پاسخگوي جوانان در مسائل اعتقادي ،‌ اخلاقي و احكام

هفته گذشته مقام معظم رهبري ضمن ديدارشان از کردستان بيانات روشنگرانه اي داشتند که در اين بين رهنمودهايي را در مورد انتخابات رياست جمهوري بيان فرمودند.

1- «ملت ايران در انتخابهاى خود - معيارهاى انتخابات را من آن روز عرض کردم، اين هم مکمل آنهاست - توجه کند؛ کسانى با رأى ملت سر کار نيايند که در مقابل دشمنان بخواهند دست تسليم بالا ببرند و آبروى ملت ايران را ببرند. کسانى سر کار نيايند که بخواهند با تملق‏گوئى به غرب، به دولتهاى غربى، به دولتهاى زورگو و مستکبر، به خيال خودشان بخواهند براى خودشان موقعيتى در سطح بين‏المللى دست و پا کنند. اينها براى ملت ايران ارزشى ندارد. کسانى سر کار نيايند که دشمنان ملت ايران طمع بورزند که به وسيله‏ى آنها بتوانند صفوف ملت را از هم جدا کنند، مردم را از دينشان، از اصولشان، از ارزشهاى انقلابى‏شان دور کنند. ملت بايد آگاه باشد. اگر کسانى بر سر کار بيايند که در مراکز گوناگون سياسى يا اقتصادى به جاى اينکه به فکر ادامه‏ى راه امام و ارزشها و اصول ترسيم شده‏ى به وسيله‏ى امام باشند، به فکر به دست آوردن دل فلان قدرت غربى و فلان مستکبر بين‏المللى باشند، براى ملت ايران مصيبت خواهد بود. اين آگاهى براى ملت لازم است.» (28 ارديبهشت ، جمع مردم بيجار)

2-  «امروز و در دوران عظمت اسلام، سربلندى نظام اسلامى و سربلندى ملت ايران به خاطر مواضع ضد استکبارى‏اش، آدم مى‏بيند اگر کسى در تريبونهاى جهانى در مقابل آمريکا و اسرائيل و صهيونيسم و هم‏پيمانانشان بايستد و صريح حرف بزند، يک عده‏اى اين جا خجالت ميکشند! دست به دست هم ميمالند وميگويند: آقا! آبرويمان رفت! مثل همان خجالت کشيدنى که در دوران طاغوت، از نماز خواندن يکى ميبردند. چرا خجالت بکشيم؟! مواضع صريح ملت ايران - و بخصوص جوانها - در مقابل ظلمها و ستمهاى بين المللى هرگز نبايستى متوقف بشود.» (27 ارديبهشت ، جمع دانشجويان کردستان)

3- «ما افتخار ميکنيم که ملت ما، دولت ما، مسئولين ما، جوانان ما و فرزانگان ما در همه‏ى اين سالها نسبت به اين قضايا بى‏تفاوت نبودند؛ اعلام موضع کردند، ابراز نفرت کردند. اين روحيه را ملت ايران نبايد از دست بدهد. اين روحيه را از دست ندهيد؛ بخصوص شما جوانها. يک عده‏اى ميخواهند مطلب را واژگونه نشان بدهند؛ اعتراض ميکنند آقا! چقدر ميگوئيد مرگ بر فلان، مرگ بر فلان. اعتراض ميکنند چرا جنايات آمريکا را يا صهيونيستها را يا هم‏پيمانانشان را در تريبونهاى جهانى علنى مطرح ميکنيد. بايد مطرح کرد، بايد گفت. ملتها درس ميگيرند. »(27 ارديبهشت ، جمع دانشجويان کردستان)

تصور مي کنم اين رهنمودها براي حق جويان ، روشنگر و ابهام زدا است . گر در خانه کس است يک حرف بس است!!

و اربعين از رازهاي هستي است و اربعين حسين (ع) روز بسط لطف اوست بر پيروان و دوستدارانش. و در مقام حسين (ع) همين بس كه در زيارت اربعينش خطاب به جدشان محمد مصطفي (ص) و پدر بزرگوارشان حضرت علي (ع) و مادر گراميشان فاطمه (س) ميگوييم كه خداوند عزاداري شما را در رثاء حسين (ع) فبول فرمايد.
 

 اربعين در فرهنگ عاشورا

در فرهنگ عاشورا، اربعين به چهلمين شب شهادت حسين بن علي(ع) گفته ميشود که مصادف با روز بيستم ماه صفر است. از سنتهاي مردمي گرامي داشت چهلم مردگان است، که به ياد عزيز فوت شده خويش، خيرات و صدقات ميدهند و مجلس ياد بود  بر پا ميکنند، در روز بيستم صفر نيز، شيعيان، مراسم سوگواري عظيمی را در کشورها و شــــهرهاي مختلف به ياد عاشوراي حسيني بر پا ميکنند. عاشقان و پيروان آن امام، در سحال اســـــرار اربعين به ذکر پرداخته و  باران اشکبار  چشم خويش را با مظلوميت حسين و يارانش پيوند مي زنند. اين راه، راه تداوم عشق است و بي گمان هيچگاه بي رهرو نخواهد بود.

 نخستين اربعين

در نخستين اربعين شهادت امام حسين (ع)، جابر بن عبدالله انصاري و عطيه عوفي موفق به زيارت تربت و قبر سيد الشهدا شدند. بنا به برخي نقلها، در همان اربعين، کاروان اسراي اهل بيت (ع) دربازگشت از شام و سر راه مدينه، از کربلا گذشتند و با جابر ديدار کردند. البته برخي از مورخان نيز آن را نفي کرده و نپذيرفته اند، از جمله مرحوم محدث قمي در «منتهي الامال» دلايلي ذکر ميکند که ديدار اهل بيت از کربلا در اربعين اول نبوده است. به هر حال، تکريم اين روز و احياي خاطره غمبار عاشورا، رمز تداوم شعور عاشورايي در زمانهاي بعد بوده است.

 اربعين و عرفان

 اربعين از رازهاي هستي، خصوصيت عدد چهل و اسرار نهفته در آن براى ما روشن نيست. البته چه بسا، با توجه به ويژگى ‏هاى انسان، «چهل بار» تكرار يك رفتار پسنديده موجب ملكه  معنوى و تعميق آن رفتار و قابليت نزول فيض خاص خداوند مى ‏شود. در فرهنگ اسلامى هم عدد چهل (اربعين) جايگاه ويژه اى دارد. چله نشينى براى رفع حاجات، حفظ كردن چهل حديث، اخلاص چهل صباح، كمال عقل در چهل سالگى، دعا براى چهل مؤمن، از اين نمونه هاست.

آمده است که چون حضرت موسي (ع) را قابل استماع کلام بي واسطه خداوند ميکردند چهل روز به خلوت فرستادند و خداوند فرمود: «… و اذا واعدنا موسي اربعين ليله »

پيامبر حکيم (ص) فرمود:

« من اخلص لله اربعين يوماً فجر الله ينابيع الحكمة من قلبه على لسانه»: هر كس چهل روز فقط براى خداوند تعالى اخلاص چشمه های خداوند ورزد حكمت را از قلبش بر زبانش جارى مى‏ سازد.»

صاحب مرصاد العباد، عارف نامي نجم الدين شيرازي نيز گفته است: "و عدد اربعين را خاصيتي است در استکمال چيزها که اعداد ديگر را نيست." چنانکه در حديث صحيح آمده است:

ان خلق احدکم بجمع في بطن امه اربعين يوما ثم يکون علقه مثل ذلک.

و خواجه عليه السلام ظهور چشمه هاي حکمت از دل بر زبان را اختصاص اخلاص اربعين صباحا فرموده است، و حوالت کمال تخمير طينت آدم عليه السلام به اربعين صباحا کرد و از اين نوع بسيار است."

 زيارت اربعين (صوت)

غريبانه (تصويري)    

يا حسين(تصويري)  

سوگواري(تصويري) 

http://www2.irib.ir/occasions/moharam/Arbaeen/arbaeen.HTM

عزاداری از نگاه امام(ره) محمدامین پورامینی

یکی از نقاط برجسته زندگانی امام خمینی عشق وولای او نسبت به اهل بیت عصمت وطهارت (ع)، بویژه ساحت مطهر حضرت سید الشهدا(ع) بود، بیاد دارم پس از بازگشت امام به قم در روز هشتم محرم، ایشان به بیت قدیمی خود واقع در یخچال قاضی حاضر شدند، ودر مجلس عزاداری شرکت جستند، با ورود به مجلس مردم که از حضور امام به وجد آمده بودند به سمت ایشان نشستند، امام با صدای بلند فرمود: به سمت منبر بنشینید، مردم رو به سمت منبر نشستند به گونه ای که امام در سمت چپ آنان قرار گرفت. خطیب منبر آقای یثربی بود، پس از مقدمه چینی روضه حضرت علی اکبر (ع) را خواند، در این هنگام حضرت امام دستمال سفیدی را از جیب خود بیرون آورده وگریه کردند، در این اثنا خطیب منبر از وقت استفاده کرد ویادی از فرزند امام مرحوم حاج آقا مصطفی خمینی کرد، دیدم امام دستمال را از روی پیشانی خود برداشت، ودر حدود یک دقیقه که سخن از فرزند دلبند وی بود به آرامی نشست، آنگاه که خطیب منبر روضه علی اکبر (ع) را از سر گرفت باز دستمال را بر پیشانی نهاد وگریه کرد. متوجه شدم که این مرد بزرگ نمی خواست به اندازه یک دقیقه هم اشک بر علی اکبر (ع) را با اشک بر فرزندش درهم آمیزد..

