پاسخگوي جوانان در مسائل اعتقادي ،‌ اخلاقي و احكام

http://www.al-kawthar.com/estekharah/estekharah.php

تأثیر عبادات در پیشگیری و درمان اختلالات روان

عباداتی مانند نماز ، روزه ، زكات و حج كه دین اسلام بر پیروان خود واجب كرده است موجب می شود كه فرد به سوی رفتار بهتر و برتر و رشد و ارتقای نفس و اجتناب از رفتار زشت و انحرافی وغیر انسانی گرایش پیدا كند . یكی از عباداتی كه در این زمینه بیشتر مورد توجه قرار گرفته است نماز می باشد .

نماز:

نماز یك رابطه خاضعانه و خاشعانه بین انسان و پروردگار است . بر قراری چنین رابطه ای در برابر آفریدگار هستی ، نیرویی معنوی به انسان می بخشد كه حسن صفای روحی و آرامش قلبی و اهمیت روانی را در او برمی انگیزد . انسان وقتی در مقابل قادر متعال می ایستد ، از همه اشتغالات و مشكلات دنیا روی بر می گرداند و تمام حواس خود را متوجه خدا می كند ، در نتیجه حالتی از آرام سازی كامل و آرامش روان در او ایجاد می شود كه از نظر درمانی تأثیر به سزایی در كاهش اضطراب و نگرانی او دارد .

تأثیر عبادات در پیشگیری و درمان اختلالات روان

عباداتی مانند نماز ، روزه ، زكات و حج كه دین اسلام بر پیروان خود واجب كرده است موجب می شود كه فرد به سوی رفتار بهتر و برتر و رشد و ارتقای نفس و اجتناب از رفتار زشت و انحرافی وغیر انسانی گرایش پیدا كند . یكی از عباداتی كه در این زمینه بیشتر مورد توجه قرار گرفته است نماز می باشد .

نماز:

نماز یك رابطه خاضعانه و خاشعانه بین انسان و پروردگار است . بر قراری چنین رابطه ای در برابر آفریدگار هستی ، نیرویی معنوی به انسان می بخشد كه حسن صفای روحی و آرامش قلبی و اهمیت روانی را در او برمی انگیزد . انسان وقتی در مقابل قادر متعال می ایستد ، از همه اشتغالات و مشكلات دنیا روی بر می گرداند و تمام حواس خود را متوجه خدا می كند ، در نتیجه حالتی از آرام سازی كامل و آرامش روان در او ایجاد می شود كه از نظر درمانی تأثیر به سزایی در كاهش اضطراب و نگرانی او دارد .

دكتر توماس هایسلوپ (پزشك) می گوید : «مهمترین وسیله ایجاد آرامش در روان و اعصاب انسان كه من تاكنون شناخته ام، نماز است.»

پیامبر اكرم (صلی الله علیه واله) نیز به هنگام فرا رسیدن اوقات نماز فرموده اند: « ای بلال ما را با نماز به آرامش وادار »

رابطه معنوی بین انسان و خداوند در موقع نماز . به او چنان نیرویی می بخشد كه موجب تجدید امید ، تقویت اراده و آزاد شدن تواناییهای عظیم وی می شود به طوری كه او را بر عمل سختی ها و انجام كارهای بسیار بزرگ قادر می سازد .سیول برت روانشناس انگلیسی نیز گفته است : « ما به واسطه نماز می توانیم وارد انبار بزرگی از نشاط عقلانی شویم كه در شرایط عادی یارای وصول بدان را نداریم .»

روزه:

روزه یكی دیگر از عبادات واجب مسلمانان است كه در پرورش و تهذیب نفس تأثیر به سزایی دارد و سبب تقویت اراده انسان می شود و می تواند رفتارهای صحیح زندگی را بیاموزد تا مسوولیتها وظایف خود را به خوبی انجام دهد .

زكات:

زكات نیز نوعدوستی را به انسان می آموزد و او را از خود محوری و خود خواهی نجات می هد .كمك به همنوعان موجب تقویت احساس تعلق به گروه و ایجاد احساس رضایت از خود می شود كه چنین احساسی برای سلامت روانی اهمیت فراوانی دارد . حج دارای فواید مهمی برای روان انسان است زیرا انجام مناسك حج وزیارت خانه خدا و قبر رسول خدا (صلی الله علیه واله) و ائمه ، فرد را برای تحمل سختی ها و گرفتاری ها آماده می كند و چون از همه ملتها و نژادها با لباسی یكسان و ساده دور هم جمع می شوند احساس نوعدوستی در آنها تقویت می شود .

دعا:

دعا و نیایش و مناجات در مذاهب گوناگون شكل های متفاوتی دارد ، اما محتوای آن در همه مذاهب حاكی از اعتراف به گناه و نقص و ضعف ، در خواست سلامت و سعادت و تمایل به قرب الهی است .

یكی از دانشمندان فرانسوی می گوید : « دعا عبارت است از رابطه یا معامله یك روح مضطرب در كمال شعور و اراده با قدرتی كه آن روح احساس می كند ، به آن بستگی دارد و سرنوشتش به دست اوست .» منظور از دعا ، حالتی است كه در آن انسان روح خود را با قدرتی كه در قلب خویش احساس می كند ، مرتبط بسازد نه آنكه فرد از روی عادت ، اعمال یا الفاظی را انجام دهد یا بگوید و به عمق معنای آن نپردازد .

ویلیام جیمز می گوید : « آدمی در تلاش های خود ، ذخیره و نیروی روانی خود را از دست می دهد و تنها منبعی كه می تواند آن نیرو را جبران كند ، اتصال به قدرت لایزال الهی است و آن اتصال حاصل نمی گردد مگر با مناجات.» الكسیس كارل در كتاب نیایش می نویسد : « دعا تنها جبران كننده ضعف انسان نیست ، بلكه تقویت كننده قدرت انسانی و ادامه دهنده كار مثبت و تلاش سازنده فرد در ساختن زندگی فردی و اجتماعی اش به حساب می آید و احساس عرفانی كه از اعماق فطرت ما سرچشمه می گیرد یك غریزه اصلی است ، پس عدم ارضای این غریزه می تواند در فرد تنش ایجاد كند.»

بنابراین دعا و نیایش هم موجب آرامش روان می شود .

« الابذكرالله تطمئن القلوب »

و فرد احساس خود شكوفایی می كند و از تألمات روحی وی كاسته می شود و نیز باعث تخلیه هیجانات فرد و دستیابی وی به منبع لایزال ، توان و نیرو می شود . همچنین گریه كه غالبا درجریان دعا رخ می دهد كمك زیادی به تخلیه هیجانات و استرس های فرد می كند . البته به قول جمیزها یزلینگ ، لازم نیست دعا در خواست چیزی از خدا باشد ، بلكه هر توجه و ارتباطی با دستگاه الهی دعا می باشد .

خداوند در سوره مباركه فرقان آیه 18 می فرماید : ای رسول به امت بگو كه اگر دعای شما نبود ، پروردگار به شما چه توجهی داشت كه شما آیات حق را تكذیب كردید و به كیفر آن خواهید رسید .

توبه:

توبه یكی از روشهای مفید و تقریبا بی نظیر ، برای درمان احساس گناه است ، زیرا توبه ، سبب آمرزش گناهان و تقویت امید انسان به جلب رضایت الهی است به همین دلیل ، موجب كاهش اضطراب ناشی از اشتباهات گذشته فرد می شود ، هم چنین توبه انسان را به اصلاح و خود سازی وا می دارد و او را از مرتكب شدن مجدد به خطاها مصون می دارد .

صبر:

صبر موجب تقویت شخصیت وافزایش توانایی انسان در برابر سختی ها و بارهای سنگین زندگی و حوادث و مصایب روزگار می شود . خداوند بندگان خود را به صبر سفارش می كند . مثلا در سوره مباركه بقره آیه 153 می فرماید : ای افراد با ایمان از صبر ونماز ( در برابر حوادث سخت زندگی ) كمك بگیرید زیرا خداوند با صابران است. پس فرد متدین هرگز از مشكلات و سختی ها ، اظهار شكوه و ناتوانی نمی كند بلكه در مقابل حوادث روزگار مقاومت می كند . فرد صبور دارای شخصیتی رشد یافته ، متعادل ، كمال یافته و تولید كننده ، فعال و از احساس اندوه و اضطراب به دور خواهد بود .علاوه بر دعا ، توبه و صبر ، انجام امور دیگری در سلامت روان انسان موثرند ، مانند نیكوكاری ، صدقه ، پرهیز از اذیت وآزار دیگران .

نیكوكاری:

در مورد نیكوكاری امام صادق (علیه السلام) می فرماید : عدد كسانی كه به سبب نیكوكاری زندگی طولانی می كنند از كسانی كه با عمر طبیعی خود زندگی می كنند افزون است .

افسردگی چیست و چگونه می توان با آن مقابله كرد؟

مقدمه:

همه در دوره هایی از عمر افسردگی را تجربه می كنند. این احساس معمولا بدنبال فقدان یا ناكامی ایجاد می شود و در شرایط طبیعی پس از چند ساعت یا چند روز از بین می رود. به هر حال هرگاه احساسهای افسرده وار تداوم یافت و در سلامت و بهزیستی اجتماعی شخصی مداخله نمود، در آن صورت مداخله و یا كمك حرفه ای الزامی خواهد بود.

افسردگی چیست ؟

افسردگی یك حالت خلقی مداوم و پایدار است كه می تواند جنبه های مختلفی از زندگی فرد را در برگرفته و در آنها تداخل نماید. افسردگی با احساس بی ارزشی، گناه افراطی، تنهایی، غمگینی، ناامیدی، تردید در (كفایت) خود و احساس گناه مشخص می گردد. افكار خودكشی نیز ممكن است وجود داشته باشد. افسردگی معمولی ممكن است از چند دقیقه تا چند روز طول بكشد. همه ما گاهی احساس دلتنگی و غم می كنیم. این احساسها جزء طبیعی وجود انسانی است. از سوی دیگر، نوعی از افسردگی كه تشدید یافته و برای دوره های زمانی بیشتری تداوم می یابد، می تواند شكل ناسازگارانه ای  از افسردگی بوده و متفاوت با افسردگی ‌«روزمره» باشد. برای این نوع خیلی شدید افسردگی می توان از طریق یك متخصص بهداشت روانی، چاره ای اندیشید.

افسردگی چیست و چگونه می توان با آن مقابله كرد؟

مقدمه:

همه در دوره هایی از عمر افسردگی را تجربه می كنند. این احساس معمولا بدنبال فقدان یا ناكامی ایجاد می شود و در شرایط طبیعی پس از چند ساعت یا چند روز از بین می رود. به هر حال هرگاه احساسهای افسرده وار تداوم یافت و در سلامت و بهزیستی اجتماعی شخصی مداخله نمود، در آن صورت مداخله و یا كمك حرفه ای الزامی خواهد بود.

افسردگی چیست ؟

افسردگی یك حالت خلقی مداوم و پایدار است كه می تواند جنبه های مختلفی از زندگی فرد را در برگرفته و در آنها تداخل نماید. افسردگی با احساس بی ارزشی، گناه افراطی، تنهایی، غمگینی، ناامیدی، تردید در (كفایت) خود و احساس گناه مشخص می گردد. افكار خودكشی نیز ممكن است وجود داشته باشد. افسردگی معمولی ممكن است از چند دقیقه تا چند روز طول بكشد. همه ما گاهی احساس دلتنگی و غم می كنیم. این احساسها جزء طبیعی وجود انسانی است. از سوی دیگر، نوعی از افسردگی كه تشدید یافته و برای دوره های زمانی بیشتری تداوم می یابد، می تواند شكل ناسازگارانه ای  از افسردگی بوده و متفاوت با افسردگی ‌«روزمره» باشد. برای این نوع خیلی شدید افسردگی می توان از طریق یك متخصص بهداشت روانی، چاره ای اندیشید.

علل افسردگی:

₪ فقدان های قابل توجه

₪ انتظارات غیر واقع گرایانه

₪ یأس

₪ فقدان كنترل بر محیط. شخص فكر می كند كه نمی تواند كاری برای تغییر حوادث نامناسب زندگی اش انجام دهد.

₪ تفكر منفی كه به صورت تدریجی خود تخریب گر می گردد.

₪ ناكامی درك شده

نشانه های افسردگی: 

نشانه های عاطفی:

₪ غمگینی

₪ احساس گناه

₪ نوسانات خلقی

₪ ناامیدی

₪ اضطراب

₪ خشم

₪ درماندگی

نشانه های جسمانی: 

₪ خواب بیش از حد زیاد یا بیش از حد كم

₪ خوردن افراطی یا فقدان اشتها

₪ یبوست

₪ كاهش یا افزایش وزن

₪ چرخه های نامنظم قاعدگی

₪ فقدان تدریجی میل جنسی

نشانه های رفتاری:

₪ گریه های بدون دلیل واضح

₪ كناره گیری از سایر مردم و موقعیت های جدید

₪ به آسانی دستخوش خشم شدن

₪ فقدان انگیزه جهت پیگیری اهداف

₪ عدم علاقه به آرایش ظاهر شخصی

₪ مصرف مجدد داروهای (مخدر) یا الكل

افكار و ادراكات خود تخریب گرانه:

₪ احساس بازنده بودن

₪ انتقاد مكرر از خود

₪ یأس

₪ احساس درماندگی و ناامیدی

₪ سرزنش خود به خاطر اتفاقات ناخوشایند

₪ بدبینی نسبت به آینده

چگونه برافسردگی غلبه كرده و نگرشی مثبت پیدا كنید: 

₪ ازعلت افسردگی خود آگاه بوده و سعی كنید نسبت به آینده خوش بین باشید‍، افكار منفی خود را شناخته و آنها را با افكار مثبت تعویض كنید. بر تجارب مثبت تمركز كنید.

₪ فهرستی از تكالیف مثبت هفتگی تهیه كنید.

₪ از نظر اجتماعی فعال باشید.

₪ جدولی از فعالیت های روزمره هفتگی تهیه كنید و افزودن فعالیت های اجتماعی را فراموش نكنید. 

