقل شده است و در ادامه مقاله به آن‌ها می‌پردازیم.

*اندیشه تفریطی در کشتار به هنگام ظهور

گروهی معتقدند: امام مهدی(عج) از طریق ولایت و تصّرف تکوینی، همه مردم را مطیع می‌کند و کارها را با اعجاز و از راه‌های غیر عادی انجام می‌دهد، بنابراین کشتار، خیلی اندک خواهد بود!

برای دریافت پاسخ به حدیثی از امام باقر(ع) متمسّک می‌شویم:

بشیر گوید: به امام باقر(ع) گفتم: «عده‌ای می‌گویند، هنگامی که آن امر روی دهد، همه کارها برای او درست و استوار می‌گردد و به اندازه یک ظرف حجامت هم خون نمی‌ریزد»!

فرمود: «هرگز چنین نیست! سوگند به آنکه جانم در دست اوست؛ کار به آنجایی انجامد که ما و شما عرق و خون بسته شده را پاک خواهیم کرد(کنایه از سختی‌ها و دشواری‌های جنگ است که موجب پدید آمدن عرق و ایجاد زخم‌های خونین می‌شود)».

تمامی کارها در زمان قیام امام مهدی(عج) به خودی خود و با اعجاز صورت نمی‌پذیرد، هر چند در ولایت تکوینی حضرت و سایر امامان(ع) هیچ گونه تردیدی نیست.

مطابق روایات متعدد نمی‌توانیم ادعا کنیم که در هنگام ظهور هیچ قتلی رخ نمی‌دهد، زیرا در آن دوران بحث از اجرای حدود الهی و اقامه عدل جهانی است و مسلماً این امر عظیم، بدون برطرف کردن موانع میسّر نمی‌شود.

از طرفی، تاریخ گواهی می‌دهد که پیامبر اکرم(ص) و معصومان(ع) سعی داشته‌اند، امور را به طور عادی و در مسیر طبیعی انجام دهند.

به هر حال، لزومی ندارد که ادعا کنیم امام مهدی(عج) تمام کارهایش را از طریق اعجاز انجام می‌دهد و هیچ خونی ریخته نخواهد شد.

*اندیشه افراطی در کشتار به هنگام ظهور

در احادیثی که از طریق اهل سنت رسیده ‌است، خونریزی‌های زیاد و وحشتناک ذکر شده است، اینک، به نقد و بررسی یکی از آن‌ها می‌پردازیم؛

یوسف بن یحیی شافعی در کتاب «عقدالدرر» روایتی را از امیرمؤمنان(ع) درباره حوادث روم نقل می‌کند و می‌گوید: «پس مسلمانان، سه تکبیر می‌گویند و مانند ریگ و شن‌های روانی که از بلندی‌ها فرو می‌ریزند، داخل (روم) می‌شوند و در آنجا 500 هزار جنگجو را می‌کشند و غنائم و اموال را به طور مساوی تقسیم می‌کنند و به هر یک از آنان صدهزار دینار و صد کنیز و یا غلام می‌رسد».

این روایت مشکل سندی دارد و از نظر محتوا قابل اعتماد نیست، پیداست که جاعلان این گونه احادیث در خدمت حکومت‌های ظالم بوده‌اند و به جهت توجیه پاره‌ای از جنگ‌های پس از پیامبر اکرم(ص) این چنین احادیث مجعولی را وارد کتاب‌های روایی کرده‌اند.

خلاصه اینکه یک دسته از روایات در مورد خون‌ریزیها، مربوط به دوران قبل از ظهور است و دسته دیگر از مجعولات و اسرائیلیات است که با هدف و انگیزه‌های مختلف مانند خدشه‌دار کردن چهره نهضت جهانی و حکومت حضرت مهدی(عج) و یا توجیه کشتارها در فتوحات سابق و… وارد کتاب‌های روایی شده است.

*برنامه امام(عج) برای قیام

یقیناً، پیش از ظهور و مقارن آن، ستمگران خونریزی بر دنیا حاکم‌اند که از هیچ جنایتی فرو نمی‌گذارند. حال امامی که قیام می‌کند در برابر این همه کجروی‌ها و بیدادگری‌ها، چگونه باید برخورد کند تا جهان را پر از عدل و داد سازد؟

بی‌تردید معاندانی که دستشان به خون بشریت آلوده است و یا مقامشان به خطر افتاده، در مقابل حرکت اصلاح‌گرانه امام(عج) ایستادگی می‌کنند.