به هنگام حضور در نوفل لوشاتو در فرانسه نیز مجلس عزای حسینی را بپا کرد، وخبرگزاری های جهان که برای اولین بار با این صحنه مواجه شده بودند، گریه وی را در ماتم حسین بن علی (ع) دیدند ومخابره کردند.

پیش از آن حضور 14 ساله وی در عراق، حضور پیوسته شبانه در حرم امیر مومنان علی (ع)، وحضور شبهای جمعه در حرم سید الشهدا نشان از عمق ولای او دارد.

وقبل از آن این جریان را -که مربوط به دوره طلبگی ایشان است- از مرحوم آیت الله نجفی مرعشی نقل شده است: در دوره ممنوعیت برگزاری مجالس عزای امام حسین (ع) - در دوره رضا خان-، با آقای خمینی در حجره نشسته بودیم، ایام عزای حسینی بود ومجالس ممنوع، دلمان گرفته بود، تصمیم گرفتیم یک مجلس دو نفری تشکیل بدهیم، قدری ایشان روضه خواند ومن گریه کردم، قدری من روضه خواندم وایشان گریه کرد، قدری ایشان نوحه خواند ومن سینه زدم، ومقداری من نوحه خواندم وایشان سینه زد.

عمق ارتباط وی ومیزان خلوص وی بقدری بود که مرحوم آیت الله اراکی میفرمود: اگر ایشان در رکاب حضرت سید الشهداء در کربلا حاضر می بود جزء شهیدان  قرار می گرفت.

جا دارد که برخی از سخنان ایشان را پیرامون اهمیت عزای حسینی ومجالس سوگواری ودسته جات عزاداری را بیاوریم:

- «روضه سید الشهداء برای حفظ مکتب سید الشهداء است. آن کسانی که می گویند روضه سیدالشهداء را نخوانید، اصلا نمیفهمند مکتب سید الشهداء چه بوده ونمیدانند یعنی چه، نمیدانند این گریه ها واین روضه ها حفظ کرده این مکتب را. الان 1400 سال است که با این منبرها با این روضه ها وبا این مصیبت ها وبا این سینه زنی ها ما را حفظ کرده اند.. سید الشهدا را این گریه ها حفظ کرده است مکتبش را، این مصیبت ها وداد وقالها حفظ کرده، این سینه زنی ها واین دستجات .. اینها حفظ کرده.. هیاهو میخواهد، هر مکتبی هیاهو میخواهد، باید پایش سینه بزنند، هر مکتبی تا پایش سینه زن نباشد، تا پایش گریه کن نباشد، تا پایش توی سر وسینه زدن نباشد حفظ نمیشود .. این گریه ها زنده نگه داشته مکتب سید الشهدا را، این ذکر مصیبت ها زنده نگه داشته مکتب سید الشهدا را. ما باید برای یک شهیدی که از دستمان میرود علم (پرچم) بپا کنیم، نوحه خوانی کنیم، گریه کنیم، فریاد کنیم.. این یک متینگ وفریادی است برای احیاء (زنده نگاه داشتن) مکتب سید الشهدا.. این روضه خوانی ها ومصیبت وگریه است که کشور شما را حفظ کرده .. با این هیاهو، با این گریه، با این نوحه خوانی، با این شعر خوانی، با این نثر خوانی ما میخواهیم مکتب را حفظ کنیم، چنانچه تا حالا هم حفظ شده است..». (صحیفه نور 8/ 69-71)

- «اسلام را تا حالایی که شما میبینید.. سید الشهدا زنده نگه داشته است. سید الشهدا سلام الله علیه .. همه جوانان خودش را، همه مال ومنال، هرچه بود، هرچه داشت.. در راه خدا داد، وبرای تقویت اسلام ، مخالفت با ظلم، قیام کرد.. ما که دنبال او هستیم ومجالس عزا را از آن وقت به امر امام صادق سلام الله علیه وبه سفارش ائمه هدی علیهم السلام، ما بپا میکنیم این مجالس عزا را.. اینها را باید حفظ کنید، اینها شعائر مذهبی ماست که باید حفظ بشود، اینها یک شعائر سیاسی است که باید حفظ بشود. بازیتان ندهند این قلمفرساها، بازیتان ندهند این اشخاصی که با اسماء مختلفه وبا مرامهای انحرافی میخواهند همه چیز را از دستتان بگیرتد، واینها میبینند که این مجالس، مجالس روضه، ذکر مصائب مظلوم در هر عصری مقابل ظالم قرار میدهد».. (صحیفه نور 10/ 30-32).

- «الان محرم است وهمه دستجات بیرون می آیند، ودستجات باید عزاداری بکنند. عزاداری مهم است». (صحیفه نور 10/ 239).

- «همین گریه ها نگه داشته ما را. گول این شیاطینی که میخواهند این حربه (سلاح) را از دست شما بگیرند، گول اینها را نخورند جوانهای ما، همین هاست که ما را حفظ کرده، همین ها هست که مملکت ما را حفظ کرده. تکلیف آقایان است روضه بخوانند. تکلیف مردم است دسته های شکوهمند بیرون بیاورند، دسته های سینه زن شکوهمند. البته از چیزهایی که بر خلاف مثلا چه هست از آنها پرهیز کنند، اما دسته ها بیرون بیایند، سینه بزنند، هر کاری که میکردند بکنند..». (صحیفه نور 10/ 218).

- «(این گفته که) امروز دیگر انقلاب کردیم، روضه دیگر لازم نیست از غلط هایی است که تو دهن ها انداختند، مثل این است که بگوییم امروز ما انقلاب کردیم دیگر لازم نیست که نماز بخوانیم! انقلاب برای این است، انقلاب کردیم که شعائر اسلام را زنده کنیم، نه انقلاب کردیم که شعائر اسلام را بمیرانیم. زنده نگه داشتن عاشورا یک مسئله بسیار مهم سیاسی عبادی است..ما ملتی هستیم که با همین اشک ها سیل جریان می دهیم وخرد میکنیم سدهایی را که در مقابل اسلام ایستاده است.. همین گریه هاست که کارها را پیش برده است، همین اجتماعات است که مردم را بیدار میکند.. مجالس سر جای خودش باید باشد، ومجالس عزل باید باشد، واهل منبر باید این شهادت امام حسین سلام الله علیه را زنده نگه دارند، وملت باید با همه قدرت این شعائر اسلامی را، خصوصا این را زنده نگه دارند، با زنده نگه داشتن او اسلام زنده می شود، «انا من حسین» که روایت شده است که پیغمبر فرموده است، این معنایش این است که حسین مال من است ومن هم از او زنده میشوم.. این مجالس را حفظ کنید .. اینها اسلام را در قلوب ما زنده نگه میدارد .. مجالس عزا را با همان شکوهی که پیشتر انجام میگرفت وبیشتر از او حفظ کنید..». (صحیفه نور 13/ 156- 158).

- «ان شاء الله روز عاشورا که جمعیت بیرون آمد، مراسم تعزیه حسین سلام الله علیه باید با قوت خودش باشد، ودر راه پیمائی ها همه اش مراسم امام حسین (ع) باشد..». (صحیفه نور 13/ 173).

- «عاشورا با «نه» خود، یزیدیان را در طول تاریخ نفی کرد». (صحیفه نور 14/ 264).

- «باید ماه محرم وصفر را زنده نگه داریم به ذکر مصائب اهل بیت علیهم السلام، که با ذکر مصائب اهل بیت علیهم السلام زتده مانده است این مذهب تا حالا، با همان وضع سنتی، با همان وضع مرثیه خوانی.. ما باید حافظ این سنت های اسلامی، حافظ این دسته جات مبارک اسلامی، که در روز عاشورا، در محرم وصفر، در مواقع مقتضی به راه می افتد تأکید کنیم که بیشتر دنبالش باشند، محرم وصفر است که اسلام را نگه داشته است، فداکاری سید الشهدا سلام الله علیه است که اسلام را برای ما زنده نگه داشته است. زنده نگه داشتن عاشورا با همان وضع سنتی خودش از طرف روحانیون، از طرف خطبا، با همان وضع سابق، واز طرف توده های مردم با همان ترتیب سابق که دستجات معظم ومنظم، دستجات عزاداری به عنوان عزاداری راه می افتاد. باید بدانید که اگر بخواهید نهضت شما محفوظ بماند، باید این سنت ها را حفظ کنید. البته اگر جنانچه یک چیزهای ناروائی بوده است سابق ودست اشخاص بی اطلاع از مسائل اسلام بوده، آنها باید یک مقداری تصفیه بشود، لکن عزاداری به همان قوت خودش باید باقی بماند، وگویندگان پس از اینکه مسائل روز را گفتند روضه را همانطور که سابق میخواندند ومرثیه را همانطور که سابق میخواندند بخوانند، ومردم را مهیا کنند برای فداکاری. این خون سید الشهدا است که خون های همه ملت های اسلامی را به جوش می آورد، واین دستجات عزیز عاشوراست که مردم را به هیجان می آورد، وبرای حفظ مقاصد اسلامی مهیا میکند. در این امر نباید سستی کرد..». (صحیفه نور 15/ 203- 204).