₪ تفریحاتی برای خود پیدا كنید.

₪ بطور روزانه ورزش كنید.

₪ هرگاه احساس تنش می كنید، از روشهای خود آرام بخشی استفاده كنید. به عنوان مثال، برای چندین دقیقه و تا زمان ایجاد آرامش در كل بدنتان بطور آرام و آهسته نفس بكشید.

₪ اهداف واقع گرایانه ای انتخاب كنید.

₪ برای فعال نگهداشتن خود، كاری داوطلبانه انجام دهید.

₪ بپذیرید كه هركسی توانایی های متفاوت خود را دارد و شما بر ویژگی ها و اعمال مثبت خودتان تمركز كنید.

₪ به هنگام بیان خشم، جرأتمند باشید.

₪ سعی كنید نقاط قوت خود را شناخته و توسعه دهید.

₪ اگر علایم افسردگی تداوم یافت از كمك های حرفه ای و تخصصی استفاده كنید.

چگونه می توانم به یك فرد افسرده كمك كنم؟

₪ به فرد افسرده نگوئید كه می دانید او چه احساسی دارد. زیرا ممكن است كه این امر او را نسبت به شما خشمگین كند.

₪ حمایت كننده و شكیبا باشید.

₪ اجازه دهید كه شخص افسرده از علاقه و نگرانی شما نسبت به خودش آگاه شده و دریابد كه شما در مواقع لازم جهت كمك به او در دسترس هستید.

₪ شخص افسرده را تشویق كنید كه بدنبال كمك حرفه ای باشد. البته اگر علایم افسردگی پایدار بوده و در عملكرد های روزمره ایجاد اشكال كرده باشد.

شناخت افسردگی

افسردگی اغتشاشی درخلق است كه با درجات متفاوت غمگینی ، یاس ، تنهایی، ناامیدی ، شك درمورد خویشتن و احساس گناه مشخص می شود. اغلب مردم معمولا در دوره ای از عمر خود احساس افسردگی می كنند، اما عده ای دیگر این احساسها را به كرات و بطور عمیق و مداوم تجربه می كنند. در بعضی موارد ، افسردگی برای ماهها و یا سالها تداوم می یابد .

مشهورترین حالت افسردگی احساس دلتنگی معمولا كوتاه مدت بوده و تاثیرات كم و جزئی بر روی فعالیتها های معمول روزانه دارند.

در سطح بعدی افسردگی ، نشانه ها شدت یافته و برای دوره ای طولانی تر تداوم می یابد. فعالیت های روزمره ممكن است به شدت سخت شوند... اما هنوز شخص قادر به مقابله با آنهاست. بهر حال ، در این حالت ، احساسهای ناامیدی شاید آنقدر شدید شوند كه  خودكشی به عنوان تنها راه حل به نظر برسد. كسی كه افسردگی شدید را تجربه می كند ، ممكن است نوسانات شدیدی را درخلق تجربه كرده و یا حتی آرزوی كناره گیری كامل از فعالیت های معمول روزانه و دنیای بیرون داشته باشد.

شناخت افسردگی

افسردگی اغتشاشی درخلق است كه با درجات متفاوت غمگینی ، یاس ، تنهایی، ناامیدی ، شك درمورد خویشتن و احساس گناه مشخص می شود. اغلب مردم معمولا در دوره ای از عمر خود احساس افسردگی می كنند، اما عده ای دیگر این احساسها را به كرات و بطور عمیق و مداوم تجربه می كنند. در بعضی موارد ، افسردگی برای ماهها و یا سالها تداوم می یابد .

مشهورترین حالت افسردگی احساس دلتنگی معمولا كوتاه مدت بوده و تاثیرات كم و جزئی بر روی فعالیتها های معمول روزانه دارند.

در سطح بعدی افسردگی ، نشانه ها شدت یافته و برای دوره ای طولانی تر تداوم می یابد. فعالیت های روزمره ممكن است به شدت سخت شوند... اما هنوز شخص قادر به مقابله با آنهاست. بهر حال ، در این حالت ، احساسهای ناامیدی شاید آنقدر شدید شوند كه  خودكشی به عنوان تنها راه حل به نظر برسد. كسی كه افسردگی شدید را تجربه می كند ، ممكن است نوسانات شدیدی را درخلق تجربه كرده و یا حتی آرزوی كناره گیری كامل از فعالیت های معمول روزانه و دنیای بیرون داشته باشد.

نشانه های افسردگی: 

افسردگی ممكن است به صورتهای زیر زندگی شخص را تحت تاثیر قرار دهد :

تغییرات در احساسها و ادركات:

₪ گریه های مكرر و یا در قسمت دیگر پیوستار، فقدان پاسخدهی عاطفی

₪ ناتوانی از لذت بردن از هرچیزی

₪ احساس ناامیدی و یا بی ارزشی

₪ احساس افراطی گناه و یا خود سرزنشی

₪ فقدان احساسهای گرم نسبت به خانواده و دوستان

تغییرات در رفتار و نگرش:

₪ فقدان علاقه نسبت به فعالیت های قبلی و كناره گیری از دیگران

₪ غفلت از مسئولیت ها وظاهر شخصی

₪ تحریك پذیری ، شكایت از چیزهایی كه قبلا انجام می گرفتند

₪ نارضایتی كلی از زندگی

₪ كاهش در حافظه ، ناتوانی در تمركز ، بلاتصمیمی و آشفتگی

₪ كاهش در توانایی مقابله با مسائل روزمره

شكایات بدنی:

₪ خستگی مزمن وفقدان نیرو

₪ فقدان كامل اشتها ، و یا در سوی دیگر ، خوردن اجباری

₪ بی خوابی ، بیداری زود هنگام صبحگاهی ، یا خواب افراطی

₪ سردردها ، پشت دردها و سایر شكایات مشابه بدون دلیل

₪ مشكلات گوارشی شامل درد معده ، تهوع ، اشكال در هضم و تغییر در كاركردهای روده ای

علل افسردگی:

افسردگی در اغلب موارد ناشی ازیك حادثه غم بار از قبیل مرگ یك شخص مورد علاقه است. وقتی منبع افسردگی به سادگی آشكار و شخص بطور كامل از آن آگاه است، انتظار براین است كه شخص بطور متوسط به آن واكنش نشان داده  و در زمانی معقول از آن بیرون بیاید. درمواردی كه احساس افسردگی بدون منبع مشخص است و یا منبع آن روشن نیست، افسردگی بدتر می گردد چون شخص قادر به فهم خود نیست. احساس فقدان كنترل ممكن است به احساس واقعی افسردگی دراین موارد اضافه شود.

بسیاری از فشارزاها ممكن است در افسردگی نقش داشته باشند. این عوامل می توانند شامل عوامل شخصیتی محیطی و زیستی طبی باشند. نقایص و یا عدم تعادلها می تواند ناشی از بیماری، عفونت، داروهای ویژه ( شامل الكل و یا حتی داروهای تجویز شده توسط پزشك ) و غذای ناكافی و نامناسب باشد. دركل، افسردگی را می توان نوعی كناره گیری از فشار جسمانی و یا روان شناختی در نظر گرفت. شناخت و فهم علل زیربنایی چنین فشارهایی گامی ضروری در یادگیری روش مقابله با افسردگی است.

به خود كمك كنید:

رك و رو راست بودن با خودمان در مورد تغییرات خلقی و یا شدت احساسات منفی به هنگام وقوع آنها به شما در پیدا كردن و شناسایی منابع احتمالی افسردگی و فشاركمك خواهند كرد. شما باید خودتان را ارزیابی كرده و مشخص كنید كه چه چیزی درحال حاضر برایتان مشكل ساز است؛ روابط با خانواده و دوستان، مسئولیت های مالی و غیره. بحث با اطرافیان ویا یك دوست فهیم باعث می شود قبل از اینكه فشار به مرحله بحرانی برسد، راه حلهایی پیدا شود. حتی اگر افسردگی خفیف نیز در كارآمدی شما تاثیر منفی داشته باشد باید با آن مقابله كرد. شما می توانید این كارها را بكنید:

₪ فعالیت های معمولی خود را از طریق در نظر گرفتن یك پاداش برای فعالیت مطلوب و یا حتی یك چیز جدید تغییر دهید حتی اگر آن را دوست نداشته باشید.

₪ برای كاهش تنش بهبود گوارش، ایجاد آرامش وشاید بهبود خواب خود ورزش كنید.

₪ از فشارزاهای شناخته شده اجتناب كنید.

₪ از قبول مسئولیت، تصمیم گیری و یا تغییرات درازمدت كه ممكن است شما را تحت فشار قرار دهند، خودداری كنید. بهتر است كه این كارها را تا زمانی كه احساس بهتری برای مقابله داشته باشید به تعویق بیاندازید. 

₪ حتما به یك پزشك مراجعه كنید، بویژه اگر شكایات بدنی نیز داشته باشید.

كمك به یك دوست افسرده:

از آنجا كه افراد به شدت افسرده افرادی كناره گیر، خواب آلود، دچار اشتغال ذهنی با خود، و احتمالا دارای افكارخود كشی هستند، یك دوست علاقمند می تواند كمك ارزشمند و شاید حفظ كننده زندگی به فرد افسرده بدهد. صحبت صادقانه با شخص افسرده درمورد نگرانی تان درمورد سلامت او باعث گشایش مشكلات ازجانب او می شود.

به هنگام صحبت با چنین دوستی دفتر مشاوره موارد زیر را توصیه می كند:

₪ به فرد افسرده بی جهت دلخوشی ندهید.

₪ شخص افسرده را به خاطر اینكه به احساسهای ناشی از افسردگی نمی توان كمك كرد سرزنش یا شرمنده نكنید.

₪ با شخص افسرده هم حسی نكنید و ادعا نكنید كه شما نیز به مانند او احساس می كنید.

₪ سعی كنید فرد افسرده خشمگین نشود.

هدف اصلی شما باید این باشد كه به شخص اجازه دهید بداند كه نگران او بوده و می خواهید كمكش كنید. اگر به نظر برسد كه افكار افسردگی درحال تبدیل شدن به افكار خودكشی هستند، شخص را مجبور به جستجوی كمك حرفه ای كنید. اگر شخص در مقابل پیشنهاد شما مقاومت كند و شما احتمال خودكشی را بدهید، خودتان بدنبال كمك حرفه ای باشید، بنابراین شما بهترین شیوه اداره موقعیت را بدست خواهید آورد.

درچه مواقعی كمك حرفه ای الزامی است: 

افسردگی قابل درمان است و كسانی كه ازآن رنج می برند می توانند بهبود یابند. هرگاه شخص هركدام از موارد زیر را احساس كند باید به یك متخصص حرفه ای بهداشت روانی مراجعه كنید:

₪ زمانی كه ناراحتی و مشكلات آن قدر زیاد است كه در اغلب اوقات توانایی لذت بردن را ازشما می گیرد.

₪ زمانی كه نشانه ها شدید بوده و عملكرد روز به روز بدتر می شود و

₪ زمانی كه فشارها آنقدرغیرقابل تحمل هستند كه خودكشی به عنوان یك راه حل به ذهن شما می رسد.

متخصصان بهداشت روانی می توانند به شما در شناسایی منابع افسردگی و راههای غلبه برآن كمك قابل ملاحظه ای ارائه دهند. 

منبع :