بنابراین، امامی که قیام می‌کند و مأموریت تشکیل حکومت جهانی اسلام را دارد، باید برنامه داشته باشد. در اینجا مروری به این برنامه‌ها خواهیم داشت:

الف) تربیت سپاهیان و تدارک مقدمات نبرد

امام مهدی(عج) برای به ثمر رساندن انقلاب جهانی، ناگزیر از جنگ خواهد بود و در مقابلش، دشمنان تا دندان مسلح با در دست داشتن امکانات گسترده اقتصادی، نظامی و سیاسی پرچم مخالفت برمی‌دارند و مانع اصلاح‌گری امام مهدی(عج) می‌شوند، لذا قبل از قیام، جنگاوران دریادل و کارآمدی، تربیت می‌شوند و تعداد آنان در برخی 10 هزار نفر و در تعدادی 100 هزار نفر و.. ذکر شده است.

ب) تجهیزات جنگی و وسیله دفاعی

تجهیزات آنان طبق روایتی از امام صادق(ع)، از آهن – اما نه آهن شناخته شده – است که اگر یکی از آنان، با آن بر کوهی ضربه زند، آن را دو نیم می‌کند.

ج) قاطعیت امام در رویارویی با دشمنان

امام مهدی(عج) به اقامه حدود الهی می‌پردازد و در برخورد با دشمنان از یک نوع مجازات استفاده نمی‌کند، بلکه نسبت به جرم اشخاص، مجازات متناسب را اجرا می‌کند.

ائمه اطهار(ع) مایه رحمت‌اند و مقتضی رحمت آنان برداشتن موانع از سر راه است.

با توجه به شرایط ویژه ظهور، قاطعیت امام(عج) با دشمنان و ایجاد رعب و وحشت در میان آنان، هر مخالف ستمکاری را به تسلیم وا می‌دارد.

بنابراین، اکثریت مردمِ مظلوم و ستمدیده از کسانی خواهند بود که امام مهدی(عج) آنان را مورد لطف قرار می‌دهد و تنها گروهی اندک مقاومت نشان می‌دهند و اینجاست که چاره ای جز شمشیر نیست.

*چکیده سخن

پس از بررسی روایات، چنین به دست می‌آید که درباره حجم و عدد قتل و کشتار، افراط و تفریط شده و واقع، چیزی دیگر است، سیاست امام مهدی(عج)، سیاست پیامبر اکرم(ص) است. گاهی مقتضای عدالت و گستردن عدالت برجامعه این است که دشمنان لجوج- که هرگز با حکومت حضرت مهدی(عج) کنار نمی‌آیند و البته عدد آنان هم زیاد نیست- کشته شوند، ولی متأسفانه مبالغه بسیاری در این زمینه شده است.

 

*پی‌نوشت:

1. غیبت نعمانی، ص 283.

2. عقدالدرر، ص 189.

3. بصائر الدرجات، ص141.

 

- See more at: http://farsnews.com/newstext.php?nn=13930814000817#sthash.430E79qN.dpuf

+ نوشته شده توسط یحیی در جمعه شانزدهم آبان 1393 و ساعت 10:44 |

به مناسبت هفتاد و چهارمین سالروز وفات شیخ حسنعلی نخودکی(ره)‌

شیخ نخودکی اصفهانی هنوز به سن تکلیف نرسیده بود که در محضر اساتیدش توانست راه کمال و معرفت را بپیماید، به گونه‌ای که نقل شده سه ماه رجب، شعبان و رمضان را تا آخر عمر روزه‌دار بود.

 

  •  

به گزارش خبرنگار آیین و اندیشه خبرگزاری فارس، هفدهم شعبان سال 1361 هجری قمری در جوار بارگاه مطهر و منور حضرت علی بن موسی الرضا(ع) بزرگ عارف شیعی شیخ حسنعلی نخودکی اصفهانی دعوت حق را لبیک گفت و جان به جان آفرین تسلیم کرد.

به مناسبت سالروز وفات این عارف بالله در ادامه به بازخوانی اجمالی زندگانی شیخ نخودکی همراه با دو نمونه از کرامات ایشان می‌پردازیم:

شیخ حسنعلی فرزند علی‌اکبر مقدادی اصفهانی معروف به نخودکی اصفهانی، فقیه، عارف، زاهد و صاحب کرامات فراوان، در سال 1279 در نیمه ماه ذی‌‌القعده در خانواده‌‌ای متدین و متقی چشم به جهان گشود.