- «ما ملتی هستیم که با همین گریه ها یک قدرت 2500 ساله را از بین بردیم..». (صحیفه نور 16/ 210).

- «اگر قیام حضرت سید الشهدا سلام الله علیه نبود، امروز هم ما نمی توانستیم پیروز شویم، تمام این وحدت کلمه ای که مبدأ پیروزی ما شد، برای خاطر این مجالس سوگواری واین مجالس تبلیغ وترویج اسلام شد.. این محرم را زنده نگه دارید. ما هرچه داریم از این محرم است واز این مجالس.. اگر این مجالس وعظ وخطابه وعزاداری واجتماعات سوگواری نبود کشور ما پیروز نمیشد». (صحیفه نور 17/ 60- 62).

ودر وصیت نامه سیاسی -الهی خود آورده اند: « من اکنون به ملتهای شریف ستمدیده وبه ملت عزیز ایران توصیه میکنم که .. واز آن جمله مراسم عزاداری ائمه اطهار وبویژه سید مظلومان وسرور شهیدان حضرت ابی عبد الله الحسین صلوات وافر الهی وانبیاء وملائکه الله وصلحاء بر روح حماسی او باد هیچ گاه غفلت نکنند». (صحیفه نور 21/ 173)

نوشته شده توسط سید فاضلی در شنبه 1387/10/21 ساعت 1:48 موضوع ادبی(مقالات و اشعار مذهبی

مظلوميت امام حسين(ع) يك مظلوميت تاريخي است

گفتگو با دكتر مهدي نجفي‌افرا، استاد دانشگاه

دكتر مهدي نجفي‌افرا متولد 1343 داراي دكتراي فلسفه و دانشيار گروه فلسفه دانشگاه آزاد اسلامي واحد تهران مركز مي‌باشد. وي مقالاتي به زبان‌هاي فارسي و انگليسي و همچنين تأليفاتي در زمينه فلسفه و كلام اسلامي داراست كه از جمله مي‌توان به كتاب حركت و زمان در فلسفه اسلامي، معاد در فلسفه و كلام اسلامي و ترجمه و تصحيح تهذيب الاخلاق ابن‌مسكويه اشاره كرد. وي سابقه تدريس در دانشگاه علامه طباطبايي و دانشگاه تهران را نيز در كارنامه خود دارد. در ماه محرم به سراغ ايشان رفتيم تا در مورد منحصر به فرد بودن حركت و قيام‌ امام حسين (عليه‌السلام) گفت‌وگو كنيم. آنچه در ذيل آمده ماحصل اين گفت‌وگو است.

با توجه به اينكه زندگي تمام ائمه به‌جز 5 سال حكومت امام علي (عليه‌السلام) و مدت كوتاهي از خلافت امام حسن(عليه‌السلام) در دوران زمامداران غاصب گذشته، در اين ميان حركت امام حسين (عليه‌السلام) و قيامشان خيلي برجسته است. وجوه اين منحصر به فرد بودن و ممتاز بودن را براي ما بفرماييد.

البته همانطور كه خودتان اشاره كرديد همه ائمه شيعي به واسطه ارتباط درستي كه با تفكرات ديني اسلامي داشتند و در واقع خودشان مظهر و تجسمي از حقيقت اسلام بودند، بعد اجتماعي و سياسي اسلام را مورد غفلت و كم‌توجهي قرار ندادند. شايد يكي از مزاياي دين اسلام نسبت به اديان ديگر همين باشد كه بعضي از متفكران غربي هم حتي متوجه اين بعد شده‌اند. شايد در مورد انبياي ديگر لااقل در اديان، به صورت رسمي، نداريم كسي كه حكومت داشته باشد؛ ائمه شيعه اين‌طور نبودند كه صرفاً به رفتار فردي و شخصي اهتمام داشته باشند و به عبادت‌هاي روزمره خودشان توجه نشان دهند بلكه بيشتر به دنبال اصلاح جامعه بودند و اصلاً اسلام هم براي همين آمده كه روابط اخلاقي و اجتماعي و سياسي انسان‌ها را اصلاح كند. طبيعي است در اصلاح اجتماعي در مواقع مختلف برخورد مختلف را از انبياي مختلف شاهد باشيم. يك جاهايي زمينه‌هايي وجود داشته كه ظلم‌هايي بشود يا يك سكوتي يا مصالحه‌هايي را شاهد باشيم. ولي واقعيت اين است كه همه آن‌ها با اين قضيه مخالف بودند. بطور مثال يكي از ائمه قيام با شمشير داشته، يكي نداشته ولي هدف همه يكي بوده. در واقع حسين(عليه‌السلام) از اين نگاه خاص  كه ما به اسلام داريم جدا نيست. او هم وقتي اهداف كارش را بيان مي‌كند مي‌گويد به‌خاطر امر به معروف و نهي‌از منكر و اصلاح اسلام و ديانت اسلام قيام مي‌كنم. كسي كه در متن حاكميت با عنوان اسلام بر مردم حكومت مي‌كند با انواع اجحاف‌هايي كه در حق دين انجام مي‌دهد بايد قيام كند. امام مي‌فرمايد اگر با از بين رفتن من اين دين جدم احيا مي‌شود و زنده مي‌ماند، من حاضرم جسم خود را در معرض شمشيرها قرار دهم. چيزي كه براي ائمه ما موضوعيت داشته اين است كه يك تلقي درست از دين ارائه شود و متناسب با حقيقت اسلام وقايع بازگو شود و افرادي كه تحت جامعه‌ ديني هستند تحت عدالت اجتماعي قرار بگيرند و رفتارهايي را كه حضرت علي(ع) داشته به عنوان اسوه عدالت ياد كنيم. امام حسين (عليه‌السلام) نيز در واقع براي اجراي عدالت جامعه و مبارزه با انواع اجحاف‌هايي كه در مورد تفكرات ديني در آن عصر انجام مي‌گرفته قيام مي‌كند.

پيامبر خاتم از قومي برخاست كه تمدن و سابقه فرهنگي درخشاني نداشتند و مظاهر كفر و بي‌عدالتي را در جامعه ايجاد كرده بودند، چرا اين قوم به فاصله 60 سال از اين اتفاق فرزندش را اينچنين به شهادت رساندند. اين تحول را چگونه تحليل مي‌كنيد؟

جانشيني پيامبر مسئله‌ روشني بود، ولي به هر حال عليرغم تأكيد پيامبر(ص) ماجراهايي فراهم شد كه جريان جانشيني به دست بني‌اميه افتاد و اين تغيير، انحراف ديگري را در جامعه ايجاد كرد. با تمام اين حركت‌ها مي‌بينيم كه مردم به سمت علي (عليه‌السلام) و فرزندانشان مي‌روند و معاويه به اين مسئله وقوف دارد كه اگر مسئله‌ علي(ع) و فرزندانش در جامعه موضوعيت پيدا كند ديگر جايي براي حكومت او باقي نمي‌ماند. او بيشترين تلاش را در اين راستا داشته و دنبال لكه‌دار كردن چهره‌ علي (عليه‌السلام) در جامعه است، و ذهنيت عموم مردم در مقابل اين انحرافات دگرگون مي‌شد طبيعي است كه مردم ديگر آن ذهنيت را به خاندان رسول ندارند. اينقدر تبليغات زياد بوده كه وقتي علي (عليه‌السلام) در مسجد به شهادت ‌رسيد مردم با تعجب از هم مي‌پرسيدند مگر حضرت علي(ع) نماز هم مي‌خوانده؟! اين نشان مي‌دهد كه تبليغات منفي در جامعه زياد بوده و بني‌‌اميه از ناحيه دين احساس خطر مي‌كردند، چون يك جايي هست كه شما مي‌گوييد فرد حالت عادي را در جامعه داشته و من هم حاكميت خودم را دارم ولي بني‌اميه مي‌دانستند بر طبق سندهاي موجود حاكميت از آن علي (عليه‌السلام) و فرزندانش است به همين دليل به او با ديده يك رقيب سياسي نگاه مي‌كردند و ما نهايت سمپاشي‌ها را  عليه ايشان مي‌بينيم. لذا وقتي اين حكومت از معاويه به يزيد انتقال پيدا مي‌كند باز مي‌بينيم كه همين وضعيت در ارتباط با اين‌ها وجود دارد و مردم هم متوجه نيستند كه كاري برخلاف دين را انجام مي‌دهند، و همين زمينه را فراهم مي‌كند كه مردم اكثرشان با اين قضيه كنار مي‌آيند؛ اگر چه وقتي اين واقعه رخ مي‌دهد تأثيرات خودش را مي‌گذارد و در بخش‌هاي مختلف جامعه قيام‌هاي مختلفي را ايجاد مي‌كند و عمر بني‌اميه زياد پايدار نمي‌ماند و با ريخته‌ شدن خون حسين (عليه‌السلام) حاكميت بني‌اميه هم بعد از چند صباحي به پايان عمر خودش مي‌رسد و نمي‌تواند دوام و استمرار لازم را در جامعه داشته باشد.