The university  of  Illinois counseling the board of thustees  of the center

سلام بر گل قشنگ مریم که همه خشبویی های عالم از اوست

سلام بر خالق مریم که چه زیبا خلق نموده

zaman110121@gmail.com

پیش از آن که راه و رسم عاشقی را بیان کنیم. لازم است عشق را تعریف نماییم و ویژگی‌های «عاشق حقیقی» را بشناسیم.
واژة عشق در معارف اسلامی با همین لفظ و حروف (ع. ش. ق) کاربرد زیادی ندارد و ما به بیش از سه مورد دست نیافتیم.
یک مورد برای عبادت به کار رفته است. مرحوم کلینی (ره) در اصول کافی از امام صادق (ع) نقل می‌کند: «أفضل الناس من عشق العبادة و عانقها؛(1) برترین مردم کسی است که به عبادت عشق بورزد و ملازم آن باشد».
مورد دیگر برای جناب سلمان فارسی (ره) مشاهده می‌شودکه پیامبر اکرم(ص) فرمود: «بهشت بیشتر به سلمان عشق می‌ورزد تا سلمان به بهشت».(2)
مورد سوم حدیثی است از امیرالمؤمنین (ع) به نقل از امام باقر(ع) در مورد اباعبدالله الحسین (ع) و شهدای کربلا. روایت چنین است: «علی(ع) بامردم کوفه عازم صفین بودند، نزدیک کربلا که رسیدند، حضرت از یاران خودش جلو افتاد. وقتی به مکانی به نام «مقدخان» رسیدند، چند بار آن جا را دور زد و طواف کرد و فرمود: این جا مکانی است که دویست پیامبر خدا(ص) و دویست نفر از اولاد پیامبران را به ناحق کشته‌اند که همة آنان جزو شهدا هستند، سپس به واقعة عاشورا اشاره کرد و فرمود: اینجا، استراحتگاه اسب‌ها و مرکب‌های شهیدان عاشقی است که به خاک و خون کشیده می‌شوند [و عشق آنان به عالی‌ترین درجة ممکن رسیده است، به گونه‌ای که] نه احدی از پیشینیان بر آنان سبقیت جسته، و نه کسی از آیندگان به گرد آنان می‌رسد».(3)
در منابع شیعی شاید نتوان مورد دیگری پیدا کرد که این واژه به کار رفته باشد.
اما بحث بر سر لفظ عشق نیست، بلکه مفهوم و معنای حقیقی عشق مورد نظر است که این مفهوم با عبارات مختلف و الفاظی مانند حبّ و محبّت بیان شده است، مثلاً جمله‌ای که حضرت سیدالشهدا و سالار عشاق در دعای عرفه بیان می‌دارد و به معشوق خویش چنین می‌گوید: «خدایا! همین افتخار مرا بس است که بندة کوی تو باشم».
مفهوم عشق و عاشقی
عشق جذبه‌ای است از نوع محبّت و مافوق محبّت. مجمع البحرین می‌نویسد: «عشق محبتی است که از حد تجاوز کند و انسان را از حال عادی خارج نماید. پس هر محبتی ملازم عشق نیست اما هر عشقی با محبت همراه است. انواع محبت‌ها در انسان وجود دارد، امّا همة آنها در مرتبة عشق نیستند. دو دوست نسبت به یکدیگر محبت دارند. مرید نسبت به مراد و مرشد خویش محبت دارد اما عشق محبتی دیگر است.
عشق که فعل ماضی آن «عشق» است، در اصل از «عَشَقه » که نام گیاهی است که در فارسی به آن پیچک می‌گویند، گرفته شده است. این گیاه به هر چیزی برسد، دور آن می‌پیچد و به تدریج آن را در احاطة خود می‌گیرد. وقتی حبّ اشتداد پیدا کند و همانند پیچک جان و روح انسان را به تسخیر خویش در آورد، آن را «عشق» می‌نامند.
جالینوس حکیم می‌گوید. «در مغز انسان سه جایگاه ویژه قرار دارد: یکی مخزن تخیل است. دومی جایگاه فکر و سومی ظرف ذکر و یادآوری است».
عاشق به کسی گویند که لحظه‌ای خیال و فکر و ذکرش از معشوق جدا نباشد. عشق و محبّت و هجران معشوق آن چنان قلب و جان و روح عاشق را مسخّر نموده که آب و خواب و غذا را از او گرفته و او به چیزی جز معشوق نمی‌اندیشد و کسی جز او را نمی‌بینند. هر کس چنین نیست، عاشق نیست.(4)
عشق قهّار است و من مقهور عشق چون قمر روشن شدم از نور عشق
بنابراین تا انسان از خودپرستی، نفس‌پرستی و بت‌پرستی کهن و مدرن رها نشود و در منزل «عبودیت و بندگی» سکنی نگزیند، عشق را نمی‌فهمد و عاشق نگشته است.
چگونه می‌توان عاشق خدا شد؟
1- بندگی:
امام سجاد (ع) می‌فرماید: «العبودیة جوهرة کنهها ربوبیة؛(5) بندگی گوهری است که باطنش خدایی و خداوندگاری است».
چرا در تشهد نماز ابتدا شهادت به عبودیت خاتم الانبیا می‌دهیم، سپس رسالت او را گواهی می‌کنیم؟ چون شرف آن نبی مکرّم، در بندگی او بود نه در رسالت او.
آیا نخوانده‌ای آیه قرآن را که شیطان در مقابل بندة خدا اظهار عجز و ناتوانی می‌کند؟
دشمن قسم خوردة انسان گفت: «به عزّتت سوگند! که تمام انسان‌ها را گمراه خواهم کرد، مگر بندگان مخلصت»؛ آنانی که دل از غیر بریدند و برای تو خالص شدند. مخلص آن بندة عاشقی است که هر دو عالم را یک باره از دل برون کرده تا غیر او را نبیند و محبت هیچ چیزی حتی بهشت در دل او نباشد.
کسی که عبد خدا گشت و مشمول خطاب یا عبادی قرار گرفت، بندة شیطان و انسان یا هوای نفس نمی‌شود. پس جادة عشاقی، جادة عبودیت و بندگی است. راه و رسم بندگی آموز تا عاشق شوی. سیر و حرکت زمانی میسّر است که در اثر معرفت و آگاهی بیداری دل حاصل گردد و چراغ ایمان در دل روشن شود. روغن چراغ ایمان، عمل صالح و ترک گناه است.
2- پیروی از پیامبر:
ایمان به خدا، و تنفر و بیزاری از فسق و کفر و گناه در نهاد هر انسانی بالفطره وجود دارد. وقتی از درون سر برآورد و در عرصة عمل صالح تجلّی پیدا کرد، گل عشق که علامت کمال و رشد یافتگی است، شکوفه می‌زند.عاشق مهجور، چشم به راه پیام معشوق است و به هر چیزی که به معشوق تعلق دارد یا نماینده و پیام رسان او است، عشق می‌ورزد. قرآن کریم می‌فرماید:
«ای پیامبر! به مردم بگو: اگر خدا را دوست می‌دارید(و به او عشق می‌ورزید)، از من پیروی کنید، تا خدا هم شما را دوست داشته باشد و لغزش‌های گذشتة شما را ببخشد که خداوند آمرزنده و مهربان است».(6)
آری عشاق خدا، مطیع رهبران الهی هستند. عاشق خدا نباید انتظار داشته باشد که رهبر الهی از آنان اطاعت کند و دستور بگیرد و یا با تحمیل افکار خود برای رسیدن به مقاصد و اهداف مادی به او فشار بیاورد که این کار به زیان مردم است، چنان که می‌فرماید: «بدانید رسول خدا میان شما است. هر گاه در بسیاری از امور از شما پیروی کند، به مشقت خواهید افتاد، ولی خداوند ایمان را محبوب شما قرار داده و آن را در دل‌هایتان زینت بخشیده و کفر و فسق و گناه را منفور شما قرار داده است. رشد یافته و هدایت شده کسانی هستند که واجد این صفات باشند».(7)
انسان هنگامی می‌تواند به اوج ایمان برسد که نیرومند‌ترین علاقة او یعنی عشق به خویشتن را تحت الشعاع عشق به ذات خدا و نمایندگان او قرار دهد. پیامبر اکرم(ص) می‌فرماید: «سوگند به کسی که جانم در دست او است! هیچ یک از شما به حقیقت ایمان نمی‌رسد مگر زمانی که من نزد او محبوب‌تر از خودش و مالش و فرزندش و تمام مردم باشم».(8)
نکتة ظریفی در آیة مذکور که شایسته است در آن دقت شود، این است که همة جمله‌های قبل به صورت خطاب است اما جملة پایانی آیه (اولئک هم الراشدون) به صورت غایب است. تفاوت تعبیر ظاهراً برای این است که نشان دهد: حکم «عاشق خدا، مطیع رهبر است» اختصاص به یاران پیامبر(ص) ندارد، بلکه یک قانون عمومی است.
یکی ازعلایم رشد یافتگی در هر زمانی این است که صفاتی فطرت خویش را با عشق به ایمان، تنفر از کفر و فسق و عصیان و اطاعت و پیروی کامل از رهبری حفظ کند.(9)
3- تهجد:
عشق وصال بی سحرخیزی نمی‌شود.
عشق وصال‌داری و شب تا صبح سر بر بستر ناز خوابت آید؟ زهی خیال باطل! نشنیده‌ای که با کلیمش موسی (ع) فرمود: «دروغ می‌گوید کسی که گمان برد خدا را دوست دارد، ولی چون تاریکی شب در آید، خواب را بر حضورم ترجیح دهد».(10)
4-خود شناسی:
عشق یک میل درونی است که برای ظهور و فعلیت یافتن، مانند همة امیال درونی نیازمند فضایی مناسب است تا پرورش یابد و شکوفه و گل دهد.
اگر چه عشق ریشه در آفرینش انسان دارد لیکن تجلی و ظهور آن وابسته به میزان شناختی است که عاشق از کمال معشوق دارد. پس شدت عشق و زیاد و کم شدن شعلة آتش درون سوز عشاق به دو عامل بستگی دارد:
1‌‌- میزان کمال که در معشوق نهفته است و جلوه‌هایی که از آن بروز می‌کند.
2‌‌- ظرفیت فکری عاشق و میزان شناختی که از معشوق و تجلیات او دارد.
بنابراین نخستین گام در شعله‌ور شدن، آتش عشق، داشتن شناخت درست از کمال و جلوه‌های معشوق است. تحصیل شناخت خدا، برای اکثر افراد بدون خودشناسی و شناخت تجلیات خدا میسر نیست.
از این رو خودآگاهی و خودشناسی برترین شناخت‌ها دانسته شده است.
علی(ع) می‌فرماید: «افضل المعرفة، معرفة الانسان نفسه؛(11) برترین آگاهی ومعرفت آن است که انسان نفس خود را بشناسد». علامت این که انسان خودآگاه گشته و خود را شناخته است، خداشناسی او است که پیامبر اکرم(ص) فرمود: «اعرفکم بنفسه، اعرفکم بربّه؛(12) داناترین شما در خودشناسی، خداشناس‌ترین شما است».
تو که از نفس خود زبون باشی عارف کردگار چون باشی؟!
ای شده در نهاد خود عاجز کی شناسی خدای را؟ هرگز!
5- ترک گناه:
انسانی که می‏خواهد عاشق خدا شود، باید برای خود بنایی محکم بسازد و این بنا از اجزایی تشکیل می‏شود که عبارت است از: خودشناسی، تحکیم مبانی اعتقادی، مطالعه در مبدأ و معاد، پرهیز کامل از گناهان، توبه بعد از هر گناه، اطاعت از باری تعالی، انجام واجب و ترک محرم مانند:غیبت، دروغ، تهمت، بدزبانی، کینه و دیگر گناهان کبیره. اینها مصالحی هستند که اگر در کنار یکدیگر قرار گیرند، به دژ محکمی تبدیل می‏شوند که جز عشق نامی ندارد و صاحبش میزبان معشوقی به نام خدا که خالق هستی است، خواهد شد. امام صادق (ع) فرمود: «قلب حرم خدا است. در حرم خدا غیر خدا را ساکن نکنید».(13)
پس قلب مأمن و مأوای عشق است که نباید در آن حرامی وارد شود. حرامی در این تفسیر گناه است، آن هم نه گناه عبوری که انسان به دلیل نسیان وجایز الخطا بودن، آن را انجام می‏دهد، بلکه گناهی که برای سکونت آمده است.
پس عشق خیال نیست، آتشی است که در دل شعله‌ور می‏گردد، تا چیزی محبوب و معشوق انسان شود. وقتی چیزی محبوب می‏شود که از تمام حصارهای غیر پرستی (دنیا و متعلقات آن) بیرون آید تا جمال محبوبش مکشوف شود. دل جای دو محبوب نیست، نمی‏توان هم خدا را دوست داشت و هم خرما را !
انسان وقتی می‏تواند عاشق خدا شود که از حصار خودپرستی و دنیاپرستی بیرون آید، جاذبه‏های دنیا آن قدر زیاد است که گاهی از حد شمارش خارج می‏شود، ولی همة آنها به یک حصار بسته است و آن چیزی جز تعلق نیست و اگر این جذبه فروکش کرد، جذبه اصلی نمایان می‏شود.

پی‌نوشت‌ها:
1. محمد باقر مجلسی، بحار، ج 70، ص 253.
2. همان، ج 22، ص 341.
3. همان، ج 41، ص 295.
4. مجمع البحرین، مادة عشق.
5. مصباح الشریعه، ص7.
6. آل عمران (3) آیه 31.
7. حجرات (49) آیه 7.
8. جمعی از نویسندگان، تفسیر نمونه، ج 17، ص 203.
9. همان.
10. همان، آداب و مراحل سلوک الهی، ج 1 (تخلّی )، ص 143، استاد کریم محمود حقیقی.
11. محمد رضا مهدوی کنی،‌ نقطه‌های آغاز در اخلاق عملی ص 54 به نقل از فهرست غرر، ص 387، شمارة‌ 2935.
12. همان.
13. بحار الانوار، ج 67، ص 25، حدیث 27.

مصطفی بخشی

روزي طلبه اي براي دوخت لباس روحانيت خدمت جناب شيخ رجبعلي خياط رحمت الله عليه كه از عرفاي بالله بود، رفت. شيخ به ايشان فرمود مي خواهي ملاّ شوي يا آدم شوي؟! و منظور ايشان كنايه اي بود از اين كه براي يك طلبه علوم و معارف ديني سال‌ها درس خواندن و وارد شدن در كسوت روحانيت به تنهايي كافي نيست و هدف بايد "آدم" شدن و كسب معرفت نفس باشد.

بسياري از بزرگان اهل علم و عرفان با مد نظر قرار دادن اهميت تزكيه نفس همزمان با كسب علوم ديني مدارج بالايي را در هر دو جنبه كسب كردند و منشاء خيرات و بركات بزرگي براي جامعه و مردم شدند. آيت الله ميرزاجواد ملكي تبريزي (رض)، آيت الله شاه آبادي (استاد عرفان امام خميني- ره)، آيت الله بهاءالديني (رض)، آيت الله بهجت(رض)، امام خميني(ره) و... بزرگوارني بودند كه علاوه بر رسيدن به درجه اجتهاد،‌ مراتب بالاي عرفاني را نيز طي كردند و طلبه هاي علوم ديني را نيز تشويق به طي اين مسير مي كردند، آنچنانكه آيت الله كوهستاني(رض) از علماي عامل در منطقه مازندران حوزه اي بنا كرده بودند كه طلبه هاي علوم دين حين درس خواندن در آن، برنامه اي براي تزكيه نفس و استفاده از نفحات روحاني آن بزرگوار داشتند و همچنين آيت الله بهجت در قم كه در كنار دروس حوزوي، درس اخلاق و عرفان نيز ميدادند.

در واقع در نگاه آن بزرگواران خواندن دروس حوزوي تنها در قيل و قال دوران طلبگي و پوشيدن لباس روحانيت نيست، بلكه عمل به شريعت و سير به سمت معرفت الهي و متخلّق به اخلاق الهي شدن است كه هدف اصلي مكتب بزرگ و شريف شيعه است.

حضرت امام(ره) كه خود عالمي عامل و مجتهدي عارف و خبير بودند بارها در سخنان و مطالب خود اهل علم و روحانيت را به تهذيب نفس و تقواي الهي و عمل به علم شريعت دعوت مي فرمودند و حتي در كتاب چهل حديث خود با شكست نفسي و لفظي و مهيب زدن به خود به نوعي اهميت "آدم شدن" در كنار "عالم شدن" را به ديگران گوشزد كرده اند.

نقل است كه حضرت امام (ره) طي سخنانی در جمعه آخر شعبان يكي از سالهايي كه در نجف اشرف بودند فرمودند: " در سابق گفته می شد « ملا شدن چه آسان، آدم شدن چه مشکل»، ولی من می گویم: « ملاشدن چه مشکل، آدم شدن محال است»، آدم شوید، استعمار از آدم می ترسد، سیدجمال یک آدم بود و موجب ترس و وحشت استعمار آن روز شد."