پدرش، مرحوم ملاعلی‌اکبر، مردی متقی و پرهیزگار و معاشر و دوستدار اهل علم و ملازم مردان حق و عارفان بزرگی همچون حاج محمدصادق تخت پولادی بود، او بر اثر مشاهده کراماتی از حاج محمدصادق در مورد همسرش و افزایش شیر در سینه او تا آخر عمرش از ارادتمندان ویژه مرحوم حاجی محمدصادق شد و مدت  22 سال در خدمت او بود و شب‌های دوشنبه و جمعه نزد او می‌‌رفت و در تخت پولاد با او به عبادت و ریاضت می‌‌پرداخت.

پدر حسنعلی نیمی از آنچه که از راه کسب و کار به دست می‌‌آورد، در اختیار حاج محمدصادق می‌گذاشت و به همراه او به فقرا و مستمندان کمک می‌رساند.

شیخ حسنعلی اصفهانی، سیر تهذیب روح و روان را از همان کودکی و به همت پدر خویش آغاز کرد، پدرش، ملاعلی‌اکبر، حسنعلی را از همان کودکی در هر سحرگاه بیدار و او را به نماز، دعا، راز و نیاز و یاد خدا آشنا می‌کرد، وی تا یازده سالگی در خدمت حاجی محمدصادق تخت پولادی بود و از او دستور می‌گرفت، آن مرد خدا، او را به نماز، روزه و انجام مستحبات و نوافل شب آشنا کرد.

او بیشتر شب‌ها تا صبح بیدار می‌ماند و از پانزده سالگی تا پایان عمر پر برکتش، هر ساله ماه رجب و شعبان و رمضان و ایام البیض هر ماه را روزه‌دار بود.

*مداوا با فراموشی

یکی از اعیان و ملاکان نقل می‌کند: مدت‌ها به بیماری قند شدیدی مبتلا بودم و گاهگاه ضعف بر من مستولی می‌شد تا آنکه سفری به آستان امام هشتم(ع) کردم و در صحن مطهر به همان ضعف و رخوت شدید دچار شدم.

یکی از خدام آستانه مرا به جناب شیخ هدایت کرد. چون خدمت آن بزرگمرد رسیدم و حال خود را شرح دادم، حبه قندی مرحمت کردند و فرمودند: بخور، بسیاری از امراض است که با فراموشی از میان می‌رود.

قند را خوردم تا سه روز از خاطرم رفت که مبتلا به چنان کسالتی هستم و در آن روز متوجه شدم که دیگر اثری از آن بیماری در من نیست. بهبودی حال خود را به خدمت شیخ عرض کردم. فرمودند: از این واقعه با کسی سخن مگو.

اما من پس از ده سال یک روز در محفلی، ماجرای بهبودی خود را در اثر نفس آن مرد بزرگ بازگو کردم و با کمال تأسف بیماری‌ام عود کرد.

*تو بخور، او مداوا می‌شود

پاسبانی می‌گفت: همسر من مدت‌ها کسالت داشت و سرانجام قریب شش ماه بود که به طور کلی بستری شده بود و قادر به حرکت نبود. بنا به توصیه دوستان خدمت مرحوم حاج شیخ حسنعلی اصفهانی رفتم و از کسالت همسرم به ایشان شکوه کردم.

خرمایی مرحمت کردند و فرمودند: بخور. عرض کردم: عیالم مریض است. فرمودند: تو خرما را بخور او بهبود می‌یابد. در دلم گذشت که شاید از بهبود همسرم مأیوس هستند ولی نخواسته‌اند که مرا ناامید باز گردانند.

به منزل مراجعت و دق‌الباب کردم، با کمال تعجب، همسر بیمارم در حالی که جارویی در دست داشت، در خانه را بر روی من گشود. پرسیدم: چه شد که از جای خود برخاستی؟

گفت: ساعتی پیش در بستر افتاده بودم، ناگهان دیدم مثل آنکه چیز سنگینی از روی من برداشته شد. احساس کردم شفا یافته‌ام، برخاستم و به نظافت منزل مشغول شدم.

پاسبان می‌گفت: درست در همان ساعت که من خرمای مرحمتی حاج شیخ را خوردم، همسرم شفا یافته بود.

*توصیه‌های چهارده‌گانه شیخ نخودکی

1- آنکه نمازهای یومیه خویش را در اول وقت آن‌ها به جای آوری.

2- آنکه در انجام حوائج مردم، هر قدر که می‌توانی بکوشی و هرگز میندیش که فلان کار بزرگ از من ساخته نیست،‌ زیرا اگر بنده خدا در راه حق گامی بردارد، خداوند نیز او را یاری خواهد فرمود.