با توجه به اينكه قيام‌هاي مشابهي داشتيم از لحاظ شكلي و كمي حتي با تعداد كشته‌هاي بيشتر، راز جاودانگي و ماندگاري اين قيام را در چه مي‌دانيد؟

ببينيد من احساسم اين است كه در واقع بسياري از حركت‌ها كه در جامعه بشري صورت مي‌گيرد بيشتر از آنكه غايات ديني و اخلاقي داشته باشد جنبه‌هاي سياسي و نوعي رسيدن به قدرت برايشان موضوعيت داشته است. يعني وقتي هر كدام از اين حركت‌ها را تحليل مي‌كنيد مي‌بينيد كه طرف بيشتر به دنبال اين است كه خودش را به حاكميت برساند و حاكميت خودش را تثبيت بكند، ولي در حركت امام حسين (عليه‌السلام) شايد تنها چيزي كه ديده نمي‌شود اين است و چيزي كه مطرح است حاكميت است اما نه حاكميت فرد. يعني قيام حسين(عليه‌السلام) يك غايت و جنبه‌ اخلاقي، انساني و عدالت‌جويانه دارد و اين چيزي است كه همه بشر شيفته آن است. در يك مقطع تاريخي، انساني صرفاً به خاطر عدالت اجتماعي مي‌خواهد قيام كند نه براي اينكه خودش را تثبيت كند و رسميت ببخشد؛ فقط به خاطر حاكميت ارزش‌هاي اخلاقي و انساني مي‌خواهد در جامعه حركت بكند و براي گسترش معنويت تلاش مي‌كند. اين‌ها چيزهايي است كه در جامعه ماندگار است و به نظر مي‌آيد چيزي كه عامل ماندگاري است اين است كه بشر هميشه در جستجوي عدالت بوده و هست. بشر از انواع ظلم‌ها و جورهايي كه در تمام جوامع بشري شده نالان بوده و هست و شايد يكي از صادق‌ترين حركت‌هايي كه در اين بين صورت گرفته قيام امام حسين (عليه‌السلام) بوده و اين صداقت در بخش‌هاي حركتش قابل رؤيت و مشاهده است. حتي مي‌بينيم موقعي كه بناست جنگي صورت بگيرد و امام جنگي نابرابر را مشاهده مي‌كند به راحتي به افرادش مي‌گويد كساني‌ كه مي‌خواهند او را ترك كنند آزادند و او مخالفتي ندارد. امام حسين(عليه‌السلام) حتي تاريكي را به وجود مي‌آورد تا كساني كه مي‌خواهند بروند به راحتي بروند. خود اين امر نشان مي‌دهد كه امام (عليه‌السلام) افرادي را مي‌خواهد كه دل به آن قالب‌هاي معنوي، غايات انساني و اخلاقي داده باشند، لذا در اين راستا صداقت و لطافت خاصي را در حركتش مشاهده مي‌كنيم كه در هيچ حركتي وجود ندارد.

به نظر شما اين به خاطر اين نيست كه بعضي از شعارها جاوداني هستند و تاريخ مصرف ندارند؟ ما از اين ظرفيت و خواسته‌هاي بشري قيام حسين (عليه‌السلام) چه استفاده‌هايي مي‌توانيم بكنيم؟

در دنياي امروز هم اين مفاهيم كم نيستند، يعني اين طور نيست كه شما فكر كنيد دنياي مدرن دنيايي بيگانه با معنويت است، يك دنياي با اخلاق هم هست. درست‌ است كه ما بعضي از جوامع را شاهد هستيم كه در كنارش كارهاي نابهنجار اخلاقي صورت مي‌گيرد، ولي واقعيت امر اين است كه در خيلي از موارد احساس مي‌كنيم كه همان افرادي كه تن به‌ناهنجاري‌هاي اجتماعي مي‌دهند به نحوي در واقع احساس تعارض بين رفتارشان با مسائل معنوي احساس نمي‌كنند و در جامعه اين القا صورت گرفته كه شما مي‌توانيد آن رفتارها را داشته باشيد و در عين حال عدالت داشته باشيد. در جاهايي كه تبعيض و اجحاف‌هايي صورت مي‌گيرد، اگر ما بتوانيم تفسير درستي از اين مسائل براي دنيا ايجاد كنيم، يعني تفسير خاصي از عدالت و معنويت و اخلاق را براي جوامع بشري جا بيندازيم و احساس كنند كه اين اخلاق ديگر با آن ناهنجاري‌هاي اخلاقي فرقي ندارد و بشر مي‌تواند مجذوب اين مسائل بشود، يعني شما هيچ جا موضع‌گيري در برابر اين حقايق را نمي‌بينيد، ولي او گمانش بر اين است كه آن ارز‌ش‌ها با اين ضد ارزش‌ها قابليت انطباق را دارد. اگر شما اين اخلاقيات را به گونه‌اي براي او تصوير كنيد كه او احساس كند ناهنجاري‌ها با اين‌ها سازگاري ندارد آن موقع مي‌نشيند و فكر مي‌كند تا يكي را انتخاب كند. نمي‌شود انساني خواهان عدالت باشد و ارزش‌هاي انساني و معنوي را ناديده بگيرد.

متأسفانه ما در اين حوزه‌ها در عرصه‌هاي جهاني كارآيي لازم را نداريم و كارهاي معرفتي بسيار كم انجام مي‌دهيم وگرنه خيلي از ذهنيت‌ها نسبت به اين مسائل دگرگون مي‌‌شود. وقتي در دنيا از اين قيام سخن به ميان مي‌آيد، اين‌طور در باره‌اش صحبت مي‌كنند كه يك كسي بوده قيام كرده و كشتاري صورت گرفته و فكر مي‌كنند كه فصل اين‌گونه قيام‌ها تمام شده، در صورتي‌ كه اگر شما آن جنبه‌هاي اخلاقي قضيه را در نظر بگيريد متوجه مي‌‌شويد كه او (امام حسين (عليه‌السلام)به عنوان يك مصلح مي‌خواهد اين كار را بكند و چاره‌اي نمي‌‌بيند كه اصلاحاتش را در پي يكسري حركت‌هاي انقلابي و مبارزه‌اي انجام دهد. ولي در جامعه‌اي هم ممكن است همين فرد ديگر نياز به قيام و شمشير پيدا نكند و احساس كند كه مي‌تواند آرمان‌هاي اخلاقي و انساني را از طريق رسانه‌ها، كتاب و مسائل ديگر القا كند.

در واقع ما بايد غايات حركت قيام‌ حسين (عليه‌السلام) و ساير ائمه را مورد فهم و بررسي قرار بدهيم و به عنوان شيعه  دنبال  اين غايات باشيم، حالا لزومي ندارد كه امروزه با همان ابزاري كه آن‌ها به دنبال آن بودند، دنبال آن غايات باشيم، چون ابزارها متفاوت است. لزومي ندارد يك جنگ وسيعي را راه بيندازيم تا قيام حسين (عليه‌السلام) را به مردم معرفي كنيم. مردم خود تشنه‌ حقايق معنوي و انساني هستند.

آيين‌هاي عاشورايي كه در جامعه ما رايج است و قدمت دارد و تبديل به سنت‌هاي ما شده دركنار آيين مذهبي يك آيين‌ ملي هم است. به نظر مي‌رسد در اين آيين‌ها بيشتر تأكيد بر مظلوميت اين حركت و عواملش و شخص حضرت شده تا مصلح بودنش، يعني اصلاحگري حضرت آن‌قدر كه به مظلوميتش تأكيد مي‌شود برجسته نمي‌شود. اين قضيه را از جنبه‌ آسيب‌شناسي بررسي فرماييد.

چيزي كه در واقعيت تاريخي قضيه است اين است كه مظلوميت حسين (عليه‌السلام) واقعاً يك مظلوميت تاريخي است كه نظير آن را در جايي نمي‌بينيم و اين يك واقعيت اجتناب ناپذير است. وقتي خود واقعه را مورد تحليل قرار مي‌دهيم به اين جا مي‌رسيم كه ديگر دشمن به زن و بچه ترحمي نمي‌كند و به اعمال غيرانساني متمسك مي‌شود.