بر اين اساس مي توان متصوّر شد كه برخي كه فقط رداي روحانيت را به دوش انداخته اند و از عمل به اخلاق الهي محروم هستند چه ضرري مي توانند براي خود و جامعه اسلامي به همراه داشته باشند و لذا شايد بر همين مبناست كه امروز معدود روحانيوني را شاهديم كه در لباس روحانيت به نظام و انقلاب و مباني و ارزش ها خيانت مي كنند و عملا به نام عالم ديني ابزاري در دست قدرت طلبان و ضدانقلاب داخل و خارج هستند تا به جاي عمل به منويات بنيانگذار جمهوري اسلامي و سوق جامعه و مقلدين خود به سمت حفظ و بسط ارزش ها و آرمان هاي نظام و انقلاب اسلامي براي رسيدن به جامعه اي متخلّق به اخلاق الهي و معرفت ديني، شاهد عمل كردن آنها به اهداف دشمنان انقلاب و نظام هستيم.

اگر شاهديم كه يك روحاني به جهت فاصله گرفتن از شآن روحانيت از قائم مقامي حضرت امام (ره) خلع و اگر امروز از امثال ؟ ، ؟ در لباس روحانيت و شيخ  ؟  در لباس مرجعيت، رفتارها و گفتارهايي سر مي زند كه هيچ نشاني از اخلاق الهي در آن نيست و به عنوان نمونه دست دادن هاي با زنان و دختران يا دروغ هاي  در زير سوال بردن نظام و انقلاب و توهين مستقيم  برخی  به رئيس جمهور منتخب مردم و توهين هاي اخير او به آيات بزرگوار جنتي، نوري همداني و مكارم شيرازي اتفاق مي افتد و هيچ تناسبي با جايگاه يك روحاني، مرجع و يا حتي يك طلبه معمولي ندارد، بايد ريشه آن را در عدم تزكيه نفس و تقواي الهي جستجو كنيم.

حضرت امام(ره) در خصوص اهميت معنويت در روحانيت فرمودند: " اگر انسان براي شهوات نفسانيه قيام بكند و براي خدا نباشد، اين به جايي نمي رسد كارش. چيزي كه براي خدا نيست دوام نمي تواند داشته باشد. من نمي توانم باور كنم كه كسي مبادي معنوي نداشته باشد و براي مردم كوشش كند... از خدا بخواهيد كه ماها از لغزش دور باشيم. خودتان براي خودتان، براي همه ملت، ملت بخواهد براي خودش و براي علما دعا كنند كه اين طبقه لغزش پيدا نكنند كه به لغزش آنها اسلام در خطر است...خيلي مواظب باشيد، اين مسند خطرناك است، اين عمامه خطرناك است، اين محاسن خطرناك است، خدتان را از اين خطرها نجات بدهيد، حفظ كنيد خودتان را،‌اين مال ما، همه همينطورفرق ندارد، اسلام مال اهل علم نيست اسلام مال همه است، اين امانتي است كه خدا به همه داده است. (صحيفه نور، ج 4و11)

توضیح خواسته بود که اینجانب مقاله زیر را که در سایت حوزه می باشد مناسب دیدم. متن مقاله بدین شرح می باشد:

منبع:

http://www.hawzah.net/hawzah/Magazines/MagArt.aspx?MagazineNumberID=3306&id=15291

پیشگویی از آینده از ابتدای خلقت انسان هم مطرح بوده و هم جذاب، ظاهرا در روح و فطرت انسان دانستن از اوضاع آینده سرشته شده است.

در چند پست آینده در خصوص پیشگویی مطالبی ارائه خواهد شد.

زن و نیاز همیشگی به معشوق بودن

اساسی ترین نیاز زن و مرد

هُوَ الّذی خَلقکُم مِن نفسٍ واحدةٍ و جَعل زوجها لِیَسکُن اِلیها

او (خدا) کسی است که شما را از یک نفس واحد آفرید و از آن نفس برای شما همسر و جفتی قرار داد تا کنار آن آرامش بگیرید. (اعراف/ 189)

در آخرین مقاله (زوج و آرامش بخشی)،بیان شد که زوج ها برای آرامش بخشی به یکدیگر اولاً باید نیازهای یکدیگر را بشناسند و ثانیاً سعی بر ارضای نیازهای یکدیگر کنند. اگر جدول نیازهای زن و مرد را که در آن مقاله ارائه شده بود ، با تساهل جمع بندی کنیم به دو نیاز اساسی و مهم زن و مرد خواهیم رسید:

مهم ترین نیاز یک زن: معشوق واقع شدن است.

مهم ترین نیاز یک مرد: ریاست همراه تکریم و تایید شدن است.

آموزه های دین اسلام، متکی بر فطرت آدمی است، از این رو در آموزه های زناشویی اسلام به ارضای این دو نیاز اساسی زن و مرد توجه شده است.دو کلمه ی «لُعبَت» و «بَعل» در آموزه های دینی به چشم می خورد:

قال النبّی (ص): اِنّما المَراةُ لُعبةٌ مَن اتّخذها فلا یُضبها(1)

پیامبر گرامی فرمود: زن لعبت است، هر کسی زن گرفت او را ضایع نگرداند.

و اِنِ امراةٌ خافت من بعلها نشوزاً اَو اعراضاً فلا جُناح علیها اَن یصلحا بینهما صلحاً والصلح خیرٌ(2)

«اگر زنی از اعراض شوهرش بیم داشته باشد، اشکالی ندارد با یکدیگر صلح کنند (پاره از حقوق را صرفنظر کنند) و صلح بهتر است!»

کلمه لعبت به معنای : دلبر و معشوق است.

کلمه بَعل به معنای بُت است که عرب و قرآن به طور استعاره برای شوهر استفاده کرده است.

اَتدعون بعلاً و تذرون احسن الخالقین(3)

آیا بُت را می خوانید و احسن الخالقین را رها می کنید

همان گونه که دقت کردید، «زن» دلبر و معشوق در آموزه های دینی نامیده شده است. به عبارت دیگر مرد باید با همسرش اینگونه رفتار کند و نیاز « معشوق و دلبر واقع شدن» او را ارضاء کند ، این به منزله ی حیات و زندگانی زن است.

زن فقط وقتی زنده است که معشوق باشد و توجه کردن به او مایه حیات اوست(4)

و شوهر « بُت» نامیده شده است به عبارت دیگر زن باید به شوهرش مانند یک « بُت» احترام بگذارد و به گفته پیامبر اسلام(ص) زن برای شوهر در حد «سجده کردن» تواضع و کوچکی کند.

پیامبر اسلام (ص): اگر دستور می دادم که فردی به فرد دیگر سجده کند، به زن دستور می دادم که به شوهرش سجده نماید(5)

و محبت او را همواره جوشان نگه می دارد. و اگر زن معشوق واقع نشود این چشمه ی پر خیرو برکت خشک شده و اطرافیان او از قشنگی مهر و محبت زن بی بهره خواهند شد و بقول ویل دورانت فیلسوف غرب(6):

« زن وقتی زنده است که معشوق باشد و توجه کردن به او مایه حیات اوست.»

لذا بهترین جمله ای که یک مرد می تواند به زن خود بگوید عبارت «عزیزم تو را دوست دارم» می باشد.(7)

بقول خانم جینا لمب روزو:

« زن از رنج و مرگ خود ترسی ندارد ، فقط از این وحشت دارد که قبل از مردن آن کسی را که دوست دارد پی به شخصیت حقیقی او نبرده باشد ، تنها چیزی که زن از پدر و مادر و شوهر و فرزند و دوستان خود تمنا می کند آن است که او را فراموش نکنند. »(8)

مردان عموماً در قلب خود همسرانشان را دوست دارند ولی کمتر این محبت قلبی خود را ابراز می کنند.

پیامبر اسلام(ص) فرموده اند:

«اگر مرد به زن خود بگوید «تو را دوست دارم» هرگز این کلام از دل و ذهن زن خارج نمی شود و همواره در خاطر او باقی می ماند»(9)

در اینجا دو پرسش مطرح می شود:

آیا نیاز اساسی زن «معشوق واقع شدن» است؟ و اگر چنین است چگونه باید ارضاء می شود؟

پرسش دیگر این که آیا نیاز اساسی مرد « مورد تکریم و اطاعت شدن» است؟ و اگر چنین است چگونه ارضاء می شود؟

نیاز اساسی زن
عاطفه و احساس زن مهمترین و زیباترین خصیصه ی زن می باشد و مصداق حدیث نبوی(ص) «اکثر خوبی و خیر در وجود زن است» می باشد.

عاطفه و احساس مادر به کودک، او را از تمام آسیب های جسمی و روانی حفظ نموده و انسانی رشید به جامعه تحویل می دهد.

زن با احساس و عاطفه خود همسر خود را مانند لباس ضمن حفظ همسرش، او را می آراید.

بدین صورت زن سرچشمه جوشان مهر و محبت و صلح و صفا و عشق است بقول شاعر معاصر مهدی سهیلی

می شود کان وفا، کانون مهر قلب او رخشان تر از قلب سپهر

همچون گل شاداب و خوش رو می شود چشم خاموشش سخن گو می شود

گر بخواهد زن، بتو جان می دهد هر چه می خواهد دلت آن می دهد(10)

مشق شب آقایان:
چگونه محبت قلبی خود را به همسرتان ابراز کنید:

1- در فواصل روز و شرایط مناسب، با الفاظی عاطفی محبت خود را به همسرش ابراز کنید.

2- هر چند وقت با اهداء یک شاخه ی گل، محبت قلبی خود را ابراز کنید.

3- گاهی با یادداشت کوتاهی عاشقانه، محبت قلبی خود را به تحریر در آورید.

4- روز تولد همسرتان و سالگرد ازدواج تان، را با برپایی جشن ساده و مختصر ارج نهید.

5- هر روز از محل کار خود ، با همسرتان تماس تلفنی داشته باشید.

6- در مقابل دیگران از خوبی های همسرتان تعریف کنید.

7- به اقوام همسرتان احترام کنید ، و از خطاهای آنها چشم پوشی کنید.

متأسفانه گاهی اوقات به غلط گفته می شود اگر چنین رفتارهای با همسر، موجب لوس و نافرمان شدن او می شود در مقابل خواسته های احساسی صرف همسر، با محبت و علاقه ایستادگی کرد و اطاعت نکرد. البته دقت کنید اولاً تقاضای نامعقول و احساسی صرف را نپذیرید ، این به معنای نادرست نیست که هر چه زن بگوید باید مخالفت کرد. و ثانیاً اطاعت نکردن به معنای خشونت و دعوا نیست بلکه با کمال محبت و به طور منطقی می تواند صورت گیرد.

«عزیزیم این انجام این کار را صلاح نمی دانم» اگر توضیح خواست دلایل عقلی مخالفت خود را بیان می کنید؛ چنانچه نپذیرفت شما بدون عصبانیت، سکوت کنید و او را بحال خود بگذارید ولی از موضع عقلی خود عقب نشینی نکنید.

پاورقیها:

1- وسایل الشیعه جلد 14 ص 119.

2- نساء آیه 128.

3- صافات آیه 125

4- لذات فلسفه ص 141 به نقل از روان شناسی زن، سید مجتبی هاشمی رکاوندی

5- مکارم الاخلاق طبرسی ص 616.

6- لذات فلسفه، ویل دورانت ص 141.

7- نظام حقوق خانواده – مطهری ص 89.

8- روح زن، دکتر جینا لب روزو، ص 67 جلد اول.

9- وسایل الشیعه – حر عاملی – ص 10 جلد 14.

10- به نقل از کتاب مقدمه ای بر روان شناسی زن، سید مجتبی هاشمی رکاوندی.

تبیان - عباس خراسانی ( مدرس دانشگاه علامه)

هفته گذشته مقام معظم رهبري ضمن ديدارشان از کردستان بيانات روشنگرانه اي داشتند که در اين بين رهنمودهايي را در مورد انتخابات رياست جمهوري بيان فرمودند.

1- «ملت ايران در انتخابهاى خود - معيارهاى انتخابات را من آن روز عرض کردم، اين هم مکمل آنهاست - توجه کند؛ کسانى با رأى ملت سر کار نيايند که در مقابل دشمنان بخواهند دست تسليم بالا ببرند و آبروى ملت ايران را ببرند. کسانى سر کار نيايند که بخواهند با تملق‏گوئى به غرب، به دولتهاى غربى، به دولتهاى زورگو و مستکبر، به خيال خودشان بخواهند براى خودشان موقعيتى در سطح بين‏المللى دست و پا کنند. اينها براى ملت ايران ارزشى ندارد. کسانى سر کار نيايند که دشمنان ملت ايران طمع بورزند که به وسيله‏ى آنها بتوانند صفوف ملت را از هم جدا کنند، مردم را از دينشان، از اصولشان، از ارزشهاى انقلابى‏شان دور کنند. ملت بايد آگاه باشد. اگر کسانى بر سر کار بيايند که در مراکز گوناگون سياسى يا اقتصادى به جاى اينکه به فکر ادامه‏ى راه امام و ارزشها و اصول ترسيم شده‏ى به وسيله‏ى امام باشند، به فکر به دست آوردن دل فلان قدرت غربى و فلان مستکبر بين‏المللى باشند، براى ملت ايران مصيبت خواهد بود. اين آگاهى براى ملت لازم است.» (28 ارديبهشت ، جمع مردم بيجار)

2-  «امروز و در دوران عظمت اسلام، سربلندى نظام اسلامى و سربلندى ملت ايران به خاطر مواضع ضد استکبارى‏اش، آدم مى‏بيند اگر کسى در تريبونهاى جهانى در مقابل آمريکا و اسرائيل و صهيونيسم و هم‏پيمانانشان بايستد و صريح حرف بزند، يک عده‏اى اين جا خجالت ميکشند! دست به دست هم ميمالند وميگويند: آقا! آبرويمان رفت! مثل همان خجالت کشيدنى که در دوران طاغوت، از نماز خواندن يکى ميبردند. چرا خجالت بکشيم؟! مواضع صريح ملت ايران - و بخصوص جوانها - در مقابل ظلمها و ستمهاى بين المللى هرگز نبايستى متوقف بشود.» (27 ارديبهشت ، جمع دانشجويان کردستان)

3- «ما افتخار ميکنيم که ملت ما، دولت ما، مسئولين ما، جوانان ما و فرزانگان ما در همه‏ى اين سالها نسبت به اين قضايا بى‏تفاوت نبودند؛ اعلام موضع کردند، ابراز نفرت کردند. اين روحيه را ملت ايران نبايد از دست بدهد. اين روحيه را از دست ندهيد؛ بخصوص شما جوانها. يک عده‏اى ميخواهند مطلب را واژگونه نشان بدهند؛ اعتراض ميکنند آقا! چقدر ميگوئيد مرگ بر فلان، مرگ بر فلان. اعتراض ميکنند چرا جنايات آمريکا را يا صهيونيستها را يا هم‏پيمانانشان را در تريبونهاى جهانى علنى مطرح ميکنيد. بايد مطرح کرد، بايد گفت. ملتها درس ميگيرند. »(27 ارديبهشت ، جمع دانشجويان کردستان)

تصور مي کنم اين رهنمودها براي حق جويان ، روشنگر و ابهام زدا است . گر در خانه کس است يک حرف بس است!!