3- آنکه سادات را بسیار گرامی و محترم شماری و هرچه داری، ‌در راه ایشان خرج و صرف کنی و از فقر در این کار پروا نکنی، اگر تهیدست گشتی، دیگر تو را وظیفه‌ای نیست.

4- از تهجد و نماز شب غفلت مکن و تقوا و پرهیز پیشه خود ساز.

5- به آن مقدار تحصیل کن که از قید تقلید وا رهی.

6- بدان ‌که انجام امور مکروه، موجب تنزل مقام بنده خدا می‌شود و به عکس، اتیان مستحبات، مرتبه او را ترقی می‌بخشد.

7- بدان ‌که در راه حق و سلوک این طریق، اگر به جایی رسیده‌ام، به برکت بیداری شب‌ها و مراقبت در امور مستحب و ترک مکروهات بوده است، ولی اصل و روح همه این اعمال، خدمت به رسول‌اکرم(ص) است.

8- عمده نظر در دو مطلب است: یکی غذای حلال، دوم توجه در نماز و اصلاح آن، اگر این دو درست باشد، باقی درست است. عمده هم حقیر، اصلاح قلب است و ذکر «یا حی و یا قیوم» سحرگاه برای همین است.

9- بین‌الطلوعین را به چهار قسمت تقسیم کنید: یکی اذکار و تسبیح، دیگر ادعیه، سوم قرائت قرآن و بالاخره فکری در اعمال روز گذشته. اگر موفق به طاعتی بوده‌اید، شکری کنید و اگر خدای نکرده ابتلا به معصیتی یافته‌اید، استغفار کنید.

10- دیگر آنکه هر روز صدقه دهید، ولو به وجه مختصر. شب‌ها قدری در بی‌اعتباری دنیا و انقلاب آن فکر کنید و ملاحظه کنید که دنیا با اهل دنیا چگونه سلوک می‌کند.

11- در مورد ذکر، در آغاز چند صلوات فرستاده و دل را حاضر کنید و بعد مشغول ذکر شوید.

12-برای توفیق تهجد و گشایش در کار؛ هر صبح از تلاوت قرآن مجید مخصوصاً یس غفلت نکن.

13- حرارتی که بر اثر مصاحبت با مردان بد و شرور در مزاج آدمی پدید می‌آید، جز به‌ وسیله سردی و برودت مصاحبت با نیکان و مردم صالح زایل نمی‌شود.

14- بزرگان خیلی بر احتراز از مجالست با منکران تأکید دارند و گفته‌اند ضرری که یک وسوسه به وجود می‌آورد، در طول سال‌های دراز ممکن نیست بتوان آن را رفع کرد.

شیخ حسنعلی نخودکی دو ماه قبل از رحلتش، اطرافیان و فرزندش را از روز مرگش آگاه کرد و حتی یک بار قبل از تاریخ فوت، روح بلندش از بدن خارج شد، اما با توسل به امام علی بن موسی الرضا(ع)، برای انجام برخی وصایا دوباره حیات ظاهر یافت.

پیکر مطهرش در صحن عتیق، کنار ایوان عباسی در حرم مطهر حضرت امام رضا(ع) به خاک سپرده شده است.

- See more at: http://www.farsnews.com/newstext.php?nn=13930325000432#sthash.1wNFUOmZ.dpuf

 

+ نوشته شده توسط یحیی در یکشنبه بیست و پنجم خرداد 1393 و ساعت 15:35 |
+ نوشته شده توسط یحیی در چهارشنبه چهاردهم خرداد 1393 و ساعت 20:48 |


آیه ۷ سوره مبارکه «بیّنه» به بیان خصوصیات بهترین مخلوقات خدا می‌پردازد و روایت است که پیامبر اعظم(ص) منظور از این آیه را علی(ع) و شیعیانش بیان می‌کنند و این روایت سند تاریخی نسبت دادن شیعه به امیرالمؤمنین است.

خبرگزاری فارس: تاریخچه عنوان «شیعه»/ آیه‌ای از قرآن در وصف حضرت علی(ع) و شیعیان ایشان+فیلم تلاوت

 خبرگزاری فارس- گروه فعالیت‌های قرآنی: آیه 7 سوره مبارکه «بیّنه» به بیان خصوصیات بهترین مخلوقات خدا می‌پردازد.

در این آیه آمده است؛

«إِنَّ الَّذینَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصّالِحاتِ أُولئِکَ هُمْ خَیْرُ الْبَرِیَّةِ؛ کسانى که ایمان آوردند و اعمال صالح انجام دادند، بهترین مخلوقات (خدا)یند!».