در واقع بحث اين است كه شما وقتي مي‌خواهيد جايي بيان واقعيت كنيد بحث مظلوميت را بيان مي‌كنيد، ولي يكجا ناظر به نتايج آن هستيد، يعني بحث اين نيست كه واقعه تاريخي را مطرح كنيد. بحث اين است كه واقعه تاريخي به دنبال يكسري دستاورد‌هايي بوده. آنجاست كه متأسفانه ما به خود واقعه خيلي توجه داريم، ولي به دستاوردهاي اين واقعه كمتر توجه نشان مي‌دهيم، يعني فكر  مردم را با اين قضيه مشغول مي‌كنيم. نمي‌خواهيم آن را حذف كنيم، چون يكسري از واقعيت‌ها در پرتو همان واقعه قابل انطباق است. گاهي اوقات تمركز ما بيشتر از خود واقعه و شناسايي ظرايف واقعه است كه طرف مقداري تاريخ مي‌داند و يك مقوله تاريخي را بررسي مي‌كند و هدفي كه پشت واقعه بوده را گم مي‌كند. يعني مي‌بيني كساني به عنوان شيعه هستند كه اين وقايع را دنبال مي‌كنند و يا به آن اهداف مي‌رسند يا نه، تلاشي صورت مي‌گيرد براي اينكه به حقيقت دين نزديك شوند.

شكل بيان وقايع عاشورا اهميت دارد و شايد جامعه ما معطوف به خود رخداد است تا نتايج و تبعات آن. وقتي ما مي‌گوييم دنيا به سمت معنويت و عدالت است، بايد مظاهري را در زندگي خودمان ببينيم. كسي كه مدعي معنويت است بايد اين امر در زندگي‌‌اش مشهود باشد.

بحث حزن در مسئله‌ عاشورا و اينكه انسان ناراحت باشد و واقعه را به خاطر بياورد و اشكي بريزد توصيه شده، ولي خيلي از حركت‌هايي كه در جامعه ما شكل مي‌گيرد كسي موافقش نيست. اين نمادها كه گاهي برجستگي پيدا مي‌كند، يعني احساس مي‌كنيم عاشورا وقتي خوب است كه بزرگترين عكس‌ها را بزنيم و... در حالي كه در طول تاريخ، شيعه هميشه با تصوير‌سازي ائمه مخالف بوده است كه اين حسن بزرگي بوده و نشان مي‌دهد براي شيعه فكر ، اخلاق، منش و سيره فرد اهميت دارد. شيعه به دنبال اين است كه سيره فرد را مورد فهم قرار دهد نه اينكه چه شكل و ظاهري داشته كه متأسفانه امروزه به اشكال مختلف ديده مي‌شود و حتي نوحه‌هايي كه خوانده مي‌شود موجب ناراحتي است.

اين حركت‌ها و تفكرات خيلي جديد است. اينكه چرا جنبه‌ مظلوميت حضرت بر جنبه حماسي و اصلاحگري حضرت برتري داده مي‌شود. اين حركت‌هايي است كه دستگاه‌هاي مختلف با آن برخورد مي‌كنند. اين حركت‌ها و مقابله‌ها چقدر جوابگو است و با چه سرعتي مي‌توان انجام داد؟

وقتي سخن از نوع انحرافات كه پيش مي‌آيد برخوردمان، نبايد برخورد قهري باشد. بحث ما يك بحث جهت‌گيري فرهنگي است، يعني كساني كه  اهل فرهنگند دچار اشتباه مي‌شوند. يكسري از كارهايي كه در اين زمينه مي‌توانيم انجام دهيم اين است كه خود علما و روحانيون كه در مساجد هستند، هم مي‌توانند به اين مسائل بپردازند. در عين اينكه حركت‌ها و عزاداري‌هاي مردم را مدح مي‌كنند، دركنارش مي‌توانند به اين انحرافاتي كه صورت مي‌گيرد اشاره كنند، چون خود مردم هم گوش مي‌كنند. فرض كنيد يك روحاني در يك مسجد حرف بزند، يك شهيد مطهري يك كتاب حماسه حسيني بنويسد، شايد چندان به گوش بعضي‌ها آشنا نباشد، ولي وقتي فراگير شود، يعني فردي كه از يك مسجد به مسجد ديگر مي‌رود و ببيند كه آن مسجد هم همين حرف‌ها را مي‌زنند، با انحرافات آشنا مي‌شود. اينكه ما در ماجراي عاشورا به جسم خودمان صدمه بزنيم مورد تحقير همگان است. دليلي ندارد كه ما براي بزرگداشت اين روز به خودمان صدمه‌ جسمي بزنيم. خب، وقتي اين مسائل را همه بازگو كنند فرد در فكر و انديشه فرو مي‌رود كه چيزي هست و به فراگير شدن اين امر خيلي كمك مي‌كند.

روحانيت بايد دنبال راه‌ كاري باشند كه در عين اينكه اين احساس را حفظ كنند آن را تعميم داده و جهت مناسب هم به اين احساس بدهند. اين احساس وقتي معناي درست خودش را پيدا مي‌كند كه در راستاي اهداف مورد نظرش به كار برود. لذا آن چيزي كه به نظر من روحانيون و حتي خود دانشگاهي‌ها هم بايد به آن توجه كنند آگاهي دادن درست به مردم است.

آدرس : http://www.ido.ir/a.aspx?a=1386110803

مسلم نامه را گرفت و به کوفه آمد. اهل کوفه از نامه امام حسین (علیه السلام) و آمدن مسلم شاد شدند و او را در خانه مختاربن ابی عبیده ثقفی جای دادند. شیعیان به دیدن مسلم می آمدند و هر دسته ای که وارد می شدند، مسلم نامه امام حسین(علیه السلام) را می خواند. اشک شوق از دیدگان آنان جاری می شد و بیعت می کردند، تا این که هجده هزار نفر با او بیعت نمودند.

با تشکر از سایت رهبری

نیایش های عاشورایی

واقعه کربلا، هم دردناکترين واقعه و هم بزرگترين نهضت اصلاحي تاريخ اسلام است.

امام سجاد، از کساني است که از ابتدا در اين حرکت حضور داشته و از پيام رسانان محوري و فعال بوده و در ساختن ذهنيت مردمان پس از حادثه کربلا، نقش اساسي و مهم ايفا کرده است. جاي بسي تاسف است که محققان ، نويسندگان و تاريخ نگاران آن گونه که شايسته است به شناساندن ايشان نپرداخته و ابعاد وجودي و زندگي ايشان را تبيين نکرده اند. آنچه در پي مي آيد، نگاهي آسيب شناسانه به يافته ها و گمانه هاي نگارنده درخصوص علل مهجوريت حضرت زين العابدين (ع) است ؛ باشد که بزرگان انديشه به تحقيق بيشتري در اين رابطه بپردازند.

1- مقتل نويسي و تاريخ نگاري روايي بيشترين حجم را در واقعه کربلا به خود اختصاص داده است و حتي معاصران کمتر از روشهاي جديد براي تحليل وقايع تاريخ اسلام ، بخصوص واقعه کربلا بهره برده و مي برند. يکي از مضرات اين نوع تاريخ نگاري اين است که نقش افراد در شکل گيري ، تکوين و تداوم يک حرکت اجتماعي همچون حرکت امام حسين (ع) بخوبي تبيين نمي شود؛ زيرا اين نوع نگاه اولا کميت گراست نه کيفيت گرا؛ ثانيا ظاهرگراست ، نه باطن گرا. با رويکرد مقتل نويسي و تاريخ نگاري روايي ، امام سجاد فردي ضعيف و بيمار معرفي مي شود؛ به گونه اي که حضرت زينب پرستار اوست و خبرهاي وارده از ميدان جنگ را کنترل و سانسور مي کند که نکند با رسيدن پيامي ، امام سجاد(ع) قالب تهيه کند؛ در هنگام اسارت نيز بيش از کودکان از او مواظبت مي کند و در مجلس ابن زياد جان او را نجات مي بخشد. در هنگام اسارت همچون بردگان ذليلي که به غل و زنجير کشيده شده اند و با نگاهشان طلب ترحم و اشک مي کنند معرفي مي شود. در طول تاريخ مداحان ملانما و منبري هاي مداح نيز بسيار بر اين طبل کوبيدند و نتيجه اين شد که چهره واقعي او پنهان شد و از ايشان چهره اي بيمار، ضعيف و منزوي نمايان شد، به گونه اي که نسل امروز نمي تواند هيچ گونه رابطه اي با او برقرار کند. درست است که حضرت زينب (س) در مدت اسارت براي حفظ و از خطر رهانيدن حجت خدا - حضرت سجاد(ع) - مي کوشيد نقش هدايتي و رهبري خود در کاروان اسيران را بيشتر کند تا حضرت علي بن الحسين (ع) کمتر مورد توجه قرار بگيرد و از خطر مرگ برهد، ولي اين بدين معنا نيست که حضرت زينب رهبري و هدايت تام را به عهده داشته و امام سجاد(ع)، به کناري نشسته و نظاره گر بود؛ بلکه حضرت ، امام بود، حتي براي حضرت زينب ؛ به همين علت تمام تصميم گيري ها و اقدامات با هدايت ، رهبري و نظارت غيرعلني امام (ع) شکل مي گرفت. پس چرا نقش حضرت زينب اين همه برجسته و نقش حضرت زين العابدين اين همه کم رنگ شده است؟ به نظر مي رسد نوع تاريخ نگاري و عملکرد مداحان و منبري ها، نقش اساسي را در اين امر بازي کرده اند؛ زيرا مردم با يک زن اسير و بي پناه راحت تر همگن و همنوا مي شوند و او را همراهي مي کنند.