و اربعين از رازهاي هستي است و اربعين حسين (ع) روز بسط لطف اوست بر پيروان و دوستدارانش. و در مقام حسين (ع) همين بس كه در زيارت اربعينش خطاب به جدشان محمد مصطفي (ص) و پدر بزرگوارشان حضرت علي (ع) و مادر گراميشان فاطمه (س) ميگوييم كه خداوند عزاداري شما را در رثاء حسين (ع) فبول فرمايد.
 

 اربعين در فرهنگ عاشورا

در فرهنگ عاشورا، اربعين به چهلمين شب شهادت حسين بن علي(ع) گفته ميشود که مصادف با روز بيستم ماه صفر است. از سنتهاي مردمي گرامي داشت چهلم مردگان است، که به ياد عزيز فوت شده خويش، خيرات و صدقات ميدهند و مجلس ياد بود  بر پا ميکنند، در روز بيستم صفر نيز، شيعيان، مراسم سوگواري عظيمی را در کشورها و شــــهرهاي مختلف به ياد عاشوراي حسيني بر پا ميکنند. عاشقان و پيروان آن امام، در سحال اســـــرار اربعين به ذکر پرداخته و  باران اشکبار  چشم خويش را با مظلوميت حسين و يارانش پيوند مي زنند. اين راه، راه تداوم عشق است و بي گمان هيچگاه بي رهرو نخواهد بود.

 نخستين اربعين

در نخستين اربعين شهادت امام حسين (ع)، جابر بن عبدالله انصاري و عطيه عوفي موفق به زيارت تربت و قبر سيد الشهدا شدند. بنا به برخي نقلها، در همان اربعين، کاروان اسراي اهل بيت (ع) دربازگشت از شام و سر راه مدينه، از کربلا گذشتند و با جابر ديدار کردند. البته برخي از مورخان نيز آن را نفي کرده و نپذيرفته اند، از جمله مرحوم محدث قمي در «منتهي الامال» دلايلي ذکر ميکند که ديدار اهل بيت از کربلا در اربعين اول نبوده است. به هر حال، تکريم اين روز و احياي خاطره غمبار عاشورا، رمز تداوم شعور عاشورايي در زمانهاي بعد بوده است.

 اربعين و عرفان

 اربعين از رازهاي هستي، خصوصيت عدد چهل و اسرار نهفته در آن براى ما روشن نيست. البته چه بسا، با توجه به ويژگى ‏هاى انسان، «چهل بار» تكرار يك رفتار پسنديده موجب ملكه  معنوى و تعميق آن رفتار و قابليت نزول فيض خاص خداوند مى ‏شود. در فرهنگ اسلامى هم عدد چهل (اربعين) جايگاه ويژه اى دارد. چله نشينى براى رفع حاجات، حفظ كردن چهل حديث، اخلاص چهل صباح، كمال عقل در چهل سالگى، دعا براى چهل مؤمن، از اين نمونه هاست.

آمده است که چون حضرت موسي (ع) را قابل استماع کلام بي واسطه خداوند ميکردند چهل روز به خلوت فرستادند و خداوند فرمود: «… و اذا واعدنا موسي اربعين ليله »

پيامبر حکيم (ص) فرمود:

« من اخلص لله اربعين يوماً فجر الله ينابيع الحكمة من قلبه على لسانه»: هر كس چهل روز فقط براى خداوند تعالى اخلاص چشمه های خداوند ورزد حكمت را از قلبش بر زبانش جارى مى‏ سازد.»

صاحب مرصاد العباد، عارف نامي نجم الدين شيرازي نيز گفته است: "و عدد اربعين را خاصيتي است در استکمال چيزها که اعداد ديگر را نيست." چنانکه در حديث صحيح آمده است:

ان خلق احدکم بجمع في بطن امه اربعين يوما ثم يکون علقه مثل ذلک.

و خواجه عليه السلام ظهور چشمه هاي حکمت از دل بر زبان را اختصاص اخلاص اربعين صباحا فرموده است، و حوالت کمال تخمير طينت آدم عليه السلام به اربعين صباحا کرد و از اين نوع بسيار است."

 زيارت اربعين (صوت)

غريبانه (تصويري)    

يا حسين(تصويري)  

سوگواري(تصويري) 

http://www2.irib.ir/occasions/moharam/Arbaeen/arbaeen.HTM

عزاداری از نگاه امام(ره) محمدامین پورامینی

یکی از نقاط برجسته زندگانی امام خمینی عشق وولای او نسبت به اهل بیت عصمت وطهارت (ع)، بویژه ساحت مطهر حضرت سید الشهدا(ع) بود، بیاد دارم پس از بازگشت امام به قم در روز هشتم محرم، ایشان به بیت قدیمی خود واقع در یخچال قاضی حاضر شدند، ودر مجلس عزاداری شرکت جستند، با ورود به مجلس مردم که از حضور امام به وجد آمده بودند به سمت ایشان نشستند، امام با صدای بلند فرمود: به سمت منبر بنشینید، مردم رو به سمت منبر نشستند به گونه ای که امام در سمت چپ آنان قرار گرفت. خطیب منبر آقای یثربی بود، پس از مقدمه چینی روضه حضرت علی اکبر (ع) را خواند، در این هنگام حضرت امام دستمال سفیدی را از جیب خود بیرون آورده وگریه کردند، در این اثنا خطیب منبر از وقت استفاده کرد ویادی از فرزند امام مرحوم حاج آقا مصطفی خمینی کرد، دیدم امام دستمال را از روی پیشانی خود برداشت، ودر حدود یک دقیقه که سخن از فرزند دلبند وی بود به آرامی نشست، آنگاه که خطیب منبر روضه علی اکبر (ع) را از سر گرفت باز دستمال را بر پیشانی نهاد وگریه کرد. متوجه شدم که این مرد بزرگ نمی خواست به اندازه یک دقیقه هم اشک بر علی اکبر (ع) را با اشک بر فرزندش درهم آمیزد..

به هنگام حضور در نوفل لوشاتو در فرانسه نیز مجلس عزای حسینی را بپا کرد، وخبرگزاری های جهان که برای اولین بار با این صحنه مواجه شده بودند، گریه وی را در ماتم حسین بن علی (ع) دیدند ومخابره کردند.

پیش از آن حضور 14 ساله وی در عراق، حضور پیوسته شبانه در حرم امیر مومنان علی (ع)، وحضور شبهای جمعه در حرم سید الشهدا نشان از عمق ولای او دارد.

وقبل از آن این جریان را -که مربوط به دوره طلبگی ایشان است- از مرحوم آیت الله نجفی مرعشی نقل شده است: در دوره ممنوعیت برگزاری مجالس عزای امام حسین (ع) - در دوره رضا خان-، با آقای خمینی در حجره نشسته بودیم، ایام عزای حسینی بود ومجالس ممنوع، دلمان گرفته بود، تصمیم گرفتیم یک مجلس دو نفری تشکیل بدهیم، قدری ایشان روضه خواند ومن گریه کردم، قدری من روضه خواندم وایشان گریه کرد، قدری ایشان نوحه خواند ومن سینه زدم، ومقداری من نوحه خواندم وایشان سینه زد.

عمق ارتباط وی ومیزان خلوص وی بقدری بود که مرحوم آیت الله اراکی میفرمود: اگر ایشان در رکاب حضرت سید الشهداء در کربلا حاضر می بود جزء شهیدان  قرار می گرفت.

جا دارد که برخی از سخنان ایشان را پیرامون اهمیت عزای حسینی ومجالس سوگواری ودسته جات عزاداری را بیاوریم:

- «روضه سید الشهداء برای حفظ مکتب سید الشهداء است. آن کسانی که می گویند روضه سیدالشهداء را نخوانید، اصلا نمیفهمند مکتب سید الشهداء چه بوده ونمیدانند یعنی چه، نمیدانند این گریه ها واین روضه ها حفظ کرده این مکتب را. الان 1400 سال است که با این منبرها با این روضه ها وبا این مصیبت ها وبا این سینه زنی ها ما را حفظ کرده اند.. سید الشهدا را این گریه ها حفظ کرده است مکتبش را، این مصیبت ها وداد وقالها حفظ کرده، این سینه زنی ها واین دستجات .. اینها حفظ کرده.. هیاهو میخواهد، هر مکتبی هیاهو میخواهد، باید پایش سینه بزنند، هر مکتبی تا پایش سینه زن نباشد، تا پایش گریه کن نباشد، تا پایش توی سر وسینه زدن نباشد حفظ نمیشود .. این گریه ها زنده نگه داشته مکتب سید الشهدا را، این ذکر مصیبت ها زنده نگه داشته مکتب سید الشهدا را. ما باید برای یک شهیدی که از دستمان میرود علم (پرچم) بپا کنیم، نوحه خوانی کنیم، گریه کنیم، فریاد کنیم.. این یک متینگ وفریادی است برای احیاء (زنده نگاه داشتن) مکتب سید الشهدا.. این روضه خوانی ها ومصیبت وگریه است که کشور شما را حفظ کرده .. با این هیاهو، با این گریه، با این نوحه خوانی، با این شعر خوانی، با این نثر خوانی ما میخواهیم مکتب را حفظ کنیم، چنانچه تا حالا هم حفظ شده است..». (صحیفه نور 8/ 69-71)

- «اسلام را تا حالایی که شما میبینید.. سید الشهدا زنده نگه داشته است. سید الشهدا سلام الله علیه .. همه جوانان خودش را، همه مال ومنال، هرچه بود، هرچه داشت.. در راه خدا داد، وبرای تقویت اسلام ، مخالفت با ظلم، قیام کرد.. ما که دنبال او هستیم ومجالس عزا را از آن وقت به امر امام صادق سلام الله علیه وبه سفارش ائمه هدی علیهم السلام، ما بپا میکنیم این مجالس عزا را.. اینها را باید حفظ کنید، اینها شعائر مذهبی ماست که باید حفظ بشود، اینها یک شعائر سیاسی است که باید حفظ بشود. بازیتان ندهند این قلمفرساها، بازیتان ندهند این اشخاصی که با اسماء مختلفه وبا مرامهای انحرافی میخواهند همه چیز را از دستتان بگیرتد، واینها میبینند که این مجالس، مجالس روضه، ذکر مصائب مظلوم در هر عصری مقابل ظالم قرار میدهد».. (صحیفه نور 10/ 30-32).

- «الان محرم است وهمه دستجات بیرون می آیند، ودستجات باید عزاداری بکنند. عزاداری مهم است». (صحیفه نور 10/ 239).

- «همین گریه ها نگه داشته ما را. گول این شیاطینی که میخواهند این حربه (سلاح) را از دست شما بگیرند، گول اینها را نخورند جوانهای ما، همین هاست که ما را حفظ کرده، همین ها هست که مملکت ما را حفظ کرده. تکلیف آقایان است روضه بخوانند. تکلیف مردم است دسته های شکوهمند بیرون بیاورند، دسته های سینه زن شکوهمند. البته از چیزهایی که بر خلاف مثلا چه هست از آنها پرهیز کنند، اما دسته ها بیرون بیایند، سینه بزنند، هر کاری که میکردند بکنند..». (صحیفه نور 10/ 218).

- «(این گفته که) امروز دیگر انقلاب کردیم، روضه دیگر لازم نیست از غلط هایی است که تو دهن ها انداختند، مثل این است که بگوییم امروز ما انقلاب کردیم دیگر لازم نیست که نماز بخوانیم! انقلاب برای این است، انقلاب کردیم که شعائر اسلام را زنده کنیم، نه انقلاب کردیم که شعائر اسلام را بمیرانیم. زنده نگه داشتن عاشورا یک مسئله بسیار مهم سیاسی عبادی است..ما ملتی هستیم که با همین اشک ها سیل جریان می دهیم وخرد میکنیم سدهایی را که در مقابل اسلام ایستاده است.. همین گریه هاست که کارها را پیش برده است، همین اجتماعات است که مردم را بیدار میکند.. مجالس سر جای خودش باید باشد، ومجالس عزل باید باشد، واهل منبر باید این شهادت امام حسین سلام الله علیه را زنده نگه دارند، وملت باید با همه قدرت این شعائر اسلامی را، خصوصا این را زنده نگه دارند، با زنده نگه داشتن او اسلام زنده می شود، «انا من حسین» که روایت شده است که پیغمبر فرموده است، این معنایش این است که حسین مال من است ومن هم از او زنده میشوم.. این مجالس را حفظ کنید .. اینها اسلام را در قلوب ما زنده نگه میدارد .. مجالس عزا را با همان شکوهی که پیشتر انجام میگرفت وبیشتر از او حفظ کنید..». (صحیفه نور 13/ 156- 158).