 

تلاوت آیه 7 سوره «بیّنه» توسط «کریم منصوری»

دانلود

 

«على(ع)» و شیعیانش «خَیْرُ الْبَرِیَّةِ»اند

در روایات فراوانى که از طرق اهل سنت و منابع معروف آنها و همچنین در منابع معروف شیعه نقل شده، آیه «أُولئِکَ هُمْ خَیْرُ الْبَرِیَّةِ؛ آنها بهترین مخلوقات خدا هستند» به «على(ع)» و پیروان او تفسیر شده است.

«حاکم حسکانى نیشابورى» از دانشمندان معروف اهل سنت در قرن پنجم هجرى، این روایات را در کتاب معروفش «شواهد التنزیل» با اسناد مختلف نقل مى‌کند، تعداد آن بیش از 20 روایت است، که به عنوان نمونه چند روایت را از نظر مى‌گذارنیم؛

1. «ابن عباس» مى‌گوید: هنگامى که آیه «إِنَّ الَّذینَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصّالِحاتِ أُولئِکَ هُمْ خَیْرُ الْبَرِیَّةِ» نازل شد، پیغمبر‌اکرم(ص) به «على»(ع) فرمود: «هُوَ أَنْتَ وَ شِیعَتُکَ تَأْتِی أَنْتَ وَ شِیعَتُکَ یَوْمَ الْقِیامَةِ راضِیْنَ مَرْضِیِّینَ، وَ یَأْتِی عَدُوُّکَ غَضْباناً مُقْمَحِین؛ منظور از این آیه، تو و شیعیانت هستید که در روز قیامت وارد عرصه محشر مى‌شوید، در حالى که هم شما از خدا راضى و هم خدا از شما راضى است و دشمنت خشمگین وارد محشر مى‌شود و به زور به جهنم مى‌رود (در بعضى از نسخه‌هاى حدیث «مُقْمَحِیْن» آمده است که به معنى بالا نگاه داشتن سر به وسیله غل و زنجیر است)».

2. در حدیث دیگرى از «ابو برزه» آمده است؛ وقتى پیغمبر‌اکرم(ص) این آیه را قرائت کرد، فرمود: «هُمْ أَنْتَ وَ شِیْعَتُکَ یا عَلِىُّ، وَ مِیْعادُ ما بَیْنِى وَ بَیْنَکَ الحَوْضُ؛ آنها تو و شیعیانت هستید، اى على! و وعده من و شما کنار حوض کوثر است».

3. در حدیث دیگرى از «جابر بن عبداللّه انصارى» آمده است؛ ما خدمت پیغمبر‌اکرم(ص) کنار خانه خدا نشسته بودیم، «على»(ع) به سوى ما آمد، هنگامى که چشم پیامبر(ص) به او افتاد فرمود: «قَدْ أَتاکُمْ أَخِى» برادرم به سراغ شما مى‌آید.

آن گاه رو به کعبه کرده، گفت: «وَ رَبِّ هذِهِ الْبُنْیَةِ! اِنَّ هذا وَ شِیْعَتِهُ هُمُ الْفائِزُونَ یَوْمَ الْقِیامَةِ» به خداى این کعبه قسم، که این مرد و شیعیانش در قیامت رستگارانند» سپس رو به سوى ما کرد و افزود: «أَما وَ اللّهِ اِنَّهُ أَوَّلُکُمْ اِیْماناً بِاللّهِ وَ أَقْوَمُکُمْ بِأَمْرِ اللّهِ وَ أَوْفاکُمْ بِعَهْدِ اللّهِ وَ أَقْضاکُمْ بِحُکْمِ اللّهِ وَ أَقْسَمُکُمْ بِالسَّوِیَّةِ وَ أَعْدَلُکُمْ فِى الرَّعِیَّةِ، وَ أَعْظَمُکُمْ عِنْدَ اللّهِ مَزِیَّةً»؛ قالَ جابِر: فَأَنْزَلَ اللّهُ: «إِنَّ الَّذینَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصّالِحاتِ أُولئِکَ هُمْ خَیْرُ الْبَرِیَّةِ» فَکانَ عَلِىٌّ اِذا أَقْبَلَ قالَ أَصْحابُ مُحَمَّد(ص) قَدْ أَتاکُمْ خَیْرَ الْبَرِیَّةِ بَعْدَ رَسُولِ اللّهِ؛ به خدا سوگند او قبل از همه شما به خدا ایمان آورد و قیام او به فرمان خدا بیش از همه شما است، وفایش به عهد الهى از همه بیشتر، قضاوتش به حکم اللّه افزون‌تر و مساواتش در تقسیم (بیت‌المال) از همه زیادتر، عدالتش درباره رعیت از همه فزون‌تر و مقامش نزد خداوند از همه بالاتر است. «جابر» مى‌گوید: در اینجا خداوند آیه «إِنَّ الَّذینَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصّالِحاتِ أُولئِکَ هُمْ خَیْرُ الْبَرِیَّةِ» را نازل فرمود و از آن به بعد، هنگامى که «على(ع)» مى‌آمد، یاران «محمّد(ص)» مى‌گفتند: بهترین مخلوق خدا بعد از رسول اللّه آمد».