2- فضاي پليسي و رعب انگيزي که پس از واقعه کربلا بخصوص در زمان زندگي حضرت سجاد(ع) حاکم شد، باعث شد امام (ع) نقش اجتماعي و حتي علمي کمتري داشته باشد و بيشتر به دعا و نيايش رو آورد. اگرچه امام (ع) بسياري از آنچه را مورد نياز جامعه خود تشخيص داده اند، در بستري از دعا و مناجات به پروردگار عرضه داشته اند، ولي تفسيري که از بعد عبادي و نيايشي آن حضرت ارائه شده ، به جاي معرفي ايشان به مهجوريت وي کمک کرده ، زيرا بعد منزوي بودن ايشان را تقويت کرده است.

3- به نظر مي رسد زندگي امام سجاد(ع) تحت الشعاع واقعه کربلا قرار گرفته و محققان و نويسندگان به زندگي قبل و بعد از واقعه کربلاي امام (ع) کمتر پرداخته اند به همين دليل اطلاعات زيادي درباره زندگي پس از واقعه کربلا از ايشان در دست نيست ، در حالي که امام (ع) حدود 34 يا 35 سال امامت کرد.

4- بعد علمي ، اجتماعي و عرفاني امام (ع ) که در رساله حقوق ، صحيفه سجاديه و کلمات قصار به يادگار مانده از ايشان متبلور است ، به زبان روز و روشهاي جديد معرفي و تبيين نشده است ، اگرچه بيش از 60 شرح و چندين ترجمه از صحيفه ارائه شده و رساله حقوق چندين چاپ مستقل و غيرمستقل و ترجمه داشته است ، ولي بخش زيادي از اينها مربوط به گذشته بوده و تحقيق ، ترجمه و تفسير جديد و مورد قبولي براي نسل امروز ارائه نشده است.

5- نوع نگاه برخي به واقعه کربلا نيز بر شدت مهجوريت امام سجاد(ع) افزوده است. به اين معنا که عده اي مي پرسند چرا امام سجاد(ع) پس از واقعه جان گداز و دردناک کربلا به جاي حرکتهاي براندازانه و قهري به دعا و نيايش روآورد؟ به نظر مي رسد، اين سوال از ناحيه کساني مطرح مي شود که از واقعه کربلا يک روي سکه را ديده اند. ظالم و مظلوم ، قاتل و مقتول ، شلاق و اسارت ، اسبهاي تازه نعل کرده و پيکرهاي پاره و برهنه ، تير سه شعبه و گلوي نازک ، عطش و تنهايي و غيره ، ولي کمتر متوجه چهره هاي ديگر کربلا ازجمله چهره عرفاني و انساني کربلا بوده اند و عنايت نکرده اند که واقعه کربلا يک حرکت مقطعي و در زمان نيست تا يک چهره و يک روش براي ادامه داشته باشد، بلکه يک حرکت و واقعه فرازماني و فرامنطقه اي است که غفلت از آن و از همه جانبه ديدن واقعه ، غفلت از اهداف امام حسين (ع) و شهيدان و جان باختگان کربلاست. امام سجاد(ع ) اولين کسي است که به اين موضوع وقوف پيدا کرده و صحيفه سجاديه و نيايش هاي ذوبطون و ذوابعاد حضرت سجاد(ع) حاصل اين نگاه و توجه است. امام سجاد(ع) واقعه کربلا را تراژدي و سياه نمي ديد، بلکه از نظر ايشان ، اين واقعه يک صحنه عاشقانه ، زيبا، دلربا و ايثارگرانه بود. علاوه بر آن که دست قساوت ستمگران را مي ديد، روح عاشق و ايثارگر و پرگذشت امام حسين (ع) را نيز مي ديد و از محبت و عشق لبريز مي شد. گذشت ، زيباترين حادثه عالم انساني است و هر چه اين گذشت عظيم تر باشد، آن زيبايي وسيع تر و عميق تر است و عميق ترين گذشت ها، در کربلا اتفاق افتاد و اين حقيقت را بيش و پيش از همه امام سجاد(ع) چشيد و درک کرد. امام زين العابدين به امام حسين (ع) به چشم پاکبازي مطلق که مجسمه زيبايي مطلق بود نگاه مي کرد. سيدالساجدين مي دانست که قلم بطلان بر همه دارايي هاي خود کشيدن ساده نيست ؛ بلکه سري مي خواهد به رفعت سماوات ، دلي مي خواهد به وسعت کائنات و سينه اي مي خواهد شرابخانه عالم. حادثه کربلا براي امام سجاد(ع) عبارت بود از رهيدن از زندان تن ، گشودن مخزن اسرار الهي ، به نوارسيدن و به نوارساندن بي نوايان و پريدن سبک روحانه مرغان عاشقي که خواستار رهايي از قفس تن بودند. از نظر امام (ع) کربلا آخرين منزل سلوک و عروج است که عده اي عاشقانه ترين نيايش ها و نجواها را با معشوق خود داشتند. اين که حضرت زينب (س) فرمود «ما رايت الا جميلا» حقيقت واقعي و انکارناپذيري بود. امام سجاد(ع) در کربلا زيباترين چهره ها را ديد که در اوج شعور، آگاهي ، احساس مسووليت و فداکاري تا قله شهادت رفتند و عاجزانه و خاشعانه به خاک افتادند و در مقابل معشوق و محبوب نيايش کردند. امام سجاد(ع) گوهر واقعه کربلا را بندگي مي ديد و گوهر بندگي را نيايش ؛ به همين دليل پس از واقعه کربلا وجه غالب زندگي ايشان نيايش است. اگرچه نيايش هاي ايشان پر است از مضمون هاي سياسي ، اجتماعي ، فرهنگي ، اخلاقي ، نظامي و غيره و مي توان آن را به عنوان شيوه مبارزه ايشان معرفي کرد، ولي خود نيايش نيز براي امام سجاد(ع) موضوعيت دارد نه فقط به عنوان مبارزه با طاغوت که به عنوان پيام اصلي و اساسي امام حسين و واقعه کربلا. از اين منظر آشکار مي شود که زندگي امام سجاد(ع) ادامه کربلا و خود ايشان پيام رسان کربلاست و ايشان در تمام زندگي با نيايش از گوهر و حقانيت کربلا دفاع کرده اند. نوشته را با چند سخن حکيمانه از ايشان به پايان مي بريم. محبوب ترين شما نزد خدا کسي است که کردارش بهتر باشد؛ آن که رغبتش بدانچه نزد خداست بيشتر است ، کردار او نزد خدا ارجمندتر است ؛ آن که (از خدا) بيشتر بترسد از عذاب خدا زودتر رهانيده شود؛ آن که خوشخوي تر است به خدا نزديک تر است ؛ آن که نعمت بر زن و فرزند خود گسترده تر دارد خدا از او خوشنودتر است و گرامي ترين شما نزد خدا پرهيزکارترين شماست. پسرک من! خشم خود را بر مردمان ، اندک اندک فروخور! که داشتن شتران سرخ مو پدرت را چنان شادمان نمي کند که خشم خود را بر مردمان فروخوردن و بردباري ، ياري بزرگ و ياوري نيرومند است. پسرک من! بر بلا شکيبا باش و به حقوق ديگران تجاوز مکن و کسي را در کاري ياري مکن که زيان آن براي تو، بيش از سود آن براي اوست. کسي که بدانچه خدا نصيب او کرده قناعت کند، بي نيازترين مردمان است.