- «ان شاء الله روز عاشورا که جمعیت بیرون آمد، مراسم تعزیه حسین سلام الله علیه باید با قوت خودش باشد، ودر راه پیمائی ها همه اش مراسم امام حسین (ع) باشد..». (صحیفه نور 13/ 173).

- «عاشورا با «نه» خود، یزیدیان را در طول تاریخ نفی کرد». (صحیفه نور 14/ 264).

- «باید ماه محرم وصفر را زنده نگه داریم به ذکر مصائب اهل بیت علیهم السلام، که با ذکر مصائب اهل بیت علیهم السلام زتده مانده است این مذهب تا حالا، با همان وضع سنتی، با همان وضع مرثیه خوانی.. ما باید حافظ این سنت های اسلامی، حافظ این دسته جات مبارک اسلامی، که در روز عاشورا، در محرم وصفر، در مواقع مقتضی به راه می افتد تأکید کنیم که بیشتر دنبالش باشند، محرم وصفر است که اسلام را نگه داشته است، فداکاری سید الشهدا سلام الله علیه است که اسلام را برای ما زنده نگه داشته است. زنده نگه داشتن عاشورا با همان وضع سنتی خودش از طرف روحانیون، از طرف خطبا، با همان وضع سابق، واز طرف توده های مردم با همان ترتیب سابق که دستجات معظم ومنظم، دستجات عزاداری به عنوان عزاداری راه می افتاد. باید بدانید که اگر بخواهید نهضت شما محفوظ بماند، باید این سنت ها را حفظ کنید. البته اگر جنانچه یک چیزهای ناروائی بوده است سابق ودست اشخاص بی اطلاع از مسائل اسلام بوده، آنها باید یک مقداری تصفیه بشود، لکن عزاداری به همان قوت خودش باید باقی بماند، وگویندگان پس از اینکه مسائل روز را گفتند روضه را همانطور که سابق میخواندند ومرثیه را همانطور که سابق میخواندند بخوانند، ومردم را مهیا کنند برای فداکاری. این خون سید الشهدا است که خون های همه ملت های اسلامی را به جوش می آورد، واین دستجات عزیز عاشوراست که مردم را به هیجان می آورد، وبرای حفظ مقاصد اسلامی مهیا میکند. در این امر نباید سستی کرد..». (صحیفه نور 15/ 203- 204).

- «ما ملتی هستیم که با همین گریه ها یک قدرت 2500 ساله را از بین بردیم..». (صحیفه نور 16/ 210).

- «اگر قیام حضرت سید الشهدا سلام الله علیه نبود، امروز هم ما نمی توانستیم پیروز شویم، تمام این وحدت کلمه ای که مبدأ پیروزی ما شد، برای خاطر این مجالس سوگواری واین مجالس تبلیغ وترویج اسلام شد.. این محرم را زنده نگه دارید. ما هرچه داریم از این محرم است واز این مجالس.. اگر این مجالس وعظ وخطابه وعزاداری واجتماعات سوگواری نبود کشور ما پیروز نمیشد». (صحیفه نور 17/ 60- 62).

ودر وصیت نامه سیاسی -الهی خود آورده اند: « من اکنون به ملتهای شریف ستمدیده وبه ملت عزیز ایران توصیه میکنم که .. واز آن جمله مراسم عزاداری ائمه اطهار وبویژه سید مظلومان وسرور شهیدان حضرت ابی عبد الله الحسین صلوات وافر الهی وانبیاء وملائکه الله وصلحاء بر روح حماسی او باد هیچ گاه غفلت نکنند». (صحیفه نور 21/ 173)

نوشته شده توسط سید فاضلی در شنبه 1387/10/21 ساعت 1:48 موضوع ادبی(مقالات و اشعار مذهبی

مظلوميت امام حسين(ع) يك مظلوميت تاريخي است

گفتگو با دكتر مهدي نجفي‌افرا، استاد دانشگاه

دكتر مهدي نجفي‌افرا متولد 1343 داراي دكتراي فلسفه و دانشيار گروه فلسفه دانشگاه آزاد اسلامي واحد تهران مركز مي‌باشد. وي مقالاتي به زبان‌هاي فارسي و انگليسي و همچنين تأليفاتي در زمينه فلسفه و كلام اسلامي داراست كه از جمله مي‌توان به كتاب حركت و زمان در فلسفه اسلامي، معاد در فلسفه و كلام اسلامي و ترجمه و تصحيح تهذيب الاخلاق ابن‌مسكويه اشاره كرد. وي سابقه تدريس در دانشگاه علامه طباطبايي و دانشگاه تهران را نيز در كارنامه خود دارد. در ماه محرم به سراغ ايشان رفتيم تا در مورد منحصر به فرد بودن حركت و قيام‌ امام حسين (عليه‌السلام) گفت‌وگو كنيم. آنچه در ذيل آمده ماحصل اين گفت‌وگو است.

با توجه به اينكه زندگي تمام ائمه به‌جز 5 سال حكومت امام علي (عليه‌السلام) و مدت كوتاهي از خلافت امام حسن(عليه‌السلام) در دوران زمامداران غاصب گذشته، در اين ميان حركت امام حسين (عليه‌السلام) و قيامشان خيلي برجسته است. وجوه اين منحصر به فرد بودن و ممتاز بودن را براي ما بفرماييد.

البته همانطور كه خودتان اشاره كرديد همه ائمه شيعي به واسطه ارتباط درستي كه با تفكرات ديني اسلامي داشتند و در واقع خودشان مظهر و تجسمي از حقيقت اسلام بودند، بعد اجتماعي و سياسي اسلام را مورد غفلت و كم‌توجهي قرار ندادند. شايد يكي از مزاياي دين اسلام نسبت به اديان ديگر همين باشد كه بعضي از متفكران غربي هم حتي متوجه اين بعد شده‌اند. شايد در مورد انبياي ديگر لااقل در اديان، به صورت رسمي، نداريم كسي كه حكومت داشته باشد؛ ائمه شيعه اين‌طور نبودند كه صرفاً به رفتار فردي و شخصي اهتمام داشته باشند و به عبادت‌هاي روزمره خودشان توجه نشان دهند بلكه بيشتر به دنبال اصلاح جامعه بودند و اصلاً اسلام هم براي همين آمده كه روابط اخلاقي و اجتماعي و سياسي انسان‌ها را اصلاح كند. طبيعي است در اصلاح اجتماعي در مواقع مختلف برخورد مختلف را از انبياي مختلف شاهد باشيم. يك جاهايي زمينه‌هايي وجود داشته كه ظلم‌هايي بشود يا يك سكوتي يا مصالحه‌هايي را شاهد باشيم. ولي واقعيت اين است كه همه آن‌ها با اين قضيه مخالف بودند. بطور مثال يكي از ائمه قيام با شمشير داشته، يكي نداشته ولي هدف همه يكي بوده. در واقع حسين(عليه‌السلام) از اين نگاه خاص  كه ما به اسلام داريم جدا نيست. او هم وقتي اهداف كارش را بيان مي‌كند مي‌گويد به‌خاطر امر به معروف و نهي‌از منكر و اصلاح اسلام و ديانت اسلام قيام مي‌كنم. كسي كه در متن حاكميت با عنوان اسلام بر مردم حكومت مي‌كند با انواع اجحاف‌هايي كه در حق دين انجام مي‌دهد بايد قيام كند. امام مي‌فرمايد اگر با از بين رفتن من اين دين جدم احيا مي‌شود و زنده مي‌ماند، من حاضرم جسم خود را در معرض شمشيرها قرار دهم. چيزي كه براي ائمه ما موضوعيت داشته اين است كه يك تلقي درست از دين ارائه شود و متناسب با حقيقت اسلام وقايع بازگو شود و افرادي كه تحت جامعه‌ ديني هستند تحت عدالت اجتماعي قرار بگيرند و رفتارهايي را كه حضرت علي(ع) داشته به عنوان اسوه عدالت ياد كنيم. امام حسين (عليه‌السلام) نيز در واقع براي اجراي عدالت جامعه و مبارزه با انواع اجحاف‌هايي كه در مورد تفكرات ديني در آن عصر انجام مي‌گرفته قيام مي‌كند.

پيامبر خاتم از قومي برخاست كه تمدن و سابقه فرهنگي درخشاني نداشتند و مظاهر كفر و بي‌عدالتي را در جامعه ايجاد كرده بودند، چرا اين قوم به فاصله 60 سال از اين اتفاق فرزندش را اينچنين به شهادت رساندند. اين تحول را چگونه تحليل مي‌كنيد؟

جانشيني پيامبر مسئله‌ روشني بود، ولي به هر حال عليرغم تأكيد پيامبر(ص) ماجراهايي فراهم شد كه جريان جانشيني به دست بني‌اميه افتاد و اين تغيير، انحراف ديگري را در جامعه ايجاد كرد. با تمام اين حركت‌ها مي‌بينيم كه مردم به سمت علي (عليه‌السلام) و فرزندانشان مي‌روند و معاويه به اين مسئله وقوف دارد كه اگر مسئله‌ علي(ع) و فرزندانش در جامعه موضوعيت پيدا كند ديگر جايي براي حكومت او باقي نمي‌ماند. او بيشترين تلاش را در اين راستا داشته و دنبال لكه‌دار كردن چهره‌ علي (عليه‌السلام) در جامعه است، و ذهنيت عموم مردم در مقابل اين انحرافات دگرگون مي‌شد طبيعي است كه مردم ديگر آن ذهنيت را به خاندان رسول ندارند. اينقدر تبليغات زياد بوده كه وقتي علي (عليه‌السلام) در مسجد به شهادت ‌رسيد مردم با تعجب از هم مي‌پرسيدند مگر حضرت علي(ع) نماز هم مي‌خوانده؟! اين نشان مي‌دهد كه تبليغات منفي در جامعه زياد بوده و بني‌‌اميه از ناحيه دين احساس خطر مي‌كردند، چون يك جايي هست كه شما مي‌گوييد فرد حالت عادي را در جامعه داشته و من هم حاكميت خودم را دارم ولي بني‌اميه مي‌دانستند بر طبق سندهاي موجود حاكميت از آن علي (عليه‌السلام) و فرزندانش است به همين دليل به او با ديده يك رقيب سياسي نگاه مي‌كردند و ما نهايت سمپاشي‌ها را  عليه ايشان مي‌بينيم. لذا وقتي اين حكومت از معاويه به يزيد انتقال پيدا مي‌كند باز مي‌بينيم كه همين وضعيت در ارتباط با اين‌ها وجود دارد و مردم هم متوجه نيستند كه كاري برخلاف دين را انجام مي‌دهند، و همين زمينه را فراهم مي‌كند كه مردم اكثرشان با اين قضيه كنار مي‌آيند؛ اگر چه وقتي اين واقعه رخ مي‌دهد تأثيرات خودش را مي‌گذارد و در بخش‌هاي مختلف جامعه قيام‌هاي مختلفي را ايجاد مي‌كند و عمر بني‌اميه زياد پايدار نمي‌ماند و با ريخته‌ شدن خون حسين (عليه‌السلام) حاكميت بني‌اميه هم بعد از چند صباحي به پايان عمر خودش مي‌رسد و نمي‌تواند دوام و استمرار لازم را در جامعه داشته باشد.

با توجه به اينكه قيام‌هاي مشابهي داشتيم از لحاظ شكلي و كمي حتي با تعداد كشته‌هاي بيشتر، راز جاودانگي و ماندگاري اين قيام را در چه مي‌دانيد؟

ببينيد من احساسم اين است كه در واقع بسياري از حركت‌ها كه در جامعه بشري صورت مي‌گيرد بيشتر از آنكه غايات ديني و اخلاقي داشته باشد جنبه‌هاي سياسي و نوعي رسيدن به قدرت برايشان موضوعيت داشته است. يعني وقتي هر كدام از اين حركت‌ها را تحليل مي‌كنيد مي‌بينيد كه طرف بيشتر به دنبال اين است كه خودش را به حاكميت برساند و حاكميت خودش را تثبيت بكند، ولي در حركت امام حسين (عليه‌السلام) شايد تنها چيزي كه ديده نمي‌شود اين است و چيزي كه مطرح است حاكميت است اما نه حاكميت فرد. يعني قيام حسين(عليه‌السلام) يك غايت و جنبه‌ اخلاقي، انساني و عدالت‌جويانه دارد و اين چيزي است كه همه بشر شيفته آن است. در يك مقطع تاريخي، انساني صرفاً به خاطر عدالت اجتماعي مي‌خواهد قيام كند نه براي اينكه خودش را تثبيت كند و رسميت ببخشد؛ فقط به خاطر حاكميت ارزش‌هاي اخلاقي و انساني مي‌خواهد در جامعه حركت بكند و براي گسترش معنويت تلاش مي‌كند. اين‌ها چيزهايي است كه در جامعه ماندگار است و به نظر مي‌آيد چيزي كه عامل ماندگاري است اين است كه بشر هميشه در جستجوي عدالت بوده و هست. بشر از انواع ظلم‌ها و جورهايي كه در تمام جوامع بشري شده نالان بوده و هست و شايد يكي از صادق‌ترين حركت‌هايي كه در اين بين صورت گرفته قيام امام حسين (عليه‌السلام) بوده و اين صداقت در بخش‌هاي حركتش قابل رؤيت و مشاهده است. حتي مي‌بينيم موقعي كه بناست جنگي صورت بگيرد و امام جنگي نابرابر را مشاهده مي‌كند به راحتي به افرادش مي‌گويد كساني‌ كه مي‌خواهند او را ترك كنند آزادند و او مخالفتي ندارد. امام حسين(عليه‌السلام) حتي تاريكي را به وجود مي‌آورد تا كساني كه مي‌خواهند بروند به راحتي بروند. خود اين امر نشان مي‌دهد كه امام (عليه‌السلام) افرادي را مي‌خواهد كه دل به آن قالب‌هاي معنوي، غايات انساني و اخلاقي داده باشند، لذا در اين راستا صداقت و لطافت خاصي را در حركتش مشاهده مي‌كنيم كه در هيچ حركتي وجود ندارد.