نزول این آیه، در کنار خانه کعبه، منافات با «مدنى» بودن سوره ندارد، زیرا ممکن است از قبیل نزول مجدد، و یا تطبیق بوده باشد، به علاوه، بعید نیست نزول این آیات در سفرهائى که پیامبر(ص) از مدینه به مکّه آمده است واقع شده باشد، به خصوص این که راوى روایت «جابر بن عبداللّه انصارى» است که در مدینه به حضرت ملحق شد و اطلاق «مدنى» بر این گونه آیات بعید نیست.

بعضى از این احادیث را «ابن حجر» در کتاب «صواعق» آورده و بعضى را «محمّد شبلنجى» در «نور الابصار».

«جلال الدین سیوطى» در «درّالمنثور» نیز قسمت عمده روایت اخیر را از «ابن عساکر» از «جابر بن عبداللّه» نقل کرده است.

4. در «درّالمنثور» از «ابن عباس» نقل شده: وقتى آیه «إِنَّ الَّذینَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصّالِحاتِ أُولئِکَ هُمْ خَیْرُ الْبَرِیَّةِ» نازل شد، پیغمبر‌اکرم(ص) به «على»(ع) فرمود: «هُوَ أَنْتَ وَ شِیْعَتُکَ یَوْمَ الْقِیامَةِ راضِیْنَ مَرْضِیِّیْنَ؛ منظور تو و شیعیان تو در قیامت هستید، که هم شما از خدا خشنود هستید و هم خدا از شما خشنود».

5. نامبرده در حدیث دیگرى از «ابن مردویه» از «على»(ع) نقل مى‌کند که پیغمبر‌اکرم(ص) به من فرمود: «أَلَمْ تَسْمَعْ قَوْلَ اللّهِ عَزَّوَجَلَّ: إِنَّ الَّذِینَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصّالِحاتِ أُولئِکَ هُمْ خَیْرُ الْبَرِیَّةِ؟ أَنْتَ وَ شِیعَتُکَ وَ مَوْعِدِی وَ مَوْعِدُکُمُ الْحَوْضُ، إِذا جِئْتُ الأُمَمَ لِلْحِسابِ، تُدْعَوْنَ غُرّاً مُحَجَّلِیْنَ؛ آیا این سخن خدا را نشنیده‌اى که مى‌فرماید: کسانى که ایمان آورده و اعمال صالح انجام داده‌اند، بهترین مخلوقاتند. این تو و شیعیانت هستید و وعده‌گاه من و شما کنار حوض کوثر است، هنگامى که من براى حساب امت‌ها مى‌آیم، شما دعوت مى‌شوید در حالى که پیشانى سفید و شناخته شده‌اید».

بسیارى دیگر از دانشمندان اهل سنت نیز همین مضمون را در کتب خود نقل کرده‌اند، از جمله «خطیب خوارزمى» در «مناقب»، «ابونعیم اصفهانى» در «کفایة‌الخصام»، «علامه طبرى» در «تفسیر معروفش»، «ابن صباغ مالکى» در «فصول المهمّه»، «علامه شوکانى» در «فتح الغدیر»، «شیخ سلیمان قندوزى» در «ینابیع المودة» و «آلوسى» در «روح المعانى» ذیل آیات مورد بحث و جمعى دیگر.

کوتاه سخن این که حدیث فوق از احادیث بسیار معروف و مشهور است، که از سوى غالب دانشمندان و علماى اسلام پذیرفته شده و این فضیلتى است بزرگ و بى نظیر براى «على(ع)» و پیروانش.

ضمناً از این روایات به خوبى این حقیقت آشکار مى‌شود که واژه «شیعه» از همان عصر پیامبر(ص) به وسیله آن حضرت، در میان مسلمین نشر شد و اشاره به پیروان خاص امیرمؤمنان «على»(ع) است و آنها که گمان مى‌کنند تعبیر «شیعه» از تعبیراتى است که قرن‌ها بعد به وجود آمده سخت در اشتباهند.