بسم رب المهدی

با عرض تسلیت به مناسبت حلول ماه خونین محرم  ماه غم و اندوه ماهی که لبخند رو از لب شیعه تا قیامت برد و ضمن تسلیت به مناسبت حمله ی وحشیانه ی رژیم غاصب ،خونخوار و صهیونیستی اسرائیل

این صدای کاروانی آشناست

این نوا از حنجر خون خداست

بارها را بر زمین منزل کنید

این زمین پر بلا کرب و بلاست

این زمین بوی جدایی می دهد

مشهد پور عزیز مصطفاست

یا ابالفضل ای علمدار حرم

خمیه ها بر پا به دشت  نینواست

زینبم جان تو جان دخترم

گریه هایش آتش این ماجراست

این علی اکبرم این قاسمم

خنده های اصغرم پر محتواست

بوی سیب می آید از این سرزمین

این زمین پر بلا عرش خداست

چند روزی بعد از این غوغا شود

چون سر اباب ما از تن جداست

و یک رباعی برای عرض تسلیت به صاحت  مقدس و منور

 حضرت صاحب عج الله فرجه

عصر عاشورا خدایا باز هم تکرار شد

بر سر غزه خدایا کینه ها آوار شد

کودکان و دختران خونین وگریان می دوند

از غم غزه دل صاحب زمان غمدار شد

اللهم عجل لولیک الفرج 

 با تشکر از :

http://www.mohsenmoosaie.persianblog.ir/

چنان كه وقتى بنا بر مصالح اسلام و جامعه مسلمانان و به دستور خداوند بزرگ , امام حسن (ع ) مجبور شد كه با معاويه صلح كند و آن همه ناراحتيها را تحمل نمايد, امام حسين (ع ) شريك رنجهاى برادر بود و چون ميدانست كه اين صلح به صلاح اسلام ومسلمين است , هرگز اعتراض به برادرنداشت و حتى يك روز كه معاويه , در حضور امام حسن (ع ) وامام حسين (ع ) دهان آلوده اش را به بدگويى نسبت به امام حسن (ع ) و پدربزرگوارشان اميرمؤمنان (ع ) گشود, امام حسين (ع ) به دفاع برخاست تا سخن در گلوى معاويه بشكند و سزاى ناهنجاريش را به كنارش بگذارد, ولى امام حسن (ع ) او را به سكوت و خاموشى فراخواند, امام حسين (ع ) پذيرا شد و به جايش بازگشت , آن گاه امام حسن (ع ) خود به پاسخ معاويه برآمد, و با بيانى رسا و كوبنده خاموشش ساخت .

سپاس آن نور مطلقی که سخن از ستودن آن عاجز و حسابگران از شمارش نعمات وافرش درمانده  ، نور وجودی بخش که افکار ژرف اندیشان  ،  ذات او را درک نمی کند و دست غواصان دریای علوم به ابتدا و انتهای نورش نخواهد رسید .

 عزیز مهربانی که برای درک وجودی  صفات  او حد و مرزی وجود ندارد، نور وجودی بخشی که در ارتزاق نورش به مخلوقات وقت  و زمانی نمی شناسد و لطفش دائم و همیشگی است.آ ن نور قدرتمندی که به رحمت خود عشق وبندگی را آفریدتاهمه موجودات از اضطراب و لرزش به آرامش وسکون برسند.

سپاس ستایش آن رئوف و مهربانی که چون دنیا با همه گستردگی گاهی برای عاشقان تنگ می شوداوبه لطف خود گناهان بندگان بیامرزد وبه قلبشان شرح عنایت می کند ؛وهمه این خوبی ها ازآن نور مطلق بی مثال است.

اذا ضاقت علیهم الارض بما رحبت وضاقت علیهم انفسهم وظنوا ان لا ملجا من الله الا الیه  ثم تاب علیهم لیتوبوا ان الله هو تواب الرحیم (توبه/118)

سرآغاز دین خداشناسی  است  وکمال شناخت محبوب عالم باور  داشتن به او(جل اعلی)وکمال باور داشتن نور مطلق شهادت به یگانگی اوست وکما ل توحید ؛اخلاص وکمال اخلاص؛نورمطلق را از صفات مخلوقات جداکردن است.

مهربان عالم نور هستی بخش زمین و آسمان است؛مثل نورش به چراغ منوری می ماند که در آن چراغ ؛ چراغ منوردیگری باشد.مشکاتی از نور که نور در نور است .

فوران نور ؛تشعشع نور مطلق ؛نور زیبا ومطلقی که طلوع و غروب آن از شرق وغرب نیست؛اصلا طلوع و غروبی ندارد که شرق وغربی داشته باشد؛لجه ای از نور کامل که  هیچ  مخلوقی تاب و توان آن را ندارد ؛وجود منیری که منیره  وجودش  بی آنکه آ تشی بر آن  باشد جهان را روشنی می بخشد.

پرتو آن نور حقیقت  بر نور معرفت قرار گرفته و همه خلایق به نور وجودی بخشش هدایت می شوند وآ ن  مهربان عالم برهمه امور دانا است .

 الله نور السموات و الارض مثل نوره كمشكوه فيها مصباح المصباح في زجاجه الزجاجه كانها كوكب دري يوقد من شجره مباركه زيتونه لا شرقيه و لاغربيه يكاد زيتها يضي‌ء ولو لم تمسسه نار و نور علي نور يهدي الله لنوره‌ي من يشاء و يضرب الله الا مثال للناس و الله كل شيء عليم» خداوند نور آسمانها و زمين است. مثل نور خداوند همانند چرا غزافي است كه در آن چراغي (پرفروغ) باشد آن چراغ در حبابي قرار گيرد، حبابي شفاف و درخشنده همچون يك ستاره‌ي فروزان. اين چراغ با روغني افروخته مي‌شود كه از درخت پربركت زيتوني گرفته شد كه نه شرقي است و نه غربي. روغنش آنچنان صاف و خالص است كه نزديك است بدون تماس با آتش شعله‌ور شود نوري است بر فرار نوري، و خدا هر كس را بخواهد به نور خود هدايت مي‌كند و خدا بر مردم مثلها مي‌زند و خداوند به هر چيزي داناست.

آشنائی با مسجد جمکران

نيازها و احساسات يك مرد از همسرش

نياز مرد است كه احساس كند قوي و قدرتمند است. او مي خواهد حامي زنش باشد. مرد مي خواهد كه دد و ديو را بكشد و زن را نجات بدهد.

مرد به اين نياز دارد كه زنش نشان دهد به قدرت او براي رسيدن به خواسته هايش در زندگي احتياج دارد.
مردها از زنان شان مي خواهند به آنها احساس قدرتمند بودن بدهند. مردها مي خواهند رئيس خانواده باشند. منظورم آن نوع رياست مردان در دوران غارنشيني نيست كه موي زنان را مي گرفتند و آنان را با خود روي زمين مي كشيدند. اما مرد احتياج دارد كه رهبر خانواده باشد.

يك مرد از زنش احترام، مهرباني، عشق و محبت مي خواهد.

مرد مي خواهد در نظر زنش مهمترين شخص مورد علاقه ي او باشد.

مرد به اين نياز دارد كه زنش نشان دهد به قدرت او براي رسيدن به خواسته هايش در زندگي احتياج دارد.

مرد بايد نان آور اصلي خانواده باشد. هر مرد بايد در نبرد و در جبهه اي پيروز شود تا به اين باور برسد كه مي تواند اژدها را بكشد. مراقبت از خانواده و تامين افراد خانواده اش در حكم جبهه هاي نبرد مرد هستند.

مرد به اين احتياج دارد كه تاييد شود، مورد قدرداني واقع گردد، زنش به او احترام بگذارد، آن هم به اين دليل كه او مردي واجد شرايط است، شوهر و پدر واجد شرايط است.

يك مرد از زنش احترام، مهرباني، عشق و محبت مي خواهد.

مرد به اين احتياج دارد كه زن به علائق او علاقه نشان بدهد.

مرد به اين احتياج دارد كه وقتي از سر كار به خانه مي آيد، زنش با روي خوش از او استقبال كند.

مرد به اين احتياج دارد كه زنش به روزي كه او پشت سر گذاشته علاقه نشان دهد.

مرد به تشويق هاي زنش احتياج دارد تا يك مرد باشد.

اقتباس از كتاب« آيين شوهرداري»

اثر: دكتر لوراسي. شلسينگر

تبيان

خبرگزاري شبستان: روزي امام صادق(ع) يكي از اصحاب را مشاهده نمودند كه از طول غيبت حضرت ولي‌عصر(عج) دچار شگفتي شده است، فرمودند: خداي تبارك و تعالي سه ويژگي از سه تن از پيامبران را در قائم ما جاري ساخته است: ولادت او را همچون ولادت حضرت موسي قرار داده است. غيبت او را همانند غيبت حضرت عيسي مقرر فرموده است. عمر طولاني او را چون عمر حضرت نوح قرار داده است. آنگاه به بنده صالح خود -حضرت خضر- عمر طولاني داده تا دليل عمر او باشد.