به نظر شما اين به خاطر اين نيست كه بعضي از شعارها جاوداني هستند و تاريخ مصرف ندارند؟ ما از اين ظرفيت و خواسته‌هاي بشري قيام حسين (عليه‌السلام) چه استفاده‌هايي مي‌توانيم بكنيم؟

در دنياي امروز هم اين مفاهيم كم نيستند، يعني اين طور نيست كه شما فكر كنيد دنياي مدرن دنيايي بيگانه با معنويت است، يك دنياي با اخلاق هم هست. درست‌ است كه ما بعضي از جوامع را شاهد هستيم كه در كنارش كارهاي نابهنجار اخلاقي صورت مي‌گيرد، ولي واقعيت امر اين است كه در خيلي از موارد احساس مي‌كنيم كه همان افرادي كه تن به‌ناهنجاري‌هاي اجتماعي مي‌دهند به نحوي در واقع احساس تعارض بين رفتارشان با مسائل معنوي احساس نمي‌كنند و در جامعه اين القا صورت گرفته كه شما مي‌توانيد آن رفتارها را داشته باشيد و در عين حال عدالت داشته باشيد. در جاهايي كه تبعيض و اجحاف‌هايي صورت مي‌گيرد، اگر ما بتوانيم تفسير درستي از اين مسائل براي دنيا ايجاد كنيم، يعني تفسير خاصي از عدالت و معنويت و اخلاق را براي جوامع بشري جا بيندازيم و احساس كنند كه اين اخلاق ديگر با آن ناهنجاري‌هاي اخلاقي فرقي ندارد و بشر مي‌تواند مجذوب اين مسائل بشود، يعني شما هيچ جا موضع‌گيري در برابر اين حقايق را نمي‌بينيد، ولي او گمانش بر اين است كه آن ارز‌ش‌ها با اين ضد ارزش‌ها قابليت انطباق را دارد. اگر شما اين اخلاقيات را به گونه‌اي براي او تصوير كنيد كه او احساس كند ناهنجاري‌ها با اين‌ها سازگاري ندارد آن موقع مي‌نشيند و فكر مي‌كند تا يكي را انتخاب كند. نمي‌شود انساني خواهان عدالت باشد و ارزش‌هاي انساني و معنوي را ناديده بگيرد.

متأسفانه ما در اين حوزه‌ها در عرصه‌هاي جهاني كارآيي لازم را نداريم و كارهاي معرفتي بسيار كم انجام مي‌دهيم وگرنه خيلي از ذهنيت‌ها نسبت به اين مسائل دگرگون مي‌‌شود. وقتي در دنيا از اين قيام سخن به ميان مي‌آيد، اين‌طور در باره‌اش صحبت مي‌كنند كه يك كسي بوده قيام كرده و كشتاري صورت گرفته و فكر مي‌كنند كه فصل اين‌گونه قيام‌ها تمام شده، در صورتي‌ كه اگر شما آن جنبه‌هاي اخلاقي قضيه را در نظر بگيريد متوجه مي‌‌شويد كه او (امام حسين (عليه‌السلام)به عنوان يك مصلح مي‌خواهد اين كار را بكند و چاره‌اي نمي‌‌بيند كه اصلاحاتش را در پي يكسري حركت‌هاي انقلابي و مبارزه‌اي انجام دهد. ولي در جامعه‌اي هم ممكن است همين فرد ديگر نياز به قيام و شمشير پيدا نكند و احساس كند كه مي‌تواند آرمان‌هاي اخلاقي و انساني را از طريق رسانه‌ها، كتاب و مسائل ديگر القا كند.

در واقع ما بايد غايات حركت قيام‌ حسين (عليه‌السلام) و ساير ائمه را مورد فهم و بررسي قرار بدهيم و به عنوان شيعه  دنبال  اين غايات باشيم، حالا لزومي ندارد كه امروزه با همان ابزاري كه آن‌ها به دنبال آن بودند، دنبال آن غايات باشيم، چون ابزارها متفاوت است. لزومي ندارد يك جنگ وسيعي را راه بيندازيم تا قيام حسين (عليه‌السلام) را به مردم معرفي كنيم. مردم خود تشنه‌ حقايق معنوي و انساني هستند.

آيين‌هاي عاشورايي كه در جامعه ما رايج است و قدمت دارد و تبديل به سنت‌هاي ما شده دركنار آيين مذهبي يك آيين‌ ملي هم است. به نظر مي‌رسد در اين آيين‌ها بيشتر تأكيد بر مظلوميت اين حركت و عواملش و شخص حضرت شده تا مصلح بودنش، يعني اصلاحگري حضرت آن‌قدر كه به مظلوميتش تأكيد مي‌شود برجسته نمي‌شود. اين قضيه را از جنبه‌ آسيب‌شناسي بررسي فرماييد.

چيزي كه در واقعيت تاريخي قضيه است اين است كه مظلوميت حسين (عليه‌السلام) واقعاً يك مظلوميت تاريخي است كه نظير آن را در جايي نمي‌بينيم و اين يك واقعيت اجتناب ناپذير است. وقتي خود واقعه را مورد تحليل قرار مي‌دهيم به اين جا مي‌رسيم كه ديگر دشمن به زن و بچه ترحمي نمي‌كند و به اعمال غيرانساني متمسك مي‌شود.

در واقع بحث اين است كه شما وقتي مي‌خواهيد جايي بيان واقعيت كنيد بحث مظلوميت را بيان مي‌كنيد، ولي يكجا ناظر به نتايج آن هستيد، يعني بحث اين نيست كه واقعه تاريخي را مطرح كنيد. بحث اين است كه واقعه تاريخي به دنبال يكسري دستاورد‌هايي بوده. آنجاست كه متأسفانه ما به خود واقعه خيلي توجه داريم، ولي به دستاوردهاي اين واقعه كمتر توجه نشان مي‌دهيم، يعني فكر  مردم را با اين قضيه مشغول مي‌كنيم. نمي‌خواهيم آن را حذف كنيم، چون يكسري از واقعيت‌ها در پرتو همان واقعه قابل انطباق است. گاهي اوقات تمركز ما بيشتر از خود واقعه و شناسايي ظرايف واقعه است كه طرف مقداري تاريخ مي‌داند و يك مقوله تاريخي را بررسي مي‌كند و هدفي كه پشت واقعه بوده را گم مي‌كند. يعني مي‌بيني كساني به عنوان شيعه هستند كه اين وقايع را دنبال مي‌كنند و يا به آن اهداف مي‌رسند يا نه، تلاشي صورت مي‌گيرد براي اينكه به حقيقت دين نزديك شوند.

شكل بيان وقايع عاشورا اهميت دارد و شايد جامعه ما معطوف به خود رخداد است تا نتايج و تبعات آن. وقتي ما مي‌گوييم دنيا به سمت معنويت و عدالت است، بايد مظاهري را در زندگي خودمان ببينيم. كسي كه مدعي معنويت است بايد اين امر در زندگي‌‌اش مشهود باشد.

بحث حزن در مسئله‌ عاشورا و اينكه انسان ناراحت باشد و واقعه را به خاطر بياورد و اشكي بريزد توصيه شده، ولي خيلي از حركت‌هايي كه در جامعه ما شكل مي‌گيرد كسي موافقش نيست. اين نمادها كه گاهي برجستگي پيدا مي‌كند، يعني احساس مي‌كنيم عاشورا وقتي خوب است كه بزرگترين عكس‌ها را بزنيم و... در حالي كه در طول تاريخ، شيعه هميشه با تصوير‌سازي ائمه مخالف بوده است كه اين حسن بزرگي بوده و نشان مي‌دهد براي شيعه فكر ، اخلاق، منش و سيره فرد اهميت دارد. شيعه به دنبال اين است كه سيره فرد را مورد فهم قرار دهد نه اينكه چه شكل و ظاهري داشته كه متأسفانه امروزه به اشكال مختلف ديده مي‌شود و حتي نوحه‌هايي كه خوانده مي‌شود موجب ناراحتي است.

اين حركت‌ها و تفكرات خيلي جديد است. اينكه چرا جنبه‌ مظلوميت حضرت بر جنبه حماسي و اصلاحگري حضرت برتري داده مي‌شود. اين حركت‌هايي است كه دستگاه‌هاي مختلف با آن برخورد مي‌كنند. اين حركت‌ها و مقابله‌ها چقدر جوابگو است و با چه سرعتي مي‌توان انجام داد؟

وقتي سخن از نوع انحرافات كه پيش مي‌آيد برخوردمان، نبايد برخورد قهري باشد. بحث ما يك بحث جهت‌گيري فرهنگي است، يعني كساني كه  اهل فرهنگند دچار اشتباه مي‌شوند. يكسري از كارهايي كه در اين زمينه مي‌توانيم انجام دهيم اين است كه خود علما و روحانيون كه در مساجد هستند، هم مي‌توانند به اين مسائل بپردازند. در عين اينكه حركت‌ها و عزاداري‌هاي مردم را مدح مي‌كنند، دركنارش مي‌توانند به اين انحرافاتي كه صورت مي‌گيرد اشاره كنند، چون خود مردم هم گوش مي‌كنند. فرض كنيد يك روحاني در يك مسجد حرف بزند، يك شهيد مطهري يك كتاب حماسه حسيني بنويسد، شايد چندان به گوش بعضي‌ها آشنا نباشد، ولي وقتي فراگير شود، يعني فردي كه از يك مسجد به مسجد ديگر مي‌رود و ببيند كه آن مسجد هم همين حرف‌ها را مي‌زنند، با انحرافات آشنا مي‌شود. اينكه ما در ماجراي عاشورا به جسم خودمان صدمه بزنيم مورد تحقير همگان است. دليلي ندارد كه ما براي بزرگداشت اين روز به خودمان صدمه‌ جسمي بزنيم. خب، وقتي اين مسائل را همه بازگو كنند فرد در فكر و انديشه فرو مي‌رود كه چيزي هست و به فراگير شدن اين امر خيلي كمك مي‌كند.

روحانيت بايد دنبال راه‌ كاري باشند كه در عين اينكه اين احساس را حفظ كنند آن را تعميم داده و جهت مناسب هم به اين احساس بدهند. اين احساس وقتي معناي درست خودش را پيدا مي‌كند كه در راستاي اهداف مورد نظرش به كار برود. لذا آن چيزي كه به نظر من روحانيون و حتي خود دانشگاهي‌ها هم بايد به آن توجه كنند آگاهي دادن درست به مردم است.

آدرس : http://www.ido.ir/a.aspx?a=1386110803

مسلم نامه را گرفت و به کوفه آمد. اهل کوفه از نامه امام حسین (علیه السلام) و آمدن مسلم شاد شدند و او را در خانه مختاربن ابی عبیده ثقفی جای دادند. شیعیان به دیدن مسلم می آمدند و هر دسته ای که وارد می شدند، مسلم نامه امام حسین(علیه السلام) را می خواند. اشک شوق از دیدگان آنان جاری می شد و بیعت می کردند، تا این که هجده هزار نفر با او بیعت نمودند.

با تشکر از سایت رهبری

نیایش های عاشورایی

واقعه کربلا، هم دردناکترين واقعه و هم بزرگترين نهضت اصلاحي تاريخ اسلام است.

امام سجاد، از کساني است که از ابتدا در اين حرکت حضور داشته و از پيام رسانان محوري و فعال بوده و در ساختن ذهنيت مردمان پس از حادثه کربلا، نقش اساسي و مهم ايفا کرده است. جاي بسي تاسف است که محققان ، نويسندگان و تاريخ نگاران آن گونه که شايسته است به شناساندن ايشان نپرداخته و ابعاد وجودي و زندگي ايشان را تبيين نکرده اند. آنچه در پي مي آيد، نگاهي آسيب شناسانه به يافته ها و گمانه هاي نگارنده درخصوص علل مهجوريت حضرت زين العابدين (ع) است ؛ باشد که بزرگان انديشه به تحقيق بيشتري در اين رابطه بپردازند.

1- مقتل نويسي و تاريخ نگاري روايي بيشترين حجم را در واقعه کربلا به خود اختصاص داده است و حتي معاصران کمتر از روشهاي جديد براي تحليل وقايع تاريخ اسلام ، بخصوص واقعه کربلا بهره برده و مي برند. يکي از مضرات اين نوع تاريخ نگاري اين است که نقش افراد در شکل گيري ، تکوين و تداوم يک حرکت اجتماعي همچون حرکت امام حسين (ع) بخوبي تبيين نمي شود؛ زيرا اين نوع نگاه اولا کميت گراست نه کيفيت گرا؛ ثانيا ظاهرگراست ، نه باطن گرا. با رويکرد مقتل نويسي و تاريخ نگاري روايي ، امام سجاد فردي ضعيف و بيمار معرفي مي شود؛ به گونه اي که حضرت زينب پرستار اوست و خبرهاي وارده از ميدان جنگ را کنترل و سانسور مي کند که نکند با رسيدن پيامي ، امام سجاد(ع) قالب تهيه کند؛ در هنگام اسارت نيز بيش از کودکان از او مواظبت مي کند و در مجلس ابن زياد جان او را نجات مي بخشد. در هنگام اسارت همچون بردگان ذليلي که به غل و زنجير کشيده شده اند و با نگاهشان طلب ترحم و اشک مي کنند معرفي مي شود. در طول تاريخ مداحان ملانما و منبري هاي مداح نيز بسيار بر اين طبل کوبيدند و نتيجه اين شد که چهره واقعي او پنهان شد و از ايشان چهره اي بيمار، ضعيف و منزوي نمايان شد، به گونه اي که نسل امروز نمي تواند هيچ گونه رابطه اي با او برقرار کند. درست است که حضرت زينب (س) در مدت اسارت براي حفظ و از خطر رهانيدن حجت خدا - حضرت سجاد(ع) - مي کوشيد نقش هدايتي و رهبري خود در کاروان اسيران را بيشتر کند تا حضرت علي بن الحسين (ع) کمتر مورد توجه قرار بگيرد و از خطر مرگ برهد، ولي اين بدين معنا نيست که حضرت زينب رهبري و هدايت تام را به عهده داشته و امام سجاد(ع)، به کناري نشسته و نظاره گر بود؛ بلکه حضرت ، امام بود، حتي براي حضرت زينب ؛ به همين علت تمام تصميم گيري ها و اقدامات با هدايت ، رهبري و نظارت غيرعلني امام (ع) شکل مي گرفت. پس چرا نقش حضرت زينب اين همه برجسته و نقش حضرت زين العابدين اين همه کم رنگ شده است؟ به نظر مي رسد نوع تاريخ نگاري و عملکرد مداحان و منبري ها، نقش اساسي را در اين امر بازي کرده اند؛ زيرا مردم با يک زن اسير و بي پناه راحت تر همگن و همنوا مي شوند و او را همراهي مي کنند.