منبع؛ تفسیر نمونه

+ نوشته شده توسط یحیی در سه شنبه بیست و سوم اردیبهشت 1393 و ساعت 11:9 |




نقل از: آیت الله سید احمد نجفی : در نجف مرحوم آیت الله حاج شیخ عباس قوچانی که پدر زن اینجانب بود بعضی از مسایلی را که می خواست برای امام رخ بدهد.
از قبل می دانست و به من هم می گفت. من به ایشان عرض کردم شما از کجا این مسایل را می دانید؟ ایشان قضیه ای را نقل کردند که: ما در خدمت مرحوم آیت الله حاج سید علی قاضی که استاد اخلاق بزرگانی مانند آقای بهجت، مرحوم آقای قوچانی، مرحوم آقای میلانی و... بودند حاضر بودیم.
هر روز به محضر ایشان می رفتیم و استفاده می کردیم.
یک روز دو نفر از شاگردهایی که هر روز به محضر مرحوم قاضی مشرف می شدند خبر دادند که آقای حاج آقا روح الله خمینی (امام در آن زمان به این لقب معروف بودند) به نجف آمده اند (این سفر قبل از تبعید امام بوده است) و می خواهند با شما ملاقات کنند.
ما که سمت شاگردی امام را داشتیم خوشحال شدیم که در این ملاقات استاد ما (حضرت امام) در حوزه قم معرفی می شود. چون اگر شخصی مثل مرحوم قاضی ایشان را می پسندید برای ما خیلی مهم بود.
روزی معین شد و امام تشریف آوردند ما هم در کتابخانه آقای قاضی نشسته بودیم وقتی امام به آقای قاضی وارد شدند به ایشان سلام کردند .
روش مرحوم آقای قاضی این بود که هر کس به ایشان وارد می شد جلوی او هر کس که بود بلند می شد و به بعضی هم جای مخصوصی را تعارف می کرد که بنشینند ولی وقتی امام وارد شدند آقای قاضی جلوی امام بلند نشدند و هیچ هم به ایشان تعارف نکردند که جایی بنشینند امام هم در کمال ادب دو زانو دم در اتاق ایشان نشست.
طلاب و شاگردان امام که در آن جلسه حاضر بودند ناراحت شدند که چرا مرحوم آقای قاضی در برابر این مرد بزرگ و فاضل و وارسته حوزه قم بلند نشدند. آن دو نفری که معرف امام به آقای قاضی بودند هم وارد شدند و در جای همیشگی خودشان نشستند.
بیش از یک ساعت مجلس به سکوت تام گذشت و هیچ کس هم هیچ صحبتی نکرد. امام هم در تمام این مدت سرشان پایین بود و به دستشان نگاه می کردند.