در روايات بسياري كه از حضرت رسول اكرم(ص) و امامان معصوم به ما رسيده؛ آمده است كه در قائم آل محمد(عج) سنتي از حضرت نوح هست و آن عمر طولاني آن حضرت است. و در همة اين روايات اين نكته به صورت قطعي و ترديد ناپذير مطرح شده است. حتي يكبار امام صادق(ع)، انكار منكران را تقبيح نموده، چنين فرمودند: چرا نمي‌پذيرند كه خداوند عمر صاحب اين امر را طولاني گرداند، چنانكه عمر حضرت نوح(ع) را طولاني نموده بود؟

در حديثي ديگر از حضرت آمده است: وليّ خدا از عمر طولاني برخوردار خواهد بود. حضرت ابراهيم خليل(ع) 120 سال عمر كرد ولي به صورت جوان نيرومند سي‌ساله در ميان مردم ظاهر مي‌شد. قائم ما نيز به صورت جواني نيرومند ظهور مي‌كند، كه مردم او را انكار مي كنند.

براي ما كه پيرو فرمان پيامبر(ص) و امامان اهل بيت(ع) هستيم هيچ‌يك از اينها جاي شگفتي نيست اما عمر طولاني چندين هزار ساله براي بندگان صالح خدا چون خضر و عيسي و براي بندگان ناشايستي چون شيطان و دجّال واقع شده است. اما در مورد اينكه به صورت جوان نيرومند ظاهر مي‌شود، داستان‌هاي جالب‌تري هست:

گفته مي‌شود كه "عُزَير" با اهل بيت خود عازم سفر شد و همسرش حامله بود. عزير در آن زمان پنجاه سال داشت، خدايش او را به مدت صد سال تمام ميراند، آنگاه زنده ساخت و به صورت يك فرد پنجاه ساله به اهل بيت خود بازگشت، پسرش در حالي كه صد سال داشت، از او استقبال كرد!

شگفت‌انگيزتر از آن داستان "نصر بن دهمان" از قبيله غطفان است كه 190 سال زندگي كرده، سپس به صورت جوان شاداب و باطراوتي بازگشته و حيرت و تعجب معاصرين خود را برانگيخته است!

منبع:
روزگار رهايي (يوم الخلاص)، نوشتة كامل سليمان، ترجمة علي‌اكبر مهدي‌پور، صص 244-241.

فلسفه حجاب در اسلام چیست؟

http://www.tehranedu.com/links/

موفق باشید

يار همسفر  ما به شهر رجبيه وارد شده ايم ، شهر رجبيه شهري است كه سراسر آن نور و سرسبزي و طراوت است و من قصد دارم شما را با مناظر ديديني و نعمت هاي وافر اين شهر بزرگ  آشنا سازم.

شايد تا كنون بهره چنداني از اين شهر با بركت نبرده باشي شايد هم بهره مند شده باشي . اما اين شهر براي من لذت هاي فراواني داشته است و مهربان عالم يكي از گلهايش را در اين شهر به من هديه كرده است.

يار همسفر ،‌چرا راه مي روي مگر نمي داني براي ورود به اين شهر بايد دويد ، درهاي اين شهر به روي همه سالكان الي الله گشوده است و بايد با سرعت اراده سير سلوك نمود تا در شهر نوراني رجبيه براي مدت يك ماه ساكن شد و از نعمت هاي وافر آن بهره ببري تا توشه راه شعبانيه فراهم گردد و از آنجا توشه بزرگتري بگيري تا در ضيافت الله  بر سفره خواص بنشيني . سفره اي كه همواره مهربان عالم براي بندگانش فراهم نموده است.

ما را زجام باده گلگون خراب كن        زان پيشتر كه عالم فاني شود خراب

اي يار همسفر : در هاي ورود به شهر رجبيه بسيار است ، اما من مي خواهم شما را از دروازه بزرگ ولايت وارد نمايم ، درگاهي كه با بركت ترين دروازه است

حافظ اگر قدم زني در ره خاندان بصدق       بدرقه رهت شود همت شحنه ي نجف

از ابتدای این ماه شریف سفرنامه ای را تحت عنوان سفر به شهر رجبیه به اطلاع می رسانم و سعی می شود هر روز با پست جدیدی به روز شویم

انشاء الله

اسلام  دارید به آدرس زیر مراجعه نمایید:

http://antimajus.blogfa.com/post-81.aspx

با تشکر از مسلمان ایرانی

 

به گزارش ابنا، ماشا اليليكينا، ستاره سابق سينما، رقص و موسيقي، اينك حجاب اسلامي در بر دارد و به تدريس در مدارس مشغول است. وي مي‌گويد از جلوه‌هاي كاذب سابق متنفر است و اكنون احساس خوشبختي مي‌كند.

آنچه در پی می‌آید مصاحبه سایت روسی Islam.ru با این هنرمند مسلمان شده است:

سلام خدای تبارک و تعالی بر خمینی بزرگ آن پیر سالکی که به برکت وجود خود جوانان بسیاری از سراسر عالم را مشتاق اسلام عزیز نموده است.

امام بزرگوار ما فقیهی اعلم ، فیلسوفی توانا و عارفی کامل بود.

فلسفه امام باعث شد که ایشان گرفتار تهجر نشود و عرفان عملی او که با فقه ممزوج شده بود ، باعث  وسعت نظر و سعه صدر و نورانیت وجودی برای  آن یار سفر کرده بود.

ای خداوند عزیز:  آن یار سفر کرده را در جوار رحمت خود مفتخر سازد

علامه قاضی طباطبایی وقتی که با امام دیدار می کند در حالیکه سن امام ۴۵ سال بوده است ، کتابی را باز می کند و از روی کتاب تقریبا جملات زیر را می خواند:

مردی از قم قیام می کند ، او را ۱۵ سال  نفی بلد می کنند ، به کشورش برمی گردد ، حکومت اسلامی به راه می اندازد ، جنگی علیه او به راه می اندازند ، از آن جنگ موفق بیرون در می آید .... و بعد کتاب را می بندد و می گوید لا حول ولا قوه الا بالله العلی العظیم  ...

آیا این آقا روح الله همان شخصیتی است که در روایان به عنوان زمینه ساز ظهور حضرت امام مهدی عجل الله تعالی فرجه الشریف از آن یاد شده است؟؟؟

سلام بر كوزت و همه خوانندگان گرامی:

اول يك مقدمه كوچولو بايد بگم و اون هم اينكه :

 اسلام توسط دنيا پرستان منحرف شد ،  مكتب ولايت الهيه را  به يك نظام پادشاهي بدل كردند ، قطار هدايت بندگان كه بشريت را به  سعادت مي رسانيد از مسير خود منحرف شد. آنچنان انحرافي كه جز با نثار خون پاكترين مردان عالم راه ديگري براي برگردان آن به مسير اصلي وجود نداشت. 

در قرآن كريم خداي تبارك و تعالي دو نوع درخت را معرفي مي كند ، درخت طيب و پاك كه ميوه هاي ماكول مي دهد و درخت خبيثه كه ميوه هاي تلخ و غير ماكول دارد . در زمان حيات پيامبر اسلام (ص) شجره طيبه نهال نورسي بود كه سايه و ميوه هايش با همه تازگيش ، كام دل  مسلمين را شيرين مي كرد. در كنار اين  شجره طيبه ، درخت خبيثه ديگري از همان روزهاي اول حكومت اسلامي در حال رشد بود ، اين شجره خبيثه در زمان حضور پيامبر صل الله و عليه و آله  قدرت  نشان دادن خودش را نداشت  با رحلت پیامبر صل الله و عليه و آله به سرعت رو به رشد كرد و روز به روز   قوي تر و قوي تر مي شد و تا جايي كه همه  آب و آذوقه شجره طيبه را مي بلعيد.

در حاليكه شجره خبيثه  تنومند و قوي شده بود  ،  شجره طيبه همچون پاييز زرد و برگ ريزان شد. ريشه هاي درخت پليد در تمام سطج زمين جاري بود  آنچنان كه همه  آب ها را آلوده مي كرد و درخت پاك  ديگر آب زلالي نداشت .

 بايد منابع ديگري براي آبياري آن پيدا مي شد و خداي مهربان اراده فرمود تا از خون پاك ترين مردان عالم اين شجره طيبه را آب ياري كند. و اين شد كه حسين عليه اسلام  منتخب مهربان عالم گرديد. خداوند با پذيرش  خون امام حسين (ع)  درياي آب زلالي  در پشت چشم ها مشتاقان بوجود آورد  تا مرواريد قطرات در اعصار تاريخ از جويبار چشم عاشقان جاري گردد و اين درخت همچنان آب ياري شود تا سرسبز بماند .   

قطرات اشكي كه مي بيني رشته هاي محبتي است كه از درياي بيكران خون امام حسين عليه السلام نشات مي گيرد تا درخت اسلام كه همان شجره طيبه مي باشد را تا ظهور امام عصر عجل الله تعالي فرجه الشريف سرپا نگهدارد .

هركس از شجره طيبه ميوه هاي ماكول بخواهد بايد پاي او قطرات اشكي  نثار كند .

وقتي يك بچه گرسنه مي شود بايد گريه كند تا مادرش شير به او بدهد ، شيعه هم اگر  ميوه ماكول از شجره طيبه بخواهد بايد گريه كند.

http://www.hawzah.net/Hawzah/QandAs/QandAs.aspx?id=9818