2- فضاي پليسي و رعب انگيزي که پس از واقعه کربلا بخصوص در زمان زندگي حضرت سجاد(ع) حاکم شد، باعث شد امام (ع) نقش اجتماعي و حتي علمي کمتري داشته باشد و بيشتر به دعا و نيايش رو آورد. اگرچه امام (ع) بسياري از آنچه را مورد نياز جامعه خود تشخيص داده اند، در بستري از دعا و مناجات به پروردگار عرضه داشته اند، ولي تفسيري که از بعد عبادي و نيايشي آن حضرت ارائه شده ، به جاي معرفي ايشان به مهجوريت وي کمک کرده ، زيرا بعد منزوي بودن ايشان را تقويت کرده است.

3- به نظر مي رسد زندگي امام سجاد(ع) تحت الشعاع واقعه کربلا قرار گرفته و محققان و نويسندگان به زندگي قبل و بعد از واقعه کربلاي امام (ع) کمتر پرداخته اند به همين دليل اطلاعات زيادي درباره زندگي پس از واقعه کربلا از ايشان در دست نيست ، در حالي که امام (ع) حدود 34 يا 35 سال امامت کرد.

4- بعد علمي ، اجتماعي و عرفاني امام (ع ) که در رساله حقوق ، صحيفه سجاديه و کلمات قصار به يادگار مانده از ايشان متبلور است ، به زبان روز و روشهاي جديد معرفي و تبيين نشده است ، اگرچه بيش از 60 شرح و چندين ترجمه از صحيفه ارائه شده و رساله حقوق چندين چاپ مستقل و غيرمستقل و ترجمه داشته است ، ولي بخش زيادي از اينها مربوط به گذشته بوده و تحقيق ، ترجمه و تفسير جديد و مورد قبولي براي نسل امروز ارائه نشده است.

5- نوع نگاه برخي به واقعه کربلا نيز بر شدت مهجوريت امام سجاد(ع) افزوده است. به اين معنا که عده اي مي پرسند چرا امام سجاد(ع) پس از واقعه جان گداز و دردناک کربلا به جاي حرکتهاي براندازانه و قهري به دعا و نيايش روآورد؟ به نظر مي رسد، اين سوال از ناحيه کساني مطرح مي شود که از واقعه کربلا يک روي سکه را ديده اند. ظالم و مظلوم ، قاتل و مقتول ، شلاق و اسارت ، اسبهاي تازه نعل کرده و پيکرهاي پاره و برهنه ، تير سه شعبه و گلوي نازک ، عطش و تنهايي و غيره ، ولي کمتر متوجه چهره هاي ديگر کربلا ازجمله چهره عرفاني و انساني کربلا بوده اند و عنايت نکرده اند که واقعه کربلا يک حرکت مقطعي و در زمان نيست تا يک چهره و يک روش براي ادامه داشته باشد، بلکه يک حرکت و واقعه فرازماني و فرامنطقه اي است که غفلت از آن و از همه جانبه ديدن واقعه ، غفلت از اهداف امام حسين (ع) و شهيدان و جان باختگان کربلاست. امام سجاد(ع ) اولين کسي است که به اين موضوع وقوف پيدا کرده و صحيفه سجاديه و نيايش هاي ذوبطون و ذوابعاد حضرت سجاد(ع) حاصل اين نگاه و توجه است. امام سجاد(ع) واقعه کربلا را تراژدي و سياه نمي ديد، بلکه از نظر ايشان ، اين واقعه يک صحنه عاشقانه ، زيبا، دلربا و ايثارگرانه بود. علاوه بر آن که دست قساوت ستمگران را مي ديد، روح عاشق و ايثارگر و پرگذشت امام حسين (ع) را نيز مي ديد و از محبت و عشق لبريز مي شد. گذشت ، زيباترين حادثه عالم انساني است و هر چه اين گذشت عظيم تر باشد، آن زيبايي وسيع تر و عميق تر است و عميق ترين گذشت ها، در کربلا اتفاق افتاد و اين حقيقت را بيش و پيش از همه امام سجاد(ع) چشيد و درک کرد. امام زين العابدين به امام حسين (ع) به چشم پاکبازي مطلق که مجسمه زيبايي مطلق بود نگاه مي کرد. سيدالساجدين مي دانست که قلم بطلان بر همه دارايي هاي خود کشيدن ساده نيست ؛ بلکه سري مي خواهد به رفعت سماوات ، دلي مي خواهد به وسعت کائنات و سينه اي مي خواهد شرابخانه عالم. حادثه کربلا براي امام سجاد(ع) عبارت بود از رهيدن از زندان تن ، گشودن مخزن اسرار الهي ، به نوارسيدن و به نوارساندن بي نوايان و پريدن سبک روحانه مرغان عاشقي که خواستار رهايي از قفس تن بودند. از نظر امام (ع) کربلا آخرين منزل سلوک و عروج است که عده اي عاشقانه ترين نيايش ها و نجواها را با معشوق خود داشتند. اين که حضرت زينب (س) فرمود «ما رايت الا جميلا» حقيقت واقعي و انکارناپذيري بود. امام سجاد(ع) در کربلا زيباترين چهره ها را ديد که در اوج شعور، آگاهي ، احساس مسووليت و فداکاري تا قله شهادت رفتند و عاجزانه و خاشعانه به خاک افتادند و در مقابل معشوق و محبوب نيايش کردند. امام سجاد(ع) گوهر واقعه کربلا را بندگي مي ديد و گوهر بندگي را نيايش ؛ به همين دليل پس از واقعه کربلا وجه غالب زندگي ايشان نيايش است. اگرچه نيايش هاي ايشان پر است از مضمون هاي سياسي ، اجتماعي ، فرهنگي ، اخلاقي ، نظامي و غيره و مي توان آن را به عنوان شيوه مبارزه ايشان معرفي کرد، ولي خود نيايش نيز براي امام سجاد(ع) موضوعيت دارد نه فقط به عنوان مبارزه با طاغوت که به عنوان پيام اصلي و اساسي امام حسين و واقعه کربلا. از اين منظر آشکار مي شود که زندگي امام سجاد(ع) ادامه کربلا و خود ايشان پيام رسان کربلاست و ايشان در تمام زندگي با نيايش از گوهر و حقانيت کربلا دفاع کرده اند. نوشته را با چند سخن حکيمانه از ايشان به پايان مي بريم. محبوب ترين شما نزد خدا کسي است که کردارش بهتر باشد؛ آن که رغبتش بدانچه نزد خداست بيشتر است ، کردار او نزد خدا ارجمندتر است ؛ آن که (از خدا) بيشتر بترسد از عذاب خدا زودتر رهانيده شود؛ آن که خوشخوي تر است به خدا نزديک تر است ؛ آن که نعمت بر زن و فرزند خود گسترده تر دارد خدا از او خوشنودتر است و گرامي ترين شما نزد خدا پرهيزکارترين شماست. پسرک من! خشم خود را بر مردمان ، اندک اندک فروخور! که داشتن شتران سرخ مو پدرت را چنان شادمان نمي کند که خشم خود را بر مردمان فروخوردن و بردباري ، ياري بزرگ و ياوري نيرومند است. پسرک من! بر بلا شکيبا باش و به حقوق ديگران تجاوز مکن و کسي را در کاري ياري مکن که زيان آن براي تو، بيش از سود آن براي اوست. کسي که بدانچه خدا نصيب او کرده قناعت کند، بي نيازترين مردمان است.

بسم رب المهدی

با عرض تسلیت به مناسبت حلول ماه خونین محرم  ماه غم و اندوه ماهی که لبخند رو از لب شیعه تا قیامت برد و ضمن تسلیت به مناسبت حمله ی وحشیانه ی رژیم غاصب ،خونخوار و صهیونیستی اسرائیل

این صدای کاروانی آشناست

این نوا از حنجر خون خداست

بارها را بر زمین منزل کنید

این زمین پر بلا کرب و بلاست

این زمین بوی جدایی می دهد

مشهد پور عزیز مصطفاست

یا ابالفضل ای علمدار حرم

خمیه ها بر پا به دشت  نینواست

زینبم جان تو جان دخترم

گریه هایش آتش این ماجراست

این علی اکبرم این قاسمم

خنده های اصغرم پر محتواست

بوی سیب می آید از این سرزمین

این زمین پر بلا عرش خداست

چند روزی بعد از این غوغا شود

چون سر اباب ما از تن جداست

و یک رباعی برای عرض تسلیت به صاحت  مقدس و منور

 حضرت صاحب عج الله فرجه

عصر عاشورا خدایا باز هم تکرار شد

بر سر غزه خدایا کینه ها آوار شد

کودکان و دختران خونین وگریان می دوند

از غم غزه دل صاحب زمان غمدار شد

اللهم عجل لولیک الفرج 

 با تشکر از :

http://www.mohsenmoosaie.persianblog.ir/

چنان كه وقتى بنا بر مصالح اسلام و جامعه مسلمانان و به دستور خداوند بزرگ , امام حسن (ع ) مجبور شد كه با معاويه صلح كند و آن همه ناراحتيها را تحمل نمايد, امام حسين (ع ) شريك رنجهاى برادر بود و چون ميدانست كه اين صلح به صلاح اسلام ومسلمين است , هرگز اعتراض به برادرنداشت و حتى يك روز كه معاويه , در حضور امام حسن (ع ) وامام حسين (ع ) دهان آلوده اش را به بدگويى نسبت به امام حسن (ع ) و پدربزرگوارشان اميرمؤمنان (ع ) گشود, امام حسين (ع ) به دفاع برخاست تا سخن در گلوى معاويه بشكند و سزاى ناهنجاريش را به كنارش بگذارد, ولى امام حسن (ع ) او را به سكوت و خاموشى فراخواند, امام حسين (ع ) پذيرا شد و به جايش بازگشت , آن گاه امام حسن (ع ) خود به پاسخ معاويه برآمد, و با بيانى رسا و كوبنده خاموشش ساخت .

سپاس آن نور مطلقی که سخن از ستودن آن عاجز و حسابگران از شمارش نعمات وافرش درمانده  ، نور وجودی بخش که افکار ژرف اندیشان  ،  ذات او را درک نمی کند و دست غواصان دریای علوم به ابتدا و انتهای نورش نخواهد رسید .

 عزیز مهربانی که برای درک وجودی  صفات  او حد و مرزی وجود ندارد، نور وجودی بخشی که در ارتزاق نورش به مخلوقات وقت  و زمانی نمی شناسد و لطفش دائم و همیشگی است.آ ن نور قدرتمندی که به رحمت خود عشق وبندگی را آفریدتاهمه موجودات از اضطراب و لرزش به آرامش وسکون برسند.

سپاس ستایش آن رئوف و مهربانی که چون دنیا با همه گستردگی گاهی برای عاشقان تنگ می شوداوبه لطف خود گناهان بندگان بیامرزد وبه قلبشان شرح عنایت می کند ؛وهمه این خوبی ها ازآن نور مطلق بی مثال است.

اذا ضاقت علیهم الارض بما رحبت وضاقت علیهم انفسهم وظنوا ان لا ملجا من الله الا الیه  ثم تاب علیهم لیتوبوا ان الله هو تواب الرحیم (توبه/118)

سرآغاز دین خداشناسی  است  وکمال شناخت محبوب عالم باور  داشتن به او(جل اعلی)وکمال باور داشتن نور مطلق شهادت به یگانگی اوست وکما ل توحید ؛اخلاص وکمال اخلاص؛نورمطلق را از صفات مخلوقات جداکردن است.

مهربان عالم نور هستی بخش زمین و آسمان است؛مثل نورش به چراغ منوری می ماند که در آن چراغ ؛ چراغ منوردیگری باشد.مشکاتی از نور که نور در نور است .

فوران نور ؛تشعشع نور مطلق ؛نور زیبا ومطلقی که طلوع و غروب آن از شرق وغرب نیست؛اصلا طلوع و غروبی ندارد که شرق وغربی داشته باشد؛لجه ای از نور کامل که  هیچ  مخلوقی تاب و توان آن را ندارد ؛وجود منیری که منیره  وجودش  بی آنکه آ تشی بر آن  باشد جهان را روشنی می بخشد.

پرتو آن نور حقیقت  بر نور معرفت قرار گرفته و همه خلایق به نور وجودی بخشش هدایت می شوند وآ ن  مهربان عالم برهمه امور دانا است .

 الله نور السموات و الارض مثل نوره كمشكوه فيها مصباح المصباح في زجاجه الزجاجه كانها كوكب دري يوقد من شجره مباركه زيتونه لا شرقيه و لاغربيه يكاد زيتها يضي‌ء ولو لم تمسسه نار و نور علي نور يهدي الله لنوره‌ي من يشاء و يضرب الله الا مثال للناس و الله كل شيء عليم» خداوند نور آسمانها و زمين است. مثل نور خداوند همانند چرا غزافي است كه در آن چراغي (پرفروغ) باشد آن چراغ در حبابي قرار گيرد، حبابي شفاف و درخشنده همچون يك ستاره‌ي فروزان. اين چراغ با روغني افروخته مي‌شود كه از درخت پربركت زيتوني گرفته شد كه نه شرقي است و نه غربي. روغنش آنچنان صاف و خالص است كه نزديك است بدون تماس با آتش شعله‌ور شود نوري است بر فرار نوري، و خدا هر كس را بخواهد به نور خود هدايت مي‌كند و خدا بر مردم مثلها مي‌زند و خداوند به هر چيزي داناست.