مرحوم قاضی هم همینطور ساکت بودند و سرشان را پایین انداخته بودند.
بعد از این مدت ناگهان مرحوم قاضی رو کردند به من و فرمودند آقای حاج شیخ عباس (قوچانی) آن کتاب را بیاور. من به تمام کتابهای ایشان آشنا بودم چون بعضی از این کتابها را شاید صد مرتبه یا بیشتر خدمت آقای قاضی آورده بودم و مباحثی را که لازم بود بررسی کرده بودم. تا ایشان گفتند آن کتاب را بیاور من دستم بی اختیار به طرف کتابی رفت که تا آن وقت آن کتاب را در آن کتابخانه ندیده بودم حتی از آقای قاضی نپرسیدم کدام کتاب.
مثلا کتاب دست راست، دست چپ، قفسه بالا . همانطور بی اراده دستم به آن کتاب برخورد آن را آوردم و آقای قاضی فرمودند آن را باز کن. گفتم آقا چه صفحه ای را باز کنم؟ فرمودند هر کجایش که باشد من هم همین طوری کتاب را باز کردم دیدم که آن کتاب به زبان فارسی است و لذا بیشتر تعجب کردم.
چون طی چند سالی که من در خدمت آقای قاضی بودم این کتاب را حتی یک مرتبه هم ندیده بودم حتی جلد آن را هم ندیده بودم کتاب را که باز کردم دیدم اول صفحه نوشته شده حکایت. گفتم آقا نوشته شده حکایت. فرمود، باشد بخوان.
مضمون آن حکایت آن بود که یک مملکتی بود که در آن مملکت سلطانی حکومت می کرد. این سلطان به جهت فسق و فجور و معصیتی که از ناحیه خود و خاندانش در آن مملکت رخ داد به تباهی دینی کشیده شد و فساد در آنجا رایج شد عالم بزرگوار و مردی روحانی و الهی علیه آن سلطان قیام کرد.
این مرد روحانی هر چه آن سلطان را نصیحت کرد به نتیجه ای نرسید لذا مجبور شد علیه سلطان اقدام شدیدتری بکند.
پس از این شدت عمل، سلطان آن عالم دینی را دستگیر و پس از زندان او را به یکی از ممالک مجاور تبعید کرد.
بعد از مدتی که آن عالم در مملکتی که در مجاور مملکت خودش بود در حال تبعید به سر می برد آن سلطان مجددا او را به مملکت دیگری که اعتاب مقدسه (قبور ائمه اطهار) در آن بودند تبعید کرد.
این عالم مدتی در آن شهری که اعتاب مقدسه بود زندگی کرد تا اینکه اراده خداوند بر این قرار گرفت که این عالم به مملکت خود وارد شد و آن سلطان فرار کرد و در خارج از مملکت خود از دنیا رفت و زمان آن مملکت به دست آن عالم جلیل القدر افتاد و به تدریج به مدینه فاضله ای تبدیل شد و دیگر فساد تا ظهور حضرت بقیة الله به آن راه نخواهد یافت؛ مطلب که به اینجا رسید حکایت هم تمام شد.
عرض کردم آقا حکایت تمام شد، حکایت دیگر هم هست فرمود: کفایت می کند کتاب را ببند و بگذار سر جای خودش گذاشتم.
همه ما که هنوز از حرکت آقای قاضی ناراحت بودیم که چرا جلوی امام بلند نشدند بیشتر متعجب شدیم و پیش خود گفتیم که چرا به جای اینکه ایشان یک مطلب عرفانی، فلسفی و علمی را مطرح کنند که آقای حاج آقا روح الله آن را برای حوزه قم به سوغات ببرند فرمودند حکایتی خوانده شود.
نکته مهمی که در برخورد آقای قاضی با امام خیلی مهم بود این است که آن دو نفری که امام را همراهی می کردند وقتی از جلسه بیرون آمدند چون این برخورد آقای قاضی با امام برای آنها خیلی سنگین بود به امام عرض کردند:
آقای قاضی را چگونه یافتید؟ امام بی آنکه کوچکترین اظهار گله ای حتی با اشاره دست یا چشم بکنند، سه بار فرمودند: من ایشان را فردی بسیار بزرگ یافتم .
بیشتر از آن مقداری که من فکر می کردم. این عبارت امام نشان می داد که کمترین اثری از هوای نفس در امام نبود.
چون هر کس در مقام و موقعیت علمی ایشان در حوزه قم بود و با او این برخورد و کم توجهی می شد اقلا یک سر و دستی تکان می داد که با این حرکت می خواهد بگوید برای من این مهم نیست ولی آن حرکات آقای قاضی (که قطعا حساب شده و شاید برای امتحان و اطلاع از قدرت روحی امام بود) کوچکترین اثری در ایشان ایجاد نکرد که نفس امام را به حرکت وادارد و این خیلی قدرت می خواهد که ایشان نه تنها با آقای قاضی مقابله به مثل نکردند بلکه به او تعظیم هم نمودند و ما در تمام ابعاد و حالات امام (اعم از حالات چشم و سکنات ایشان) به حقیقت دریافتیم که این مطلب را که در مورد آقای قاضی می فرمایند از روی صدق و صداقت است.
بر عکس ما که تمام وجودمان بسته به تعارفات بی پایه و ساختگی است، امام تمام این حالات نفسانی را پی کرده و در خود کشته بودند.
این قضیه مربوط به قبل از جریان پانزده خرداد است که امام به ایران بازگشتند و به قم آمدند. هر کس از فضلا و طلاب از امام در مورد آقای قاضی می پرسیدند ایشان بسیار از او تجلیل می نمود و می فرمود کسانی که در نجف هستند باید از وجود ایشان خیلی استفاده بکنند.
بعدها مرحوم آقای قوچانی در جریان مقدمات انقلاب هر حادثه ای که پیش می آمد می فرمود این قضیه هم در آن حکایت بود بعد مکرر می گفتند که آقای حاج آقا روح الله قطعا به ایران باز می گردند و زمام امور ایران به دست ایشان خواهد افتاد. لاجرم بقیه چیزها هم تحقق پیدا خواهد کرد و هیچ شکی در این نیست.
لذا پس از پیروزی انقلاب که امام به قم آمدند مرحوم قوچانی از اولین کسانی بود که به ایران آمد و با امام بیعت کرد.

+ نوشته شده توسط یحیی در جمعه دوازدهم اردیبهشت 1393 و ساعت 23:49